Καλή επιτυχία και ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ!

Ο αδελφικός μου φίλος και παλιός μου συμπαίκτης στον ΑΣ "ΦΟΙΒΟΣ" Αργυρούπολης, ο ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΛΑΓΑΝΑΣ αρχηγός της ομάδος ΠΑΜΠΑΙΔΩΝ, με τις οδηγίες του πρώτου μας προπονητή ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΥΣΗ, διεκδικεί σήμερα τον ΤΙΤΛΟ του ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΕΛΛΑΔΟΣ στο ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΑΛΑΣ ΕΠΟ.
Η καρδιά μου είναι μαζί του και οι ευχές μου τον συνοδεύουν, όπως και τους συμπαίκτες του στην ομάδα.
Θα είμαι μαζί σου, στην ΠΑΛΛΗΝΗ, και θα το μετατρέψουμε σε γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης".
Από κατακτήσεις τίτλων και πανηγυρισμούς ξέρουμε πολύ καλά Χαράλαμπε, να δείξουμε και στο "βάζελο" προπονητή μας κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΥΣΗ.
Να το πάρει με τον ΑΣ "ΦΟΙΒΟΣ". Αν περιμένει από την "άλλη" του ομάδα...
Πάμε ρε Μπαμπίκο, ΜΠΟΡΕΙΤΕ. ΕΣΥ ΘΑ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕΙΣ.

Συνέντευξη του κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΥΣΗ...

Το blog του ΑΣ "ΦΟΙΒΟΣ" ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ σε ανάρτηση του, που καταχωρήθηκε πριν λίγη ώρα, προαναγέλλει
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ κ. Παναγιώτη ΚΟΥΣΗ.
Η συνέντευξη -πρόκειται απ΄ότι γνωρίζω για την πρώτη δημόσια τοποθέτησή του στα έξι χρόνια που κοουτσάρει τις ομάδες του ΑΣ- θα είναι εφ' όλης της ύλης.
Περιμένω, όπως όλοι, με ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις του, καθώς είναι γνωστό σε όλους όσοι είμασταν αθλητές του, ότι πρόκειται για προπονητή που "μιλάει" μέσα στους αγωνιστικούς χώρους με τη δουλειά του και μόνο.

Βουλιάζει ο πλανήτης μας!

3.351 πόλεις σε όλο τον κόσμο απειλούνται από το λιώσιμο των πάγων

ΔΕΚΑΔΕΣ παραλιακές πόλεις της Μεσογεί­ου και του υπόλοιπου πλανήτη θα πνιγούν σε λίγες δεκαετίες αν η στάθμη των θαλασ­σών αυξηθεί κατά 1,5 μέτρο, όπως δεί­χνουν τα επιστημονικά σενάρια καταστρο­φής για το 2100.Στις παράκτιες και παρόχθιες περιοχές κα­τοικεί ένας στους δέκα ανθρώπους σήμερα ή περίπου ένα δισεκατομμύριο τις επόμενες δεκαετίες.
Από τις μεγάλες ευρωπαϊκές πό­λεις που διατρέχονται από ποταμούς μέχρι τις ασιατικές πόλεις-τέρατα με υψόμετρο λί­γων μέτρων από την επιφάνεια της θάλασ­σας, η απειλή από την άνοδο της στάθμης των υδάτων είναι εφιαλτική.
Το λιώσιμο των πάγων, όπως δείχνουν οι πιο πρόσφατες έρευνες επιταχύνεται και το φαινόμενο παίρνει μορφή φαύλου κύκλου.
Οι πάγοι που λιώνουν δημιουργούν έναν νέο «θερμοσυσσωρευτή» που κάθε χρόνο θα εμποδίζει περισσότερα τμήματα των ω­κεανών να παγώσουν ξανά, πολλαπλασιάζοντας το φαινόμενο. Και κάθε χρόνος θα είναι χειρότερος από τον προηγούμενο.Παράλληλα, η άνοδος της θερμοκρασίας και η έλλειψη βροχοπτώσεων απειλεί να
κό­ψει τον πλανήτη στα δύο με την ερημοποίηση πολλών περιοχών.
Επιστημονικά μοντέ­λα δείχνουν ότι η περιοχή των νότιων ΗΠΑ και του βόρειου Μεξικού ετοιμάζεται να μπει σε περίοδο μόνιμης ξηρασίας. Αναπόφευ­κτο επακόλουθο μιας τέτοιας εξέλιξης θα εί­ναι η μαζική μετακίνηση περιβαλλοντικών προσφύγων από τις περιοχές που θα πλη­γούν περισσότερο προς εκείνες που θα υ­ποστούν μικρότερη ζημιά.Υπάρχει, άραγε, ελπίδα αναστροφής αυτής της κατάστασης.
Οι λίγοι αισιόδοξοι επι­στήμονες, οι οποίοι αντιτίθενται στη θεωρία του φαινομένου του θερμοκηπίου, υποστη­ρίζουν ότι το φαινόμενο της Λα Νίνια που, σε αντίθεση με τον Ελ Νίνιο, ψύχει συνολι­κά τον πλανήτη, θα επιφέρει ισορροπία.
Ως διά μαγείας...

Ο σπεσιαλίστας δολιοφθορέας, Άντερς Ντούε.

Γράφει ο Ηλίας Καραγιάννης

Tην εποχή που στριφογύριζε με την παιδική ξεγνοιασιά στα χαλάσματα του πύργου «Fars Hat» («το καπέλο του πατέρα» στη δανική) στο Νίκεμπινγκ, εκεί όπου α­πομονώνονταν οι βασίλισσες που χήρευαν, ο Αντερς Ντούε ονειρευόταν να γίνει βασιλιάς.Και τα κατάφερε, έστω και αν ο τίτλος που του αποδίδεται από τον Τύπο της Δανίας είναι αυτός του «βασιλιά των φάουλ». Η... κορόνα αναπαύεται στο κεφάλι του σε κάθε παιχνίδι της Άαλμποργκ.
Όπως συνέβη στην «αποσυναρμολόγηση» της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια με 3-0 στην Ένεργκι Νορντ Αρένα για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ!Οι οπαδοί αναριγούσαν ως τα αποδυτήρια στη θέα του Ντούε, που είχε πετύχει δύο γκολ! Όταν ο πρωτάρης προπονητής του, Μάγκνους Πέρσον, τον απέσυρε από το παιχνίδι, οι εκστασιασμένοι ακόλουθοι του βασιλιά τον ξε­προβόδιζαν με εκκωφαντικό θόρυβο.
Αυτοί οι αλαλαγμοί α­ποθέωσης αχνόσβησαν κάποιες μύχιες αμφιβολίες που μπο­ρεί να υπήρξαν για την αξία αυτού του συνεπούς δολιοφθορέα των Ισπανών.
Ο 26χρονος αριστερός χαφ, ο οποίος επι­λέγει να φορά τον αριθμό-αρχέτυπο των δεξιών εξτρέμ, το 7, για να υπογραμμίσει τις αντιθέσεις του χαρακτήρα του, είχε σαμποτάρει και την προσπάθεια νίκης της Βιγιαρεάλ στο Τσάμπιονς Λιγκ στη Δανία, με μια ζυγοσταθμισμένη εκτέλε­ση φάουλ που είχε αποφέρει τον βαθμό της ισοπαλίας.
Ήταν η σπεσιαλιτέ του Ντούε, ο οποίος πριν από τρία χρόνια με την ομάδα της πόλης του, τη Νίκεμπινγκ, είχε πετύχει 10 γκολ, 8 εκ των οποίων με απευθείας εκτέλεση φάουλ.
Μπο­ρεί στο ματς με την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια να μην του εμ­φανίστηκε η ευκαιρία να σερβίρει τη... σπεσιαλιτέ του, αλλά τα δύο γκολ που πέτυχε έφεραν σε θέση ισχύος την Ααλ­μποργκ, η οποία δείχνει έτοιμη να σφραγίσει το διαβατήριο της για τη φάση των «16» του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου θα περιμένει μια εκ των Κοπεγχάγης, Μάντσεστερ Σίτι...
Ο Ντούε μεγάλωσε στην πόλη του Νίκεμπινγκ που αποτελεί­ται από δύο νησιά, το Λόλαντ και το Φάλστερ, τα οποία ενώ­νονται από μια γέφυρα που απλώνεται σε μήκος τριακοσίων μέτρων.
Μια αποθαρρυντική πόλη στην πρώτη ματιά, που ό­μως τυλίγεται από πνεύμονες πράσινου και πολλές αθλητι­κές εγκαταστάσεις. Εκεί άνθισε και το ταλέντο του Αντερς Ντούε αν και ο πρώτος του προπονητής στην τοπική ομάδα προσπάθησε άθελα του να αφοπλίσει το ταλέντο του.
Τον... εξόρισε στα αριστερά της άμυνας και έπρεπε να περάσουν κάποια χρόνια για να βρει ο 26χρονος σήμερα τη φυσική του θέση στη μεσαία γραμμή. Ακαταπόνητος, ταχύς και με μετα­βιβάσεις ακριβείας, πραγματοποίησε παθιασμένες εμφανί­σεις, που ώθησαν τη φήμη του στην απόδραση από τα στενά όρια της δεύτερης και της τρίτης κατηγορίας της Δανίας ό­που αγωνιζόταν με τη Νίκεμπινγκ.
Τα 8 γκολ με απευθείας ε­κτελέσεις φάουλ τη σεζόν 2004-05 σφράγισαν το διαβατήριο του για την πρώτη τη τάξει κατηγορία της Δανίας και τη Νόρντζελαντ.Μια σεζόν στην πρώτη αντίπαλο του Ολυμπιακού στην τρέχουσα εκδοχή του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και οι εντυπω­σιακές εμφανίσεις του Ντούε τον έφεραν να νυχοπατά στα χνάρια που είχε χαράξει ο Νίκος Μαχλάς στο Άρνεμ.
Η Βίτε­σε δαπάνησε σχεδόν 1,4 εκατομμύριο ευρώ και όταν εξερευ­νούσε κανείς το βλέμμα του Ντούε, διέκρινε μια ανεπαίσθη­τη θλίψη.
Το όνειρο της μετανάστευσης σε ευρωπαϊκό πρω­τάθλημα μπορεί να λάμβανε σάρκα και οστά, αλλά ο Ντούε θα έπρεπε να αφήσει πίσω τους... περιστερώνες του, που με μοναστική ευλάβεια φρόντιζε. Τα περιστέρια είναι και το με­γαλύτερο πάθος του «βασιλιά των φάουλ» μετά το ποδόσφαιρο.
Ο Ντούε έχει την ικανότητα να γεννά λυτρωτική προσμονή στους οπαδούς της ομάδας του όταν στήνει την μπάλα έξω από την περιοχή και να τους ξεσηκώνει με τις ακρίβειας εκα­τοστού εκτελέσεις φάουλ όταν η μπάλα φεύγει από τα πόδια του.
Το αριστερό του πόδι αποτελεί μια υπόσχεση ευτυχίας, όπως θα έγραφε ο Σταντάλ.
Μια ευτυχία όμως που ποτέ δεν κατάφεραν να βιώσουν οι οπαδοί της Βίτεσε. Στη μιάμιση σε­ζόν που διένυσε στο Χέλρεντομ, ο Ντούε έμοιαζε σαν περι­στέρι που έχει χάσει τον δρόμο του... Η έλλειψη εμπιστοσύ­νης τσάκισε την αυτοπεποίθηση του και αποκάλυψε το μεγα­λύτερο πρόβλημα του ταλαντούχου Ντούε. Όταν δεν υπάρ­χει κίνητρο, το ταλέντο του χάνεται στη μακρά διαδρομή της παραίτησης του από τα κεκτημένα.
Στην Ολλανδία έμοιαζε με έναν ασήμαντο κομπάρσο που υποδύθηκε και πάλι πρω­ταγωνιστικό ρόλο μόνο όταν επέστρεψε στη Δανία.
Στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής της Άαλμποργκ σε ασίστ, φροντίζοντας να ακουστεί και πάλι το όνομά του πέρα από τα σύνορα της πατρίδας του.
Στο ματς την Ντεπορτίβο για το ΟΥΕΦΑ, έπειτα από σχεδόν ενάμισι μήνα απραξίας, ήταν και πάλι ο ποδοσφαιριστής που προσέλκυσε τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του, χαρίζοντας μια νίκη που κατά μεγάλο ποσοστό θα δώσει και τη πρόκριση.
«Τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη. Η Ντεπορτίβο είνα πολύ επικίνδυνη στην έδρα της. Έχουν αγωνιστεί αρκετές φορές σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, έχουν ηττηθεί και έ­χουν βρεθεί και πάλι σε κατάσταση με την πλάτη στον τοίχο πριν την ανατρέψουν στην έδρα τους. Ηταν σαφές ότι όσα περισσότερα γκολ σκοράραμε στην έδρα μας, τόσο το καλύ­τερο θα ήταν και το 3-0 είναι ένα αποτέλεσμα μια ανάσα από την τελειότητα».Ο Ντούε γνώριζει ότι με πρόκριση της Άαλμποργκ απένα­ντι στην Ντεπορτίβο Λα Κορούνια θα έχει κάνει το αποφα­σιστικό βήμα για να επανέλθει στην προ Βίτεσε κατάστα­ση του.
Η συνταγή της επιτυχίας στο Ριαθόρ, που τα κλισέ το προσομοιάζουν με κόλαση, είναι σαφής για τον 26χρονο.
«Γνωρίζουμε ότι μπορούμε να αμυνθούμε αποτελε­σματικά και ότι στις αντεπιθέσεις μπορούμε να κερδί­σουμε κάτι. Αυτή θα πρέπει να είναι η αφετηρία μας στο ματς της Ισπανίας, θα πρέπει να είμαστε 100% αφοσιω­μένοι στον στόχο μας και να έχουμε δύναμη και αποφα­σιστικότητα για να τελειώσουμε την αποστολή μας».Με τις φετινές του εμφανίσεις έχει καταφέρει να προσελκύ­σει και πάλι το ενδιαφέρον αρκετών κομπάρσων του ευ­ρωπαϊκού ποδοσφαίρου, στο οποίο φαίνεται ότι σύντομα θα επιστρέψει.
«Θα ήθελα να αγωνιστώ ξανά εκτός Δα­νίας. Είχα μια μεγάλη και χρήσιμη κουβέντα με την Άαλ­μποργκ όταν υπέγραψα στην ομάδα και τους εκδήλωσα την επιθυμία μου να αγωνιστώ και πάλι στο εξωτερικό. Είναι κάτι που όλοι οι ποδοσφαιριστές επιθυμούν. Απλώς θα πρέπει να βρεθεί η κατάλληλη ομάδα, η κατάλληλη προσφορά και είμαι έτοιμος να μεταναστεύσω», υποστη­ρίζει ο Ντούε, ο οποίος προπονείται καθημερινά στις εκτε­λέσεις των φάουλ.
Στη διάρκεια της προετοιμασίας του Ια­νουαρίου στα παράλια της Τουρκίας, οι συμπαίκτες του τον παρατηρούσαν με αμφίθυμη περιέργεια να παραμένει μισή ώρα παραπάνω και να εξασκείται στα στημένα.Φαί­νεται ότι ο Αντερς Ντούε ανακάλυψε και πάλι το κίνητρο για την επιτυχία και αυτό είναι το ασφαλέστερο όχημα για να εκπληρώσει τα τσακισμένα όνειρα του...

Ο άθλιος του «Καλέ» και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Ο Μπιλάλ εί­ναι ένα 17χρονο παιδί. Ένα από τα πολ­λά στα σμάρια από «άθλιους», με μάτια ξεπλυμένα και «κλεφτόθωρα» σαν των λύ­κων, που κοιμάται στην παγωνιά της κοντινότερης στην Αγγλία γαλλικής πόλης. Ένας μετανάστης από το Κουρ­διστάν που ταξίδεψε στη Γαλλία «νυχοπατώντας» στη ζωή, μέρα με τη μέρα, δίχως να τραβάει την προσοχή, σαν σε καράβι που όλοι ξέρουν ότι είναι σάπιο και γεμάτο τρύπες!
Στριμωγμένος σε πλήθος ρακένδυτων μεταναστών από τόπους δίχως όνομα που στάζουνε πύον από τις πληγές που μανιάζουν οι κακουχίες...
Κοιμάται όπου βρει με α­γκαλιά το όνειρο του να αγωνιστεί μια ημέρα υπό τις οδηγίες του σερ Άλεξ Φέργκιουσον.
Είναι το μοναδικό κατευ­ναστικό σε αυτή την άθλια, γεμάτη αντι­ξοότητες, ζωή του μετανάστη στην α­ποθήκη ψυχών του Καλέ. Για να κατα­φέρει να φτάσει στην Αγγλία, θα πρέπει να κολυμπήσει τα 21 μίλια που χωρί­ζουν τη γαλλική πόλη από το Ντόβερ και για αυτό τον λόγο τον προπονεί ο Γάλλος Σιμόν. Ένας μεσήλικας που a priori διακατέχεται από ιδιοτελή κίνη­τρα, που στην πορεία αλλάζουν. Αυτή η ιστορία με αφορμή ένα ποδοσφαιρικό ό­νειρο χαρτογραφεί τη γαλλική κοινωνία και αποκαλύπτει σε όλο του το μέγεθος το πρόβλημα της μετανάστευσης.
Η ται­νία «Καλωσόρισες» μπορεί να είναι μυ­θοπλαστική, αλλά περιγράφει μια πραγ­ματικότητα που πλέον είναι παγκοσμιοποιημένη, για ανθρώπους που ούτε ο θάνατος τους καταδέχεται...Μεγαλώνοντας στο Κουρδιστάν, ο Μπι­λάλ εντύπωσε στη μνήμη τον οριακό θρίαμβο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 1999.Η μυθική ανατροπή των έσχα­των δευτερολέπτων απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου με τα γκολ των Σέρινγκχαμ και Σόλσκιερ ισοδυναμεί για αυτόν με τη «Γη της Επαγγελίας», ό­πως είχε περιγράψει το κατόρθωμα των Αγγλων ο σχολιαστής του ITV, Κλάιβ Τίλντσεσλι!
Ο Μπιλάλ εκείνη την ημέ­ρα, από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, έλαβε ένα μάθημα ζωής ανε­κτίμητο: στη ζωή όλα μπο­ρούν να συμβούν. Με αυτή τη σκέψη και τον αγώνα φωλια­σμένο στις αναμνήσεις του, αποφάσισε να φύγει από το Κουρδιστάν.Ο τερματικός σταθμός του ονείρου θα ήταν το Ολντ Τράφορντ, όπου όλα μπορούν να συμβούν. Η αδιά­σπαστη αλυσίδα κακουχιών δεν τον κατέβαλε ούτε στιγμή ενώ περιπλανιόταν με ένα α­μάλγαμα άθλιων λειψάνων στους ευρωπαϊκούς δρόμους.
Φτάνοντας στην αποθαρρυ­ντική πόλη του Καλέ, συνά­ντησε εκατοντάδες μετανά­στες σαν και αυτόν που έδι­ναν σχεδόν 500 ευρώ σε λα­θρέμπορους σάρκας για να τους περάσουν απέναντι. Ο Μπιλάλ δεν είχε καθόλου χρήματα, δεν μπορούσε να δουλέψει και το μόνο που ή­θελε ήταν να ταξιδέψει στην Αγγλία, όπου θα συναντούσε την κοπέλα του και θα άγγιζε το όνειρο του να δοκιμαστεί στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η μόνη του λύση ήταν να κο­λυμπήσει τα 21 μίλια. Αλλά πώς; Με τη βοήθεια του μεσό­κοπου Σιμόν, ο οποίος ήταν δάσκαλος κολύμβησης στην τοπική πισίνα...
Ο Σιμόν ξυπνούσε καθημερινά κατσουφιασμένος. Χωρισμένος από την ακτιβίστρια γυναίκα του, το μόνο που σκεφτό­ταν ήταν πώς θα τη φέρει πίσω.
Όταν ο 17χρονος Κούρδος άρχισε να του λέει με την παιδιάστικη αφέλεια του ότι σε λίγα χρόνια θα αγωνίζεται στο πλάι του Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Σιμόν πίστεψε ό­τι, αν τον βοηθούσε, θα το εκτιμούσε η πρώην του γυναίκα.Και έτσι άρχισε να τον προπονεί στο κυνήγι του προς την ελευθερία. Καθημερινά ο Μπιλάλ του μιλούσε για το ποδόσφαιρο και ο Σιμόν απλώς χαμογελούσε. Στο μυαλό του δεν υπήρχε τίποτα άλλο.
Ο Μπιλάλ έκα­νε δεξιοτεχνικές ντρίμπλες με κονσερ­βοκούτια, αποδεικνύοντας ένα απαρά­μιλλο ποδοσφαιρικό ταλέντο, όμως ο Σιμόν παρέμενε ασυγκίνητος και αδιά­φορος. Μέχρι που μια ημέρα επισκέ­φτηκε τον απάνθρωπο καταυλισμό. Εκεί όπου η πείνα, η βρομιά και η ανέ­χεια ήταν ανυπόφορες.
Ήταν εκείνες τις ώρες που ο Σιμόν αντιλήφθηκε το βάρβαρο πεπρωμένο του Μπιλάλ. Του έφερε ρούχα, του έδωσε μια μπάλα, αλ­λά δεν μπορούσε να τον προφυλάξει α­πό τις απρόκλητες επιδείξεις πρωτό­γνωρης βίας των αστυνομικών.
Ακόμη και ο Σιμόν θεωρήθηκε ότι κρύβει μετα­νάστες και ασκήθηκαν κατηγορίες ενα­ντίον του. Η ζωή των μεταναστών είναι παντού ή ίδια. Έτσι και στο Καλέ, όπου ο μόνος τρόπος για να ζήσεις είναι είτε μεθυσμένος είτε τρελός!
Η ταινία ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυ­ριών στη γαλλική κοινωνία! Έφτασε μέχρι και το κοινοβούλιο.Ο σκηνοθέτης Φιλίπ Λιορέ εικονογράφησε τη ζωή ανθρώπων που τους κρύ­βουμε σαν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί για να μη θαμπώσει η ευμάρεια μας.
«Είναι μια ιστορία προσωπικού θριάμβου για τον Μπιλάλ. Μια από αυ­τές τις ιστορίες που συ­ναντάς καθημερινά όταν μιλάς με μετανάστες.
Τα όνειρα τους είναι σαν του Μπιλάλ. Να παίξουν στην αγαπημένη τους ποδο­σφαιρική ομάδα, να παλέ­ψουν για το αύριο. Να έ­χουν μια καλύτερη ζωή α­πό αυτή που δεν έχουν ζήσει μέχρι σήμερα.
Δεί­χνει όμως και την άλλη ό­ψη του νομίσματος. Έναν τίμιο άνθρωπο που αίφ­νης κατηγορείται και μπο­ρεί να πάει φυλακή επειδή απλώς προπονεί ένα μετανάστη. Είναι παροξυ­σμός. Η σημερινή εποχή μοιάζει σαν το 1943 όταν οι άνθρωποι έκρυβαν τους Εβραίους στο υπό­γειο», είπε ο Λιορέ, ο ο­ποίος αναζητούσε καιρό τον πρωταγωνιστή του.
Ανακάλυψε τον 17χρονο και στην πραγματική του ζωή Φιράτ Αβγερντί και τον έβαλε να παλέψει με ένα χείμαρρο άγνωστων συ­ναισθημάτων.
Ο Μπιλάλ σαν να τον τύ­λιγε μια αύρα, ένας αέρας αποτελούμε­νος από τους κινδύνους που είχε περά­σει, από τους ξένους τόπους που είχε φτάσει, από τη φρίκη που μόνο εκείνος θα μπορούσε να ονομάσει, άρχισε να κολυμπάει προς το Ελ Ντοράντο του.
Τις ώρες που το σώμα του πάγωνε στα νερά της Μάγχης, το μυαλό του ταξί­δευε στα προσεχώς της ζωής του. Στα αποδυτήρια της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στο χαΐδεμα των ώμων του από τον σερ Άλεξ Φέργκιουσον, στην αποθέωση από τους οπαδούς στο Ολντ Τράφορντ.Το όνειρο του ήταν χτισμένο πάνω σε ε­πιθυμίες και φοβίες που παραμέριζαν ε­νώ έσκιζε τα νερά του Καναλιού της Μάγχης...

3η Θέση οι Παμπαίδες του ΑΣ "ΦΟΙΒΟΣ".

Η ομάδα των Παμπαίδων του ΑΣ "ΦΟΙΒΟΣ" κατέλαβε την 3η Θέση στο 5ο Τουρνουά "Κων/νος Μπουρλής" νικώντας το Σάββατο 9 Μαϊου 2009, ώρα 09:30΄τη ΔΙΑΝΑ Ηλιούπολης με σκορ 2-1.
Οι παίκτες του προπονητή Παναγιώτη ΚΟΥΣΗ , προηγήθηκαν στο ημίχρονο 1-0 με γκολ που πέτυχε ο Χαράλαμπος ΛΑΓΑΝΑΣ.
Με την έναρξη του Β΄Ημιχρόνου η ΔΙΑΝΑ ισοφάρισε σε μια από τις ελάχιστες φάσεις της.
Όμως δέκα λεπτά πριν τη λήξη ο Χρίστος ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ πέτυχε το 2-1, σκορ που ήταν το τελικό στον αγώνα.

Διαβάστε τις λεπτομέρειες του αγώνα: Foivosfc.blogspot.com"

Στους ημιτελικούς οι παμπαίδες του ΑΣ "ΦΟΙΒΟΣ".

Με MVP τον ΑΓΓΕΛΟ ΚΟΥΚΛΑΡΗ, που δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του κανονικού αγώνα με μια φανταστική απόκρουση έστειλε τις δύο ομάδες στη διαδικασία των πέναλτι, οι Παμπαίδες του ΑΣ "ΦΟΙΒΟΣ", κέρδισαν με 6-5 στα πέναλτι τα Σούρμενα και προκρίθηκαν στα ημιτελικά του 5ου Τουρνουά "Κων/νος Μπουρλής", όπου θ' αντιμετωπίσουν τον Γ.Σ. ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ.
Μαζί τους πανηγυρίσαμε τη νίκη που τους δίνει το δικαίωμα να ελπίζουν ότι θα ξεπεράσουν την περυσινή επιτυχία της ομάδος Παμπαίδων που κατέλαβε την τρίτη θέση, νικώντας τότε την αντίστοιχη ομάδα του Renti Soccer, με σκορ 4-0, παιχνίδι στο οποίο είχα συμετάσχει και πετύχει δύο από τα γκολ του αγώνα.
Παιδιά, όπως και χθές , θα είμαστε παρέα και στον τελικό για να κατακτήσουμε και να πανηγυρίσουμε την πρωτιά....
Χαράλαμπε Λαγανά ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ...., Δεν σε φτάνει κανείς!
Άγγελε Κούκλαρη, ΚΡΑΤΑ ΔΥΝΑΤΑ...., Είσαι ο καλλίτερος τερματοφύλακας στο τουρνουά!
Διαβάστε τις λεπτομέρειες του αγώνα στη διεύθυνση foibosfc.livepage.gr
αλλά και στο foivosfc.blogspot.com

Ένας σείχης αναζητά τον επόμενο Μέσι!

Γράφει ο Ηλίας Καραγιάννης

Μικροκαμωμένος, ντροπαλός και θλιμμένος, ο Ιβάν κρατούσε μια αξιοπρεπώς επιφυλακτική στάση καθώς κατευθυνόταν στο γήπεδο της πρωτεύουσας της Ουγκάντας, Καμπάλας.
Με την περιέργεια να σπινθηρίζει στο βλέμμα του, ο 13χρονος κοντού­λης είχε βρεθεί από το προηγούμενο βράδυ στον αγωνιστικό χώ­ρο όπου την επόμενη είχε ακούσει ότι θα πραγματοποιούνταν δο­κιμές για ποδοσφαιρικά ταλέντα.Μεγαλωμένος σε μια... διαμπε­ρή καλύβα, είχε χάσει τους γονείς του σε μικρή ηλικία και είχε ε­ναποθέσει όλες του τις ελπίδες στα τέσσερα αδέλφια του. Το ό­νειρο του Ιβάν είναι να γίνει ποδοσφαιριστής και με τα χρήματα που θα κερδίσει να ξεπληρώσει τις θυσίες των αδελφών του.Τα «Ποδοσφαιρικά Όνειρα» έμοιαζαν με την ιδανική διέξοδο που α­ναζητούσε για τη διαφυγή από τη μιζέρια της ανέχειας! Ένα πρότζεκτ που δημιουργήθηκε στο Κατάρ και έχει ως στόχο την ανα­κάλυψη του επόμενου Μέσι!
Σε αυτή τη χώρα, ο σείχης Χαμάντ Ντιν Χαλιφά-Αλ Τανί είναι κολλημένος με την μπάλα και δεν δι­στάζει να δαπανά δισεκατομμύρια ευρώ σε αθλητικές εγκαταστά­σεις, ποδοσφαιριστές, προπονητές, προκειμένου τα επόμενα χρόνια το Κατάρ να εξελιχθεί σε έναν ανταγωνιστικό ποδοσφαι­ρικό πόλο εξουσίας στην υφήλιο!Οι πολίτες τής ασιατικής χώ­ρας έχουν ένα από τα μεγαλύτερα κατά κεφαλήν εισοδήματα στον κόσμο, κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει τα επόμενα χρό­νια, οπότε η ύφεση θα γίνει αντιληπτή παγκοσμίως, μια και τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου θα αποφέρουν «μαύρο χρυσό» με την ίδια παραγωγικότητα όπως υπολογίζεται και για τα επόμε­να 100 χρόνια!
Την ώρα που στην Αραβική Χερσόνησο μαικήνες προτιμούν να επενδύουν σε μεγάλα επιχειρηματικά πλάνα και έρ­γα τέχνης, υπάρχουν κάποιοι που έχουν θέσει ως στόχο ζωής να μπουν απαιτητικά στον ποδοσφαιρικό χάρτη...

Οι αποτυχίες, η πειθώ των «πετροδολλαρίων» και η αδιαφορία του 'Εφενμπεργκ
Τα «Ποδοσφαιρικά Όνειρα» ήταν μια ιδέα που γεννήθηκε στο μυαλό του Γιόζεπ Κολομέρ.
Ο Ισπανός παλιός ποδοσφαιριστής, που δεν κατάφερε να ξεφύγει ποτέ από τη μετριότητα των μι­κρών κατηγοριών, διέπρεψε ως σκάουτερ, εργαζόμενος στην Μπαρτσελόνα, αλλά και στο φημισμένο ποδοσφαιρικό σχολείο των καλύτερων στην Κλερφοντάν!Γνωρίζοντας το μαράζι του σείχη, του πρότεινε το σχέδιο «Ποδοσφαιρικά Όνειρα», προκει­μένου να εκπληρωθούν οι προσδοκίες του. Άλλωστε ήταν γνω­στή η αέναη αναζήτηση και τα πολλά δισεκατομμύρια που είχε σπαταλήσει ο σείχης του Κατάρ προς αυτή την κατεύθυνση!
Πριν από μερικά χρόνια είχε χρηματοδοτήσει προσωπικά τη μετάβαση των καλύτερων ταλέντων της χώρας σε μεγάλες ευρωπαϊκές ο­μάδες εις άγραν εμπειριών και βελτίωσης. Το σχέδιο καταβυθί­στηκε αύτανδρο. Με την πειθώ του... πετροδολαρίου ήρθαν στο Κατάρ παίκτες σαν τους Έφενμπεργκ και Μπάσλερ με μοναδικό σκοπό να ανέβει το επίπεδο του ποδοσφαίρου στη χώρα.
Οι διά­σημοι ποδοσφαιριστές λειτουργούσαν σχεδόν απαξιωτικά, μη ε­πιδεικνύοντας κανένα ενδιαφέρον πέραν των χρημάτων που κα­ταθέτονταν κάθε μήνα στο λογαριασμό τους. Προσπάθησαν με τον «μαύρο χρυσό» να «αγοράσουν» ακόμη και την υπηκοότητα ποδοσφαιριστών σαν τους Αΐλτον και Ντέντε, με τη ΦΙΦΑ όμως να διαδραματίζει ρόλο... τροχονόμου και να ακυρώνει αυτές τις βλέψεις.
Τελευταία ελπίδα φαίνεται πως είναι τα «Ποδοσφαιρικά Όνειρα», που ελπίζουν να μην εξελιχτούν σε εφιάλτες αναποτε­λεσματικότητας! Από το 2006, οπότε εγκρίθηκε το πλάνο του Κο­λομέρ, που φέρει πλέον τον τίτλο πρότζεκτ μάνατζερ της «Ασπάιαρ», της εταιρείας δηλαδή που συστήθηκε για να χρημα­τοδοτήσει το πλάνο, ο Ιοπανός ταξιδεύει ακατάπαυστα με μονα­δικό στόχο να φέρει τα ταλέντα από την Αφρική και τη Λατινική Αμερική στο Κατάρ.
Οι απειλές και η δολοφονία
Το 2006 ο Κολομέρ ταξίδεψε για περίπου 250 ημέρες, προκειμέ­νου να οργανώσει αυτό τον ποδοσφαιρικό διαγωνισμό που όμοι­ος του δεν υπάρχει. Προορισμοί του ήταν χώρες του μη ανεπτυγ­μένου κόσμου, όπου όπως δηλώνει και ο ίδιος η δίψα για επιτυχία είναι μεγαλύτερη.
«Στην Ευρώπη παίζουν ποδόσφαιρο για τη δια­σκέδαση τους, ενώ στην Αφρική για τη ζωή τους», λέει χαρακτη­ριστικά!Μόνο το 2007 διοργανώθηκαν ποδοσφαιρικά παιχνίδια σε 800 διαφορετικούς τόπους, όπου έλαβαν μέρος σε αυτά 6.000 εθελοντές. Στα παιχνίδια συμμετείχαν παιδιά, τα καλύτερα εκ των οποίων συνέχιζαν μέχρι τέλους.
Τα 25 εξ αυτών έλαβαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν στην Ντόχα του Κατάρ, στην προσπάθεια που ως ώρας έχει κοστίσει... 10 εκατομμύρια ευρώ. Ο Κολομέρ έ­γινε μάρτυρας στιγμών που αποδείκνυαν ότι το ποδόσφαιρο απο­τελεί σανίδα σωτηρίας για τους περισσότερους πιτσιρικάδες σαν τον Ιβάν. Στις πιο πολλές αφρικανικές χώρες τα παιδιά, φοβούμε­να ότι δεν θα συμμετάσχουν στα πρωινά ματς, κοιμόντουσαν στο γήπεδο από το βράδυ! Στο Δέλτα του Νίγηρα, οι ντόπιοι που ήθε­λαν να δουν τα παιδιά τους να πετυχαίνουν προφύλασσαν τους σκάουτερ από τους απαγωγείς που ζητούσαν λύτρα για τους του­ρίστες.
Στην Γκάνα, αρματωμένοι σαν αστακοί ληστές απείλησαν να σκοτώσουν τον Κολομέρ. Στο Καμερούν, το πιο ταλαντούχο παιδί που βρέθηκε στην αναζήτηση ταλέντου χάθηκε ξαφνικά την καθοριστική ημέρα, για να αποκαλυφτεί ότι είχε δολοφονηθεί από τους γονείς ανταγωνιστών!Ο Κολομέρ, που «έκλεψε» την ι­δέα από το τηλεοπτικό σόου ταλέντων «American Idol» («Αμερι­κανικό Είδωλο»), είναι πεπεισμένος ότι το Κατάρ μπορεί με αυτόν τον τρόπο να ανεβάσει κατακόρυφα το ποδοσφαιρικό του επίπε­δο τα επόμενα δέκα χρόνια...

Η συντριβή της Μίλαν
Σε αρκετούς η ιδέα μπορεί να μοιάζει με ένα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο, υποθέτοντας ότι, όταν αυτά τα παιδιά «ανθίσουν» ποδοσφαιρικά, θα μεταπωληθούν σε υψηλή τιμή. Κάτι που μετά βδελυγμίας αρνείται ο αθλητικός δι­ευθυντής της «Ασπάιαρ», ο Γερμανός Αντρέας Μπλέιχερ.
«Οι οργανωτές δεν έχουν κανένα εμπορικό ενδια­φέρον για τα παιδιά. Η "Ασπάιαρ" δεν είναι ένας ποδο­σφαιρικός σύλλογος, κάτι που σημαίνει ότι δεν της α­νήκουν τα μεταγραφικά δικαιώματα. Ο στόχος μας εί­ναι να μετατρέψουμε την "Ασπάιαρ" στην καλύτερη ποδοσφαιρική ακαδημία στον κόσμο. Θέλουμε να είμα­στε αυτοί που θα ανακαλύψουμε τον επόμενο Μέσι ή Ροναλντίνιο».Η μέχρι στιγμής πορεία των επιφανέστερων ταλέντων που ανακαλύφτηκαν είναι εντυπωσιακή.
H ακαδημία της Μίλαν υπό τις ο­δηγίες του παλιού της ποδοσφαιριστή, Στέφανο Εράνιο, βρέθηκε στην Ντόχα με ανεπαίσθητη αίσθηση έπαρσης να είναι πασαλειμμένη στα μούτρα των μικρών Ιταλών. Μετά τη συντριβή με 7-0 από τα παιδιά της «Ασπάιαρ» επήλθε η επώδυνη προσγείωση. Στο δεύτερο ματς ηττήθηκαν πάλι με 2-0, αναγκάζοντας τον Εράνιο να αφιερώσει εγκώμια.
«Είναι τεχνικά συναρπαστικοί και σε άριατη φυσική κατάσταση. Τα παιδιά μου θα έπρεπε να τους πυροβολήσουν για να τους σταματήσουν», έλεγε ο Ιταλός προπονητής, βλέποντας πιτσιρικάδες σαν τον Ιβάν να αποσυναρμολογούν τους ακριβοθώρητους συμπατριώτες του, που λογίζονται τα μεγαλύτερα ταλέντα στη χώρα του.
Τα «Ποδοσφαιρικά Όνειρα» φαίνεται ότι αποδίδουν εύχυμους καρπούς από την αρχή και κάνουν πράξη αυτό που υποστηρίζει ο σείχης του Κατάρ.
«Το ποδόσφαιρο είναι ο καλύτερος τρόπος για να μπορέσεις να πετύχεις τον σκοπό σου παγκοσμίως».

Doping: Οταν χτυπάει η παγκόσμια κρίση...

του Βασίλη Γαλούπη

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ από 15,5 εκατ. αθλητές ή α­θλούμενοι ντοπάρονται παγκοσμίως, σύμ­φωνα με επίσημη έκθεση που συνέταξε το 2007 για τη WADA ο Ιταλός ερευνητής Σάντρο Ντονάτι.
Εκείνη η διαπίστωση σόκαρε όλους τους αποδέκτες για τη δραματική διάσταση του προβλήματος.
ΜΗΠΩΣ, όμως το ντόπινγκ δεν είναι τελικά γάγγραινα μόνο των γυμναστηρίων και των αγωνιστικών χώρων; Μήπως εξελίσσεται πα­ράλληλα και σε μια κοινωνική μάστιγα της εποχής μας
Ενα δυνατό τράνταγμα ένιωσαν αυτές τις μέρες όσοι πληροφορήθηκαν από τα ΜΜΕ για το αποτέλεσμα έρευνας της γερμανικής ασφαλιστικής εταιρείας DAK που α­σφαλίζει 6,2 εκατ. εργαζόμενους.
Η ΕΡΕΥΝΑ έδειξε ότι τα 2 εκατ. των εργαζο­μένων παίρνουν περιστασιακά αντικαταθλι­πτικά και ψυχοδιεγερτικά φάρμακα για να αντέξουν το στρες και να αυξήσουν την α­πόδοση τους ώστε να αντεπεξέλθουν στον ανταγωνισμό εργασίας εν μέσω παγκόσμι­ας οικονομικής κρίσης ενώ 800.000 (!!!) εργαζόμενοι παίρνουν αυτά τα χάπια επί καθημερινής βάσης!
Ο πρόεδρος της DAK, μάλιστα, έκανε άμεσο παραλληλισμό με τα σπορ: «Ενα μέρος των εργαζομένων έχει πέ­σει στην ίδια παγίδα ντοπαρίσματος που έ­χουν πέσει και οι αθλητές».
ΠΑΡΟΜΟΙΑ αίσθηση είχε κάνει ένα δη­μοσίευμα από έρευνα της ιταλικής εφημε­ρίδας «Ρεπούμπλικα» τον Σεπτέμβριο του 2006, με τίτλο «Ετσι ντοπάρονται οι οικοδό­μοι».
Το αρχικό ξάφνιασμα διαδέχθηκε μια πληθώρα στοιχείων. Ο γιατρός εργασίας Ετόρε Μπρουνέλι, από την Μπρέσια, απο­κάλυπτε:
«Η ντοπαρισμένη οικονομία μας, που απαιτεί γρήγορο αποτέλεσμα, είναι αυ­τή που γεννά το ντόπινγκ και γι' αυτό αν κά­νει κάποιος μια βόλτα στα χωριά θα δει μυ­ώδη αγόρια που πάνε στη δουλειά έχοντας πάρει διεγερτικές ουσίες, με στόχο να δου­λεύουν νυχθημερόν».
ΣΥΜΦΩΝΑ με την έκθεση των γιατρών εργασίας στη Β. Ιταλία, το 20% των οικοδόμων ντοπάρεται με σκληρά ή ελαφρύτερα διεγερ­τικά για να έχει υψηλότερη απόδοση και κα­λύτερο μεροκάματο.
Δυστυχώς, το ντόπινγκ δεν οργιάζει μόνο στον αθλητισμό. Η δρά­ση του έχει ξεφύγει... Και γι' αυτό οι περισ­σότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι το ντόπινγκ έχει να κάνει κυρίως με τα σημεία των και­ρών και την ανυπομονησία για βιαστικό α­ποτέλεσμα μέσα σε ένα καθεστώς σκληρού ανταγωνισμού και ότι έπαψε πια να είναι... νόσημα αποκλειστικά του αθλητισμού.

Αλέκος Λεώνης: Το γαρ της θλίψεως…

Αξιολογότατος προπονητής, με πολλούς εγχώριους τίτλους στο ενεργητικό του ο άλλοτε «καθοδηγητής» του Ηρακλή δείχνει τον τελευταίο καιρό το χειρότερο του πρόσωπο.
Το πιο πρόσφατο κρούσμα απαράδεκτης συμπεριφοράς σημειώθηκε λίγα δευτερόλεπτα μετά τον τελικό του CEV με τη Μπέλγκοροντ όταν η ρεπόρτερ της ΕΡΤ έκανε το «λάθος» να του επισημάνει «Ένας ακόμα χαμένος τελικός»ο κ. Λεώνης μίλησε με άκρως επιθετικό και απαξιωτικό τρόπο στη συνάδελφο, λες και εκείνη ήταν του είχε βρίσει τη γυναίκα, τα παιδιά και όλο του το σόι!
Έξαλλος ο τεχνικός του ΠΑΟ, λίγο έλειψε να πιάσει την κοπέλα απ'τον λαιμό ζητώντας της να ανακαλέσει την «προσβολή». "Ισως στο θολωμένο του μυαλό να ήταν εκείνη η υπαίτια για την ήττα της ομάδας του...
Θέλοντας να ξεπεράσει τον εαυτό του, ο Αλέκος Λεώνης επιχείρησε την Τετάρτη να αποδείξει πως η «αντιολυμπιακοφροσύνη» παραμένει της μόδας στον ελληνικό αθλητισμό. Και σε μια έκρηξη, παραλογισμού, δεν δίστασε να εξισώσει τον αναβληθέντα τελικό της Πάτρας με το περυσινό πρωτάθλημα του Ολυμπιακού.
«Πώς θα σας φανεί αν η ομάδα σας πάρει τον τίτλο στα «χαρτιά;» ήταν η εύλογη ερώτηση δημοσιογράφου προς τον τεχνικό του Παναθηναϊκού, ο οποίος απάντησε με την ελαφρότητα και την αφέλεια οπαδού, τυφλωμένου από τον φανατισμό:
«Θα το ευχαριστηθούμε όπως ο Ολυμπιακός πέρυσι στο ποδόσφαιρο»…
Το αν θα ευχαριστιόταν ο κύριος Λεώνης έχει να κάνει με τις δικές του αρχές και αξίες και προσωπικά δεν με απασχολεί. Γούστο του, καπέλο του και καουμποϊλίκι του, που έλεγε κι ένας ξάδερφος μου.
Από τη στιγμή όμως που επιλέγει τον φτηνό λαϊκισμό για να στηρίξει την εκ των πραγμάτων παράλογη άποψη του, οφείλει να είναι προετοιμασμένος και για τον αντίλογο.
Τι ακριβώς ζήτησε (και εννοείται ότι δεν κατάφερε) ο ΠΑΟ; Να ανατραπούν όλοι οι κανονισμοί ώστε να βγει μια απόφαση που θα συνιστούσε παγκόσμια πρωτοτυπία, η οποία θα επιβράβευε μια ομάδα που αρνήθηκε να συμμετάσχει σε έναν αγώνα. Δηλαδή, εκεί που ο Παναθηναϊκός έπρεπε να τιμωρηθεί με την πιο σκληρή ποινή που προβλέπει η αθλητική δικαιοσύνη για τη διακωμώδηση μιας ολόκληρης διοργάνωσης, έφτασε να απαιτεί στα χαρτιά έναν τίτλο τον οποίο κιότεψε να διεκδικήσει μέσα στο γήπεδο...
Σύμφωνα με τον προπονητή των «πρασίνων», μια παράβαση κανονισμών που διαπιστώθηκε ακόμα και από το Ανώτατο Αθλητικό Δικαστήριο έχει την ίδια βαρύτητα και σημασία με την αυθαίρετη άρνηση του ΠΑΟ να αγωνιστεί στον τελικό ενός τουρνουά, ο τίτλος του οποίου κρίνεται σε τρία και όχι σε τριάντα ματς.
Δεν ξέρω τι θα κάνατε εσείς κύριε Λεώνη, πάντως σας διαβεβαιώνω πως κανένας Ολυμπιακός δεν θα επέτρεπε στην ομάδα του να αποχωρήσει άνευ λόγου και αιτίας πριν από την έναρξη ενός αγώνα.
Πόσο μάλλον να διεκδικήσει στα χαρτιά έναν τίτλο για τον οποίο δεν ίδρωσαν οι παίκτες του...

Εφημερίδα "ΦΩΣ των ΣΠΟΡ"

Παιχνίδια: Tα σωστά video games.

Οι γονείς προβληματίζονται.
Είναι γεγονός ότι τα video games έχουν εισβάλει, στα περισσό­τερα σπιτικά. Κατά καιρούς έρχονται στο ε­πίκεντρο της δημοσιότητας εξαιτίας των βί­αιων θεμάτων και αμφιλεγόμενων μηνυμάτων που ορισμένα περιέχουν.
Σε πολλά από αυτά, το παιδί, για να βγει νικητής, πρέπει να προλάβει να «σκοτώσει» αρκετούς, διαφορετικά θα το «σκοτώσουν». Οφείλουμε όμως να αναφέρουμε ότι κυ­κλοφορούν παιχνίδια που εί­ναι σχεδιασμένα ώστε να εισάγουν το παιδί στον κόσμο των πληροφοριών και της γνώσης.
Οπως διευκρινίζει η παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου, τα καλά βιντεοπαιχνίδια μπορεί να βοηθήσουν το παιδί να συντονίσει το μάτι με το χέρι, να αποκτήσει ταχύτητα και να χειρίζεται ταυτόχρονα διά­φορα θέματα.1. Είναι σημαντικό να αγοράζετε βιντεοπαιχνίδια που αντιστοιχούν αποκλειστικά στην ηλικία του παιδιού σας, αφού εξετάσετε το περιεχόμενο τους.2. Καθορίστε επίσης πόσο θα ασχο­λείται το παιδί, χρόνος που δεν πρέπει όμως να υπερβαίνει τη 1 ώρα. Επι­μείνετε στην τήρηση του ωραρίου.3. Μην επιτρέπετε στο παιδί να παίζει όταν είναι σε ένταση ούτε πριν πάει για ύπνο. Τα παιδιά που απασχολούνται συστηματικά με βιντεοπαιχνίδια που περιέχουν βία μπορεί να παρουσιάσουν ανησυχία, υπερκινητικότητα, φοβίες και διαταραχές στον ύπνο.4. Οταν το παιδί παίζει κάποιο βιντεοπαιχνίδι, μην του επιτρέπετε να κάθεται σε α­πόσταση μικρότερη από 2,5-3 μέτρα από την οθόνη.5. Πάντα να ενθαρρύνετε το παιδί να συνα­ντά τους φίλους του ή να αθλείται. Και φυσι­κά, αφιερώνετε καθημερινά λίγο χρόνο για να επικοινωνείτε με το παιδί σας!

Doping: Ενα σκάνδαλο που τραντάζει την Ευρώπη...

Του Βασίλη Γαλούπη
ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ σκάνδαλο ντόπινγκ στην αθλητική ιστορία της Ευρώπης άρχισε να ξε­τυλίγεται πριν από τρία χρόνια ακριβώς.
Ο Μάιος του 2006 ήταν καταιγιστικός σε εξε­λίξεις όταν στην Ισπανία αποκαλύφθηκε έ­να τεράστιο κύκλωμα διακίνησης απαγορευμένων ουσιών, με αποδέκτες τον χώρο κυρί­ως της ποδηλασίας ενώ υπήρξαν ενδείξεις ακόμα και για το ποδόσφαιρο!
Η «ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΟΥΕΡΤΟ» αποτέλεσε κο­ρυφαίο θέμα για μήνες σε όλα τα διεθνή ΜΜΕ. Με κεντρικό πρόσωπο τον διαβόητο γιατρό Εουφεμιάνο Φουέντες τον εγκέφα­λο του κυκλώματος που είχε απλώσει πλο­κάμια σε αρκετές χώρες (Γερμανία, Ιταλία κ.ά.).
Το θλιβερό είναι πως η «υπόθεση Που­έρτο» βρίσκεται ακόμα στο σημείο μηδέν. Ε­ξέλιξη που επιβεβαιώνει τις συχνές δυσκολίες για την πλήρη διαλεύκανση των σκανδάλων ντόπινγκ.
Οι εικόνες της εφόδου της ισπανικής αστυνομίας στις γιάφκες της ντόπας με τις κατασχέσεις δεκάδων φιαλών «πειραγμένου» αίματος έκαναν τον γύρο του κόσμου το 2006.
Οταν όμως οι αποκαλύψεις άρχι­σαν να αγγίζουν και μεγάλες ισπανικές πο­δοσφαιρικές ομάδες τότε ήρθαν τα πάνω-κάτω... Η δικαιοσύνη έβαλε εντελώς ξαφνι­κά στο αρχείο την υπόθεση τον Μάρτιο του 2007, προκαλώντας τη δικαιολογημένη ορ­γή της WADA, που ουσιαστικά έκανε λόγο για συγκάλυψη.
0I ΠΙΕΣΕΙΣ της για να βγει ξανά ο φάκελος από το αρχείο καρποφόρησαν τελικά τον Ιανουάριο του 2009. Στο στόχαστρο πα­ραμένουν περίπου 200 επαγγελματίες ποδη­λάτες ενώ κάποιοι έχουν ήδη καταδικαστεί από τις αθλητικές αρχές αφού αποδείχθη­κε από ντοκουμέντα κι εξετάσεις DΝΑ ότι ο Φουέντες ντόπαρε το αίμα τους.
Η ατζέντα, όμως του 63χρονου Ισπανού γιατρού ίσως κρύβει κι άλλα μυστικά, όπως ακόμα και ο ί­διος έχει αφήσει να εννοηθεί. Κι αυτά τα μυ­στικά είναι πιθανόν να μην τα μάθουμε πο­τέ... Η WADA εξακολουθεί να εκδηλώνει τη δυσφορία της διότι τα χρόνια περνάνε κι α­ποτέλεσμα δεν βγαίνει, σε αντίθεση με την υπόθεση Balco στις ΗΠΑ και τις διαδοχικές καταδίκες ενόχων.
Και κάτι τελευταίο, εξόχως αποκαλυπτικό…Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ο Φουέντες μυρίστηκε χρήμα στην Ελλάδα, με συνέπεια να χτυπήσει πόρτες και στη χώρα μας ώστε να διευρύνει κι άλλο την... πολυεθνική του δρά­ση. Ωστόσο, συνάντησε εξ αρχής αρνητικό κλίμα κι έτσι ουδέποτε προέκυψε η παραμι­κρή συνεργασία. Ευτυχώς... Δεν είχε ανά­γκη κι από άλλα βάσανα ντόπινγκ ο ελληνι­κός αθλητισμός...

Ο Μονομάχος» Μακέντα στη Μάντσεστερ....

Γράφει ο Ηλίας Καραγιάννης
Προσπαθούσε με λύσσα να αιχμαλωτίσει το χαμόγελο που ήταν έτοιμο να ανθίσει στο πρόσωπο του. Ο Ντέλιο Ρόσι ήταν ολότελα απροετοίμαστος για έναν 16χρονο με την κορμοστασιά του Λού­κα Τόνι, την ταχύτητα του Τομάσο Ρόκι και το απαράμιλλο τελεί­ωμα των φάσεων που διαθέτει ο Πίπο Ιντζάγκι. Ήταν ο ιδεοτυπικός επιθετικός που θα δημιουργούσε αν κάποτε του έδινε κάποι­ος την ευκαιρία. Και τον είχε ακατέργαστο «ανθό του υπεδά­φους» στην προετοιμασία της Λάτσιο το 2007.
Το ταλέντο του Φε­ντερίκο Μακέντα ήταν πολύ μεγάλο για να φυλακιστεί στα κλει­στοφοβικά σύνορα της ξεπεσμένης αριστοκράτισσας του ιταλι­κού ποδοσφαίρου, όπως αποδείχθηκε και στο πρώτο δείγ­μα γραφής που πα­ρέδωσε στο «Θέα­τρο των Ονείρων» ο 17χρονος επιθετι­κός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Με την άρτια τεχνική του κατάρτιση κοντρόλαρε την μπάλα με το δεξί, γύρισε το σώμα του και εξαπέ­λυσε με το ίδιο πόδι, χωρίς να βλέπει, α­ποδεικνύοντας την απίστευτη αίσθηση του χώρου που έχει, έναν τηλεκατευθυ­νόμενο κεραυνό στο παραθυράκι του Μπραντ Φρίντελ της Αστον Βίλα! Ήταν η ολική επαναφορά της Μάντσεστερ στην οδό για την κα­τάκτηση του πρωτα­θλήματος, υπογε­γραμμένη από έναν 17χρονο Ιταλό που έχει συμπληρώσει μόλις 1,5 χρόνο στην Αγγλία και εί­ναι ο «protege» του Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ στις ρεζέρβες της Γιουνάιτεντ!
Ένας παίκτης που θυμίζει τον Νορβηγό στην ευχέρεια σκοραρίσματος, με χίλια διαφορετικά βέλη στη φαρέτρα του, τα οποία εξακοντίζει όταν λαμβάνει την μπάλα στην περιοχή. Το απέδειξε και πριν από μία εβδομάδα, ό­ταν σκόραρε τρία γκολ απέναντι στη Νιούκαστλ σε παιχνίδι για τις ρεζέρβες, γεγονός που δεν διέλαθε της προσοχής του σερ Άλεξ Φέργκιουσον...

Τα 80.000 ευρώ, τα ματς τένις και η απαγορευμένη σαμπάνια
Την ώρα που σκόραρε απέναντι στην Άστον Βίλα έτρεξε προς τους γονείς του που βρίσκονταν στην εξέδρα ευχόμενοι να αγωνιστεί έ­στω και για μερικά δευτερόλεπτα. Ήταν ο πατήρ Μακέντα που δεν είχε δεύτερη σκέψη όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πρότεινε το κα­λοκαίρι του 2007 σχεδόν 80.000 ευρώ τον μήνα για να λιώσουν σαν νιφάδες χιονιού οι αντιστάσεις της οικογένειας στο ενδεχόμενο με­τακόμισης του γιου τους στην Αγγλία.
Τα χρήματα ήταν αρκετά για να μεταναστεύσουν όλοι μαζί, με τον πιτσιρικά που εκτονώνεται στα κορτ του τένις όταν φεύγει από τους αγωνιστικούς χώρους, νικώ­ντας τον 16χρονο συμπατριώτη του Ντάβιντε Πετρούτσι που άρπαξε η Γιουνάιτεντ το περασμένο καλοκαίρι από τη Ρόμα!
«Είχε τελειώσει ένα ματς με τη Λάτσιο και με πλησίασε ένας σκάουτερ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, εκδηλώνοντας το εν­διαφέρον της αγγλικής ομάδας. Ενθουσιάστηκα, αλλά δεν τον πίστεψα και πολύ μέχρι να μας γίνει επίσημη πρόταση», θυμάται ο ήρωας της Κυριακής για τους «κόκκινους διάβολους».
Ο «Κίκο», όπως είναι το παρανόμι του, που περιδινείται σε μια χοάνη εκστατικής ευφορίας.
«Είναι η μέρα των ονείρων μου», έλεγε την Κυριακή στην πρώτη του συνέντευξη στην τηλεό­ραση, όπου ο Γκάρι Νέβιλ δεν τον άφησε να πιει τη σαμπάνια της ε­πιτυχίας επειδή δεν είναι ούτε καν ενήλικος.
«Ποιο ήταν το όνει­ρο μου; Να σκοράρω στο ντεμπούτο μου! Το μόνο που σκέφτηκα όταν η μπάλα ήρθε στα πόδια μου ήταν να σκο­ράρω. Γύρισα το σώμα μου, έκανα το σουτ και έτρεξα προς την οικογένεια μου. Είναι πολύ περήφανοι για μέ­να. Μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι πήρα την ευ­καιρία, όμως τώρα θέλω να συνεχίσω έτσι».

Η έπαρση του καλοντυμένου και η μουσική της Νάπολι.
Γέννημα θρέμμα Ρωμαίος, ένας ιδεοτυπικός Ιταλός, φωνακλάς και στιλάτος, πιστεύει ότι είναι ο πιο καλοντυμένος στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
«Δεν τίθεται ερώτημα περί τούτου», απαντά με μια δόση έπαρσης στα λόγια του πριν ξεσπάσει σε ένα παιδικό χαμόγελο.
Ξεκουφαίνει τους συμπαίκτες του με την υπόγεια μουσική της σκηνής της Νάπολι και υπόσχεται να τους μοιράσει cd με τα αγαπημένα του τραγούδια.
«Παρ' ότι έχω γεννηθεί στη Ρώμη, λατρεύω τη μουσική που παράγεται στη Νάπολι. Μπορώ να την ακούω με τις ώρες», λέει ο Φεντερίκο Μακέντα που μόνο ένα πράγμα του λείπει στο Μάντσεστερ.
«Η ζωή μού αρέσει πολύ εδώ. Είναι πιο ήρεμα από ό,τι στη Ρώμη, όπου τα αυτοκίνητα δημιουργούν κομφούζιο και δεν υπάρχει ηρεμία. Το μόνο που μου λείπει είναι ότι δεν υπάρχει ένα εστιατόριο με θαλασσινά μαγειρεμένα με τον ιταλικό τρόπο. Λατρεύω οτιδήποτε προέρχεται από τη θάλασσα», υποστηρίζει ο Μακέντα, ο οποίος από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκε καλοδεχούμενος ως ένας «μικρός διαβολάκος» στις τάξεις των μεγάλων.
«Η ζωή στη Γιουνάιτεντ είναι πάρα πολύ καλή. Παίζω στην καλύτερη ομάδα του κόσμου και αισθάνομαι πολύ περήφανος που συστήνο­μαι ως ποδοσφαιριστής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Όταν ήρθα για πρώτη φορά εδώ, ένιωσα απίστευτα. Είναι τόσο διαφορετικά α­πό την Ιταλία, όπου είσαι εντελώς διαχωρισμένος από την πρώτη ομάδα. Εδώ βλέπεις όλους τους παίκτες από την πρώτη στιγμή, τους μιλάς, προπονείσαι μαζί τους και μετά τρώτε όλοι μαζί».
Αυτή η «λεπτομέρεια» όπως και η απαρασάλευτη επιμονή στις προπονήσεις είναι οι λόγοι που ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον τον συμπεριέλαβε στη λίστα των 30 ποδοσφαιριστών που έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ίσως στον «τελειοθήρα» Μακέντα δοθεί χρόνος συμμετοχής και στο σημερινό ματς με την Πόρτο, αν και ο ί­διος δεν δείχνει να νοιάζεται,
"θα πρέπει να βελτιώσω κάθε πτυχή του παιχνιδιού μου. Ιδιαίτερα όμως την κεφαλιά μου. Προσπαθώ να το κάνω αυτό στην προπόνηση. Όταν τελειώνει η καθημερινή προπόνηση, εγώ συνεχίζω για να διορθώσω τις ατέλειες μου".

Ο παροξυσμός του Facebook.
Πριν από το γκολ εναντίον της Άστον Βίλα ο Μακέντα είχε στη σελί­δα κοινωνικής δικτύωσης 690 θαυμαστές, σε μια σελίδα που είχε δημιουργηθεί για αυτόν. Λιγότερο από 24 ώρες αργότερα ο αριθμός είχε φτάσει τις 25.000!
Εξ αυτών και ο προπονητής του στις ρεζέρβες της Γιουνάιτεντ, Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ.
«Ο Μακέντα είναι πολύ μεγάλο ταλέντο. Έχει τρομερές ικανότητες και ευχέρεια στο σκοράρισμα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να αφή­νεις την πατρίδα σου στα 16 και να έρχεσαι οε μια άλλη χώρα. Χρει­άζεται χρόνος για να προσαρμοστείς. Υπέγραψε συμβόλαιο τον πε­ρασμένο Αύγουστο και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι μαζί του. Εί­ναι επαγγελματίας. Ένας νεαρός ποδοσφαιριστής με ταχύτητα που διαθέτει πολύ καλή τεχνική κατάρτιση», λέει ο Νορβηγός, λες και α­ποκαλύπτει δημοσίως όσα έχει πει στον σερ Άλεξ Φέργκιουσον, τον έτερο θαυμαστή του Ιταλού, που τρέμει μόνο μην παρασυρθεί ο πι­τσιρικάς από τα φώτα της δημοσιότητας που έχουν εστιάσει επάνω του έπειτα από το εκπάγλου καλλονής γκολ που σκόραρε.
«Θα πρέ­πει να είναι προσγειωμένος, θα αποκτήσει μεγάλη διασημότητα τις επόμενες ημέρες και θα πρέπει να το διαχειριστεί. Ο πιτσιρικάς προοδεύει απίστευτα με τη συμμετοχή του στην εφηβική ομάδα αλλά πλέον και στις ρεζέρβες. Είναι ποδοσφαιριστής πλέον. Βελ­τιώθηκε πολύ σωματικά. Τα πηγαίνει περίφημα και είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος μαζί του».
Μοιάζει να έχει αντιληφθεί την ευκαιρία που του έχει δοθεί, όπως φαίνεται και από τα λόγια του Σόλσκιερ:
«Είναι πεινασμένος για να βελτιωθεί. Τον παρατηρώ όταν επιστρέ­φει από την προπόνηση με την πρώτη ομάδα, όπου προσπαθεί πε­ρισσότερο επειδή θέλει να δείξει στο γήπεδο όσα έμαθε, κοιτάζει, ακούει και μαθαίνει από παίκτες σαν τον Μπερμπάτοφ, τον Ρούνεϊ και τον Τέβες. Αποκλείεται να αποτύχει. Το γεγονός ότι βρίσκεται κοντά στην πρώτη ομάδα αποδεικνύει πως πλησιάζει τα όνειρα του».
Ο Μακέντα συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το παιχνίδι του Τσάμπιονς Λιγκ με την Πόρτο και ίσως ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον αποφασίσει να χρησιμοποιήσει για λίγα λεπτά τον 17χρονο πιτσιρι­κά που λατρεύει να βλέπει τον «Μονομάχο».
Ίσως στο μυαλό του πι­στεύει ότι θα πρέπει σαν τον Ράσελ Κρόου να νικήσει τους πάντες για να γίνει το απόλυτο νούμερο ένα...

Τούμπα: Κόρνερ εδώ ; Απαγορεύεται!

ΕΝΝΟΩ την ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ διά... ροπάλου να εκτελεστεί κόρνερ, αν δεν το επιτρέψει η συσσωρευμένη στα πέριξ της γωνίας αλητεία!
· ΔΕΝ αφήνουν οι οπαδοί της γωνίας αυτής να εκτελεστεί κόρνερ, με το έτσι θέλω!
· ΔΕΝ το επιτρέπουν · ΚΑΙ το χει­ρότερο;
· ΔΕΝ έχει υπάρξει μέχρι στιγμής δι­αιτητής τόσο ΑΡΣΕΝΙΚΟΣ ώστε να πράξει αυ­τό που πρέπει και που επιβάλλουν οι διεθνείς κανονισμοί· ΔΗΛΑΔΗ να ΔΙΑΚΟΨΕΙ επί τό­που τον αγώνα και όχι προσωρινά, αλλά μια και καλή
··· ΟΛΟΙ οι διαιτητές που θυμάμαι τα τελευταία χρόνια (και βεβαίως ομιλώ για τους Έλληνες, γιατί με τους ξένους δεν περ­νάνε αυτά ούτε κατά διάνοια) δεν κάνουν τί­ποτα άλλο από το να παρακολουθούν με απά­θεια, αλλά και... μοιρολατρία, τα γεγονότα
· ΝΑ προσπαθούν να... πείσουν (!) τους ποδο­σφαιριστές που κινδυνεύει η σωματική τους ακεραιότητα ότι είναι υποχρεωμένοι να το... υποστούν ή να... παρακαλάνε τους ποδοσφαιριστές της γηπεδούχου να... μεσολαβήσουν προς την αλητεία ώστε να... επιτρέψει την εκτέλεση (του... κόρνερ)· ΚΑΙ νομίζω ότι η πρώτη φορά που αυτό το φαινόμενο ΔΕΝ α­ντιμετωπίστηκε όπως έπρε­πε, με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται σήμερα, ήταν σε έναν αγώνα του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό, όπου διαιτητής ήταν ο «πολύς» κ. Νικάκης
· ΤΟΤΕ λοιπόν, κάτω από την επιμονή της εξέδρας των φανατικών να μην επιτρέψουν την εκτέ­λεση ενός κόρνερ που είχε κερδίσει ο Ολυμπιακός, ο κ. Νικάκης είχε λει­τουργήσει απολύτως ΠΑΡΑΤΥΠΑ και αντικα­νονικά· ΑΝΤΙ να σταματήσει τον αγώνα επι­ τόπου και να πάει στα αποδυτήρια, είχε ζητή­σει... αλλαγή της γωνίας εκτέλεσης του κόρ­νερ
· ΚΑΙ βεβαίως, είχε εισπράξει τη χλεύη ο­λόκληρης της Τούμπας με αυτή του την από­φαση
· ΗΤΑΝ, νομίζω, η πρώτη «νίκη» της οργανωμένης αλητείας στην Τούμπα και έ­κτοτε το φαινόμενο όχι μόνο διαιωνίστηκε, αλλά και εξαπλώθηκε σχεδόν σε όλα τα γήπε­δα της χώρας ··· ΠΟΛΥ θα ήθελα να φιλο­ξενήσω την τοποθέτηση του κ. Νικάκη επί του θέματος (για μένα θα είχε ιδιαίτερη αξία) ή την επανόρθωση του, αν κάτι δεν θυμάμαι σω­στά
· ΟΠΩΣ, βεβαίως, πολύ θα ήθελα να έχω μία απάντηση από τον Θοδωρή Ζαγοράκη για την ερώτηση που του έθεσα δημοσίως
· ΕΧΕΙ ξανασυναντήσει αυτό το φαινόμενο σε κά­ποιο άλλο, οποιοδήποτε γήπεδο του κόσμου και σε ποιο ακριβώς;
· ΕΤΣΙ, για να μαθαίνου­με κιόλας
· (ΦΟΒΑΜΑΙ ότι δεν πρόκειται να έχω την απάντηση του, γι' αυτό θα αναφέρω τη δική μου απάντηση, που προέρχεται από στοιχεία που συνέλεξα, ερωτώντας άλλους διεθνείς, ποδοσφαιριστές και διαιτητές
· ΠΟΥΘΕΝΑ λοιπόν, σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν υπάρχει, ούτε ποτέ εμφανίστηκε, ούτε και πρόκειται να εμφανιστεί, το συγκεκριμένο φαινόμενο
· ΕΙΝΑΙ αποκλειστικότητα, κοπιράιτ και μοναδικότητα της Τούμπας
· ΚΑΙ του ένδοξου λαού της.
του Μανώλη Γαβαθιώτη, "Φως των Σπόρ", Σάββατο 21 Μαρτίου 2009

Κρ. Καρεμπέ: "Συνήθεια το πρωτάθλημα για τον Ολυμπιακό"

Το γύρο του κόσμου έκανε η μαθηματική εξασφάλιση του 5ου σερί, 12ου τα τελευταία 13 χρόνια και 37ου επί συνόλου 73, πρωταθλήματος Ελλάδας από τον Ολυμπιακό.
Οι ερυθρόλευκοι γράφουν ιστορία με το εκπληκτικό... ποσοστό επιτυχίας και ο Κριστιάν Καρεμπέ που έχει κι εκείνος μερίδιο σε αυτή τη "δυναστεία" των πειραιωτών, μιλάει με αφορμή τα... γλέντια στο λιμάνι, στο οποίο έζησε (και αγάπησε) για 3 χρόνια.
"Δεν μου προκαλεί έκπληξη. Αν συνέβαινε το αντίθετο τότε θα μου κακοφαινόταν. Ο Ολυμπιακός είναι τεράστια ομάδα, ήταν τιμή μου που αγωνίστηκα σε αυτό το κλαμπ και χαίρομαι που συνεχίζει να βρίσκεται στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος.

Τείνει να εξελιχθεί σε συνήθεια η κατάκτηση πρωταθλημάτων, η οποία δεν...κόβεται και σε καμία περίπτωση δεν είναι βαρετή.

Θε­ωρώ ότι το μεγαλύτερο μερίδιο επιτυχίας ανήκει στη διοίκηση του Ολυμπιακού που όλα αυτά τα χρόνια έχει καταστήσει σαφές στους αντιπάλους, ότι για να πάρουν το πρω­τάθλημα θα πρέπει να υπερβάλουν εαυτούς.
Δυστυχώς στην τελευταία μου χρονιά στον Ολυμπιακό δεν πήραμε το πρωτάθλημα, αλλά ευτυχώς ήταν μία κακή παρένθεση και για πέ­ντε συνεχόμενα χρόνια έχει ανταμείψει με την κατάκτηση τόσων πρωταθλημάτων τον κόσμο που είχε πικραθεί εκείνη τη χρονιά.

Αξίζουν χίλια μπράβο σε όσους βρίσκονται πίσω από αυτές τις πέντε επιτυχημένες χρονιές. Από τους προπονητές μέχρι τον τελευταίο υπάλ­ληλο στις εγκαταστάσεις.

Παρακολουθώ κάποια πράγματα, αλλά όχι σε καθημερινή βάση. Προσπαθώ πάντως να μαθαίνω νέα του, ποιον παίκτη απέκτησε, πώς πάει στο πρωτάθλημα ή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Και πίστεψε με ότι χαίρομαι που τον βλέπω να πηγαίνει εξαιρετικά.

Η αγάπη του Ολυμπιακού κόσμου είναι το μεγαλύτερο κέρδος για εμένα.

Με έχουν συ­ναντήσει σε διάφορα μέρη του κόσμου πολλοί φίλαθλοι του Ολυμπιακού και όχι μόνο στο Παρίσι. Τους αγαπώ και με αγαπούν. Αυτό έχει σημασία για εμένα. Είμαι υπερήφανος που έπαιξα σε αυτή την ομάδα".

Άλλο είναι να παίζεις μπάλα και να είσαι πρώτος....

Άλλο είναι να είσαι μόνιμα πρωταθλητής και να μην θέλεις να αφήσεις ούτε τα ψίχουλα και άλλο να έχεις συμβιβαστεί με τη μιζέρια της δεύτερης θέσης και να λες και ευχαριστώ όταν και αν θα την κατακτήσεις.
Ολοταχώς για το νταμπλ πάει ο Ολυμπιακός και μάλιστα δια... περιπάτου κι όμως ο Βαλβέρδε είχε τα προβλήματα του. Θέλετε ο αποκλεισμός της ομάδας από την Σεντ Ετιέν, θέλετε το πρόβλημα με τον Λέτο ή κάποιοι παίκτες που δεν έπαιζαν, όπως και να έχει έγινε θέμα.
Οι οπαδοί του Ολυμπιακού δεν έχουν βλέπετε τον... ποδοσφαιρικό πολιτισμό της ΑΕΚ που χειροκροτούν χους παίκτες στις ήττες της ομάδας χους, γιατί στον Πειραιά ο πήχης είναι πολύ ψηλά.

Ο παράδεισος του.... Καφέ
Για αυτό και ο Παντελής Καφές ζήτησε να φύγει από την ομάδα μας και ανακάλυψε τον δικό του παράδεισο στην ΑΕΚ. Είναι θέμα και τι είδους φιλοδοξίες έχει ο κάθε ποδοσφαιριστής.
Θέλεις να σηκώνεις συνέχεια κούπες; Είσαι στον Ολυμπιακό και μαθαίνεις να ζεις με την πίεση του πρωταθλητισμού.
Θέλεις να γίνεις....δημόσιος υπάλληλος της μπάλας; Να το βλέπεις το ποδόσφαιρο σαν....χόμπι αφού τα χρήματα που θα παίρνεις θα είναι και κατά πολύ λιγότερα από αυτά που θα είχες στον Ολυμπιακό; Τότε διαλέγεις την ΑΕΚ αλλά και τον Παναθηναϊκό που κάνει και... πορείες. Απλά είναι τα πράγματα. Η φανέλα του Ολυμπιακού όπως το ξέρουν όλοι έχει άλλο ειδικό βάρος γιατί απλά δεν ανέχεται όχι μόνον την ήττα αλλά ούτε και την ισοπαλία. Δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα για τον Ολυμπιακό εκτός από την νίκη και όποιος δεν μπορεί να αντέξει σε αυτή την πραγματικότητα τότε καλό θα είναι να προτιμήσει μία από τις άλλες ομάδες.

Να το λέει η καρδιά σου
Τόσες ομάδες υπάρχουν άλλωστε στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Απλά όσοι έχουν ζήσει τις εμπειρίες με την φανέλα του Ολυμπιακού θα το θυμούνται μία ζωή και θα το έχουν διαφορετικά το ποδόσφαιρο μέσα στο μυαλό τους. Για να πρωταγωνιστείς κάθε χρόνο και να μην σε κουράζουν οι συνθήκες πίεσης που δημιουργεί ο πρωταθλητισμός θα πρέπει να το λέει η καρδιά σου.
Πρέπει να είσαι διαφορετικός για να γίνεις πρώτος και να μην μοιάζεις σαν όλους τους άλλους. Δεν είμαστε άλλωστε όλοι ίσιοι κι όμοιοι. Δεν είναι όλοι οι γιατροί ίδιοι, ούτε κερδίζουν τις δίκες όλοι οι δικηγόροι. Το ίδιο ισχύει και για τους ποδοσφαιριστές.
Πολλοί είναι αυτοί που παίζουν μπάλα αλλά δεν κάνουν όλοι την ίδια καριέρα.
Για αυτό και έχουμε δει πολλούς παίκτες που ήταν καλοί και ξεχώριζαν στις προηγούμενες ομάδες τους αλλά όταν ήρθαν στον Ολυμπιακό δεν κατάφεραν να φτάσουν στη διάκριση.

Ούτε στο... όνειρο τους
Δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις μόνο μπάλα, θα πρέπει να έχεις και όλα τα υπόλοιπα προσόντα σε ό,τι αφορά το χαρακτήρα σου για να μπορέσεις να σταθείς στην πρώτη ομάδα της Ελλάδας που λέγεται Ολυμπιακός.
Παίκτες υπάρχουν πολλοί, πρωταθλητές υπάρχουν λίγοι. Κι αυτό που έχει καταφέρει ο Ολυμπιακός, το να πηγαίνει για τον 12ο τίτλο στα τελευταία 13 χρόνια δεν μπορεί να το έχει ούτε στο... όνειρο της οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Και στο... σινεμά να το έκαναν ταινία πάλι τον Ολυμπιακό θα διάλεγαν για αυτόν το ρόλο.

Να κάνουν καριέρα μόνο στη μιζέρια
Θα μπορούσε δηλαδή να είχε μείνει τόσα χρόνια στον Ολυμπιακό ο... Λουκάς Βύντρα; Σοβαροί να είμαστε τώρα. Να είχε κάνει τόσες γκέλες και να συνέχιζε να παίζει βασικός και αναντικατάστατος στην ομάδα; Με τίποτα.
Ή μήπως θα έπαιζε αυτός ο Νίλσον που είναι για την κατασκήνωση; Μία σέντρα δεν μπορεί να βγάλει της προκοπής ο Σουηδός και όμως στον Παναθηναϊκό τον θέλουν και θα του κάνουν και ανανέωση του συμβολαίου.
Ή μήπως θα έπαιζαν στον Ολυμπιακό ο...Καραγκούνης ή ο Γκούμας;
Αυτό δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Μόνο στην ομάδα της μιζέριας και της μετριότητας θα μπορούσαν να κάνουν αυτοί οι παίκτες καριέρα.
Στον Ολυμπιακό δεν θα έβγαζαν ούτε χρόνο. Εδώ δεν έχουν πιάσει παικταράδες και παικταράδες στον Ολυμπιακό και θα έπαιζαν μπάλα οι δευτεράντζες και οι κάτω του μετρίου; Ποτέ των ποτών

Υπομονή με τα... διαρκείας
Μήπως θα μπορούσαν να σταθούν στον Ολυμπιακό οι... πολυμετοχικοί; Ο Πατέρας και ο Βγενόπουλος, ο Τζίγκερ και οι Γιαννακόπουλοι;
Πλάκα κάνουμε τώρα; Τι θα μας έλεγαν δηλαδή ότι κάντε υπομονή μετά από 12 χρόνια πείνας και εμείς θα τρέχαμε για να πάρουμε και ...εισιτήρια διαρκείας; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
Για αυτό και έχει άλλη αξία ο Κόκκαλης όσο δεν πιάνουν όλοι οι άλλοι μαζί. Καλά, την ΑΕΚ δεν την βάζω στη σύγκριση γιατί νομίζω ότι δεν έχει και νόημα. Το κάνω μόνο με τον Παναθηναϊκό που υποτίθεται ότι είναι και το αντίπαλο δέος.
Αν και τα τελευταία χρόνια όλο και...απομακρύνονται από την σύγκριση με τον Ολυμπιακό και δυστυχώς για αυτούς πάνε στην κόντρα με την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ.

«Μπαλαντέρ», Εφημερίδα «Πρωταθλητής», Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009

Παναγιώτης & Γιώργος ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Νταμπλ επιτυχίας!
Τα αδέρφια που ανέστησαν την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού!

ΤΩΝ ΠΑΝΟΥ ΧΑΛΑ –ΠΕΤΡΟΥ ΛΙΑΚΙΔΗ
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ του κ. Κωνσταντί­νου Αγγελόπουλου ήταν πάντα μια παραδοσιακή οικογένεια. Με σεβα­σμό στη μνήμη των προγόνων της και με στενούς δεσμούς με τα ελληνικά ιδεώδη. Με αυτές τις αρχές μεγάλω­σαν και οι δύο γιοι του, Παναγιώτης και Γιώργος. Κι έτσι έμαθαν να διοι­κούν και τις επιχειρήσεις του πατέρα τους.
Το πλέον αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτών είναι τα ονόματα που έχουν δώσει στα 9 πλοία της Arcadia, της εταιρείας με το όνομα του τόπου καταγωγής του πατριάρχη της οικο­γένειας: «Ελευθερία», «Πίστη», «Α­ξιοπρέπεια», «Τιμή», «Δόξα», «Μύ­θος», «Αγγελος», «Μάραθα» και φυ­σικά... «Θρύλος»!
Παρότι νέοι και απόγονοι μιας α­πό τις πλέον ισχυρές ελληνικές οι­κογένειες, είναι οι απόλυτες εξαιρέ­σεις στον κανόνα που θέλει τους γό­νους των πλούσιων οικογενειών... έ­ξαλλα νιάτα. Με χαμηλό προφίλ και σπάνιες εμφανίσεις οι δύο γιοι του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου έδει­χναν από μικροί πως είχαν απόλυτη επίγνωση του ονόματος που κουβα­λούσαν.
Δύο «εξαιρετικά παιδιά, ε­πιτομή της έννοιας "καλό παιδί"», όπως λένε οι άνθρωποι που τους γνω­ρίζουν καλά, μεγάλωσαν κατά βά­ση στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τα περισσότερα ξαδέρφια τους που κι­νούνταν μεταξύ Ζυρίχης Λονδίνου και διεθνών προορισμών. Περνού­σαν τα Χριστούγεννα είτε στην Αθή­να, στο σπίτι στο Χαλάνδρι, είτε στο Σεντ Μόριτζ όπου η οικογένεια δια­θέτει το δικό της σαλέ. Ομως, η δο­λοφονία του αδερφού του πατέρα τους Δημήτρη, από τη «17Ν» έμελ­λε να αλλάξει τα δεδομένα...
Πήγαν σχολείο στου Μωραΐτη, ό­που και ήταν από τους πρωταγωνιστές στις κόντρες Ολυμπιακών - Πα­ναθηναϊκών, συνεχίζοντας την «πα­ράδοση» που είχαν δημιουργήσει λί­γα χρόνια πριν ο Πέτρος Κόκκαλης, ο Γιάννης Μώραλης και άλλοι υψη­λά ιστάμενοι σήμερα στις δύο ΠΑΕ. Συνέχισαν την κοινή τους πορεία και στις σπουδές, μέχρι και στα μετα­πτυχιακά των Οικονομικών στη Βο­στόνη. Ο Παναγιώτης έχει πτυχίο α­πό το Deree στη Διοίκηση Επιχειρή­σεων, ενώ ο Γιώργος από την ΑΣΟΕΕ, όπως ακριβώς κι ο πατέρας του.
Συνεχίζοντας μάλιστα την οικογενει­ακή παράδοση, υπηρέτησαν και οι δύο στο Πολεμικό Ναυτικό.
Είναι εξαιρετικά φιλάνθρωποι, πράγμα που απέδειξαν και στις μεγά­λες πυρκαγιές του 2007, δωρίζοντας μέσω της Χαλυβουργικής τεράστια ποσά στους πληγέντες ενώ βρίσκο­νται κοντά στην Εκκλησία και το Πα­τριαρχείο, το Μέγαρο του οποίου α­νήγειρε ο παππούς τους Παναγιώτης. Διατηρούν άριστες σχέσεις με τον Πα­τριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.
Ζουν και οι δύο μια απολύτως ήσυχη οικογενειακή ζωή -σπάνια εικόνα για τα μεγάλα «τζάκια»- και φροντί­ζουν να μη δίνουν στόχο με τις εξό­δους αλλά και τις δημόσιες δραστη­ριότητες τους. Είναι φανατικοί της Μυκόνου, όχι όμως λόγω «μόδας» αλλά εξαιτίας της παλιάς τους σχέ­σης με το νησί, όπου έχουν και οι­κογενειακό σπίτι για δεκαετίες, ενώ συνήθως θα τους βρει κανείς στο La Strada στο Ψυχικό.
Οι φίλοι τους λένε πως οι μόνοι που μπορούν να τους πάρουν τηλέφω­νο μετά τα μεσάνυχτα δεν είναι οι συνεργάτες τους, αλλά οι άνθρωποι του Ολυμπιακού. Παίζουν μπάσκετ στο ανοιχτό γηπεδάκι της Φιλοθέ­ης, όπως έκαναν από έφηβοι και βά­ζουν στοιχήματα με τους παιδικούς τους φίλους!
Οταν, στις 28 Αυγούστου του 2008, ο Γιώργος παντρεύτηκε την αγαπη­μένη του Ιωάννα Στάχτου, στην Α­γία Μαρίνα στο Λαγονήσι (παρου­σία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου) και πα­ρότι στη δεξίωση στον «Αστέρα» βρί­σκονταν δεκάδες επιχειρηματίες στε­λέχη και πρωταγωνιστές της κοινωνι­κής, πολιτικής και αθλητικής ζωής της χώρας οι φωτογραφίες δεν κυκλοφό­ρησαν παρά μόνο δέκα μέρες αργό­τερα. Κουμπάρος του ζευγαριού ή­ταν ο Γιώργος Παπαϊωαννίδης, ε­πιστήθιος φίλος του Γιώργου Αγγελόπουλου, ενώ για το γλέντι είχε έρ­θει ο ιταλός σταρ Amedeo Minghi.
Τα πλέον εντυπωσιακά γεγονότα της βραδιάς όμως ήταν κι αυτά που επι­βεβαιώνουν τις αξίες της οικογένειας και τον δεσμό των δύο νέων γόνων της με τους προγόνους τους.
Τα δά­κρυα του πατέρα Κωνσταντίνου όταν είδε τη νύφη να ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας ήταν μια από τις συγκι­νητικές στιγμές της ζωής του, δήλω­σε ο ίδιος ο γαμπρός, ενώ και μόνο η εμφάνιση της γιαγιάς κ. Ελένης Αγγε­λοπούλου -συζύγου του αείμνηστου Παναγιώτη Αγγελόπουλου, που έχει εμφανιστεί ελάχιστες φορές μετά τον θάνατο του, το 2001 - ήταν αρκετά για να κλάψουν οι περισσότεροι από τους παρευρισκομένους.

Η αγάπη για τον Ολυμπιακό
ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ, όταν ο πατέρας τους τους πήγαινε στο παλιό Καραϊσκάκη, εί­χαν μάθει να αγαπούν την ομάδα του Πειραιά. Σε συνδυασμό με τη λατρεία τους για το μπάσκετ, η απόκτηση του μετοχικού πακέτου της ΚΑΕ Ολυμπια­κός, πέρυσι, ήρθε μάλλον ως φυσική συνέπεια.
Η «τρέλα» τους για τον μπασκετικό Ολυμπιακό ήταν τόσο μεγάλη, που το 1994 είχαν εγκατασταθεί για μέ­ρες στο Τελ Αβίβ για να δουν το Final Four (οι άστοχες βολές του Ζάρκο Πάσπαλιε είναι, ακόμη, ένα μεγάλο τραύ­μα και για τους δυο τους), ενώ για χρό­νια ταξίδευαν σε όλη την Ευρώπη για να δουν την αγαπημένη τους ερυθρόλευ­κη ομάδα και σε όλη την Αμερική για να δουν τον αγαπημένο τους παίκτη, Μάικλ Τζόρνταν.
Το απόλυτο ρεκόρ τους εί­ναι οι συνεχείς πτήσεις 47 ωρών από τη Σεούλ στην ισπανική Βιτόρια για να χει­ροκροτήσουν τον Ολυμπιακό με την Ταού.
Είχαν συζητήσει πολλές φορές με τον Σωκράτη Κόκκαλη πριν εκείνος δώ­σει το πράσινο φως να μπουν στη διοί­κηση της ΚΑΕ (και πριν τελικά την απο­κτήσουν), ενώ είχαν φροντίσει να τον έχουν από κοντά, εξασφαλίζοντας την καλύτερη σουίτα του γηπέδου, δίπλα στην προεδρική.
Η ενασχόληση τους με το μπάσκετ ήταν από την πρώτη στιγμή δυναμική: πρώτα με την εξωπραγματι­κή μεταγραφή του Ματσιγιάουσκας, ο οποίος έπαιρνε 2,2 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο -τη στιγμή που ο Ριβάλντο έπαιρνε 1,8 εκατ. ευρώ στον ποδοσφαι­ρικό Ολυμπιακό- και στη συνέχεια δε­κάδες άλλες ακριβές μεταγραφές, που ακόμη όμως δεν τους έχουν αποφέρει κάποιον τίτλο. Η έλευση του Παναγιώ­τη Γιαννάκη, αλλά και τα 20 εκατομμύ­ρια δολάρια για τρία χρόνια συμβόλαιο στον Τζος Τσίλντρες, είναι αδιαμφισβή­τητα οι πλέον εντυπωσιακές κινήσεις τους μέχρι τώρα.

Κοινωνική δράση
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ και εθνική ευαισθησία της εταιρείας της οικογένειας του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου εκ­δηλώνεται και με χορηγίες, όπως:
●Η Χαλυβουργική Α.Ε. συνέβαλε στην ανακούφι­ση των πληγέντων πυρόπληκτων τον Αύγουστο του 2007, προσφέροντας 12.000.000 ευρώ στον ειδικό λογαριασμό αρωγής.
●Προσέφερε το ποσό των 30.000 ευρώ στον τηλεμαραθώνιο «Γίνε μαζί μου παιδί» του ΑΝΤΙ για παιδιά.
●Ανέγερση ή αποκατάσταση ναών, μονών και πνευματικών κέντρων.
●Βελτίωση και εκσυγχρονισμό μέσων θεραπείας ασθενειών και κοινωνικών προβλημάτων (προσφο­ρά BETATRON στον «Αγιο Σάββα» - θεραπευτικές κοινότητες «Ιθάκη» και «Παρέμβαση»).
●Προβολή μέσω του ελληνικού και διεθνούς Τύ­που των πολιτιστικών θησαυρών και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, κρίσιμων περιόδων ή τόπων της εθνικής μας ιστορίας.
●Εκστρατεία για την ενημέρωση της παγκόσμιας κοινής γνώμης μέσω του Τύπου, το 1992, για την ελ­ληνικότητα της Μακεδονίας.
●Η μεγαλύτερη προσφορά με ευρύτερη εθνική και θρησκευτική σημασία έγινε εξ ονόματος της Χαλυ­βουργικής από τον αείμνηστο Παναγιώτη Αγγελό­πουλο, ο οποίος ανέλαβε εξ ολοκλήρου τη δαπάνη της ανέγερσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων­σταντινουπόλεως στο Φανάρι.

Η αναγέννηση των επιχειρήσεων και η βράβευση...
ΗΤΑΝ ΣΤΗ 13η ΑΠΟΝΟΜΗ των βραβείων του περιοδικού Status «Αντρες της Χρονιάς» που ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος είπε για πρώ­τη φορά δημοσίως αυτό που όσοι γνωρίζουν τις ελληνικές επιχειρή­σεις ήξεραν εδώ και μια οκταετία σχεδόν.
«Η αναβίωση της Χαλυ­βουργικής και η επιστροφή της στην κορυφή ήταν η τελευταία επιθυ­μία του παππού μας, Παναγιώτη Αγγελόπουλου. Ηταν η ευχή που μας άφησε λίγο πριν φύγει από κοντά μας».
Κι έτσι ακριβώς συνέβη. Ο πα­τέρας τους πήρε «προσωπικά» το θέμα και το 2001 έβαλε στόχο να κάνει την επιθυμία του δικού του πατέρα πραγματικότητα. Να φτάσει, δηλαδή, τη Χαλυβουργική, τη μεγαλύτερη ελληνική «βαριά» βιομηχα­νία, στην κορυφή όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά -ει δυνατόν- ολόκληρου του κόσμου.
Το 2008 η Χαλυβουργική επανέκτησε την πρώτη θέση σε μερίδια αγοράς στην Ελλάδα, υλοποιώντας ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά επενδυτικά προγράμματα χωρίς καμία κρατική επιδότη­ση και διαθέτοντας πλέον ένα από τα πιο σύγχρονα εργοστάσια παράγωγής χάλυβα.
Υπέγραψε μια μεγάλη συμφωνία με τη ΔΕΗ για την πα­ραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας 880 MW χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη το φυσικό αέριο που είναι φιλικό στο περιβάλλον, ενώ η ναυτιλια­κή εταιρεία της οικογένειας, η Arcadia, είχε ήδη βραβευτεί, έναν χρό­νο νωρίτερα, ως η κορυφαία επιχείρηση δεξαμενόπλοιων στον κόσμο από τη Lloyd’s List.

Η ΑΛΛΑΓΗ ΣΚΥΤΑΛΗΣ ΣΤΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ
Ο κ. Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος, μαζί με τους δύο γιους του, που εί­χαν πλέον φτάσει σε ηλικία για να αναλάβουν τη διοίκηση και τις δια­πραγματεύσεις, κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία έντονης δραστηριό­τητας να ολοκληρώσει ένα από τα μεγαλύτερα ναυπηγικά προγράμ­ματα παγκοσμίως αλλά και να φτάσει τη Χαλυβουργική «εκεί που ήταν πριν από είκοσι χρόνια», όπως είχε δηλώσει τον Δεκέμβριο του 2003.
Είχε αρνηθεί, τότε, να πουλήσει την τεράστια έκταση στην Ελευσίνα σε γνωστούς επιχειρηματίες που ήθελαν να φτιάξουν εκεί «το μεγαλύτε­ρο λούνα παρκ της Ευρώπης». Από τα συρματοπλέγματα και τις τσαρουχόπροκες που έφτιαχνε ο προπάππους πριν τον πόλεμο, τη θεμε­λίωση της πρώτης υψικαμίνου το 1961 από τον Κωνσταντίνο Καρα­μανλή μέχρι την απαξίωση της εταιρείας στη δεκαετία του '90, οι Αγ­γελόπουλοι τα είχαν ζήσει όλα.
Ολα, εκτός από την αναγέννηση. Την οποία έφεραν οι δυο νέοι γόνοι.
Η σκέψη πως η ανάπτυξη της Κίνας θα οδηγήσει σε με­γάλη ζήτηση χάλυβα και σιδήρου ήταν αυ­τή που οδήγησε τη Χα­λυβουργική ξανά ψη­λά, παρά τις αντίθετες προβλέψεις πως με­τά τα πολλά έργα για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας τα εργοστά­σια χάλυβα θα «ξέμεναν» από δουλειά. Για να γίνει αυτό, βεβαί­ως, ο όμιλος αποφάσι­σε να επενδύσει κάπου 250 εκατ. ευρώ τα τε­λευταία χρόνια, ουσιαστικά από τις τσέπες της οικογένειας.
Σε μια επι­στροφή στο μέλλον, δηλαδή, αφού ο όμιλος στη δεκαετία του 1980 είχε υπάρξει όντως ένα διεθνές πρότυπο:
«Από τον παππού σας, τον Παναγιώτη, είχα μάθει πολλά», είχε ακούσει η νέα γενιά στο Βερολίνο, στο πλαίσιο του τελευταίου συνεδρίου της κορυφαίας οργάνωσης των μεγάλων χαλυβουργών του κόσμου. Από ποιον το είχε ακούσει; Από τον ίδιο τον κ. Λάκσμι Μιτάλ, τον Ινδό μεγιστάνα της «ArcelorMittal» της μεγαλύτερης χαλυβουργίας του πλανήτη.

Doping: Τα μάτια ανοιχτά για τις παγίδες...

Του Βασίλη Γαλούπη
ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑ ως ομιλητής σε πρόσφατο συνέδριο αθλητιατρικής που έγινε στην Α­θήνα με θέμα το ντόπινγκ, όταν πήρε τον λόγο από μικροφώνου μία επιστήμονας και μητέρα αθλητή για να θέσει το εξής ε­ρώτημα στο πάνελ:
«Επειδή δεν με ενδιέ­φερε ο πρωταθλητισμός για τον γιο μου, ήθελα να κάνει διάφορα σπορ, απλά για να αγαπήσει τον αθλητισμό και να ωφελη­θεί στη ζωή του. Εμεινα έκπληκτη, όμως, όταν όποτε του άλλαζα άθλημα άκουγα σχεδόν πάντα να τον αποκαλούν ταλέντο κάποιοι μέσα από τον χώρο. Μα, είναι δυ­νατόν να έχει ταλέντο σε τόσα διαφορετι­κά σπορ; Κι αν δεν ήταν ταλέντο, τι πραγ­ματικά ήθελαν αυτοί οι κύριοι από το παι­δί μου κι από εμένα;».
ΣΤΗ ΘΕΣΗ αυτής της μπερδεμένης μητέ­ρας βρίσκονται σίγουρα κι άλλες. Και είναι λογικό, π.χ., κάθε πατέρας να καμαρώνει όταν ακούει πως το σπλάχνο του είναι τα­λέντο.
Όποιος όμως έχει κινηθεί στα πιο βαθιά νερά του αθλητισμού θα ξέρει πως είναι προτιμότερο πλέον να κρατάει μικρό καλάθι, παρά να επικρατεί της λογικής ο ά­κρατος ενθουσιασμός...
ΦΥΣΙΚΑ και υπάρχουν ταλέντα στη χώρα μας για κάθε άθλημα. Ο γονιός, όμως θα πρέπει να είναι υποψιασμένος πριν πανη­γυρίσει επειδή κάποιος του είπε ότι το παι­δί του έχει σπάνια χαρίσματα.
Μια καλο­δουλεμένη τακτική των επιτήδειων είναι να φουσκώνουν τα μυαλά των καλοστεκούμενων οικονομικά γονιών.
Κι εν τέλει αυτοί να γίνονται ευάλωτοι σε διάφορες προτάσεις όπως της ενίσχυ­σης, η οποία σταδιακά θα γίνεται με όλο και δυνατότερα, άρα και πιο επικίνδυνα, σκευάσματα.
ΤΟ ΜΟΤΙΒΟ αυτών των επιτήδειων -που κάθε χρόνο γίνονται, δυστυχώς περισσό­τεροι πλασάροντας έμμεσα ή άμεσα σκευ­άσματα- είναι το εξής:
Το παιδί σου είναι ταλέντο, αλλά για να φτάσει πιο ψηλά χρειάζεται και μια... βο­ήθεια.
Κι εκεί ακριβώς είναι η παγίδα, δι­ότι ένας γονιός δεν είναι ειδικός ώστε να κρίνει αν ο γιος του είναι όντως ταλέντο, ούτε είναι κι επιστήμονας για να ξέρει πε­ρί ουσιών.
Ο αθλητισμός αποτελεί σχολείο ζωής και πρέπει να ενθαρρύνονται όλοι -και κυρίως οι ανήλικοι-να ασχολούνται μετά σπορ.
Ω­στόσο, οι γονείς καλό είναι να επαγρυπνούν, να ρωτάνε, να δρουν με ορθολογισμό και γνώση πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση με το παραμικρό ρίσκο να στοιχειωθεί το μέλλον των βλασταριών τους...

Doping: Οι φωτοβολίδες-αθλητές και η καριέρα διαρκείας.

του Βασίλη Γαλούπη
Αν κάτσει κάποιος και μελετή­σει προσεκτικά φωτογραφίες με τους κορυφαίους αθλη­τές του 1920, του 1950, του 1980 και του 2009 από όποιο δημοφιλές σπορ του αρέ­σει, θα διαπιστώσει από τη σύγκριση που θα κάνει ότι οι διαφορές στη σωματοδομή τους μέσα στο πέρασμα των δεκαετιών έχουν γί­νει χαώδεις.
Ο φτασμένος π.χ., σφαιροβόλος πριν από μισό αιώνα είχε πολλά κοινά με τους τότε συναθλητές του, όμως η εμφάνι­ση του δεν μοιάζει σε τίποτα με αυτήν ενός σημερινού «συναδέλφου» του.
Το ίδιο θα συμβεί κι αν βάλουμε δίπλα δίπλα φωτογρα­φίες παλαιών και σύγχρονων ποδοσφαιρι­στών, πυγμάχων ή παλαιστών κ.λπ.
Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ πρωταθλητισμός σπρώχνει τους αθλητές σε μια ξέφρενη μυϊκή ανάπτυ­ξη. Η πρόοδος της αθλητικής επιστήμης α­πό τον Β' Παγκόσμιο και μετά έχει πράγμα­τι συμβάλει ως έναν βαθμό σ' αυτή τη μυϊ­κή υπέρβαση.
Σημαντικό ρόλο έχει παίξει και το γεγονός ότι ο επαγγελματισμός έχει εισχω­ρήσει πια στο σύνολο των ατομικών κι ομα­δικών σπορ, με συνέπεια οι ώρες προπόνησης να είναι σαφώς περισσότερες κι από την εφηβική ηλικία κιόλας ώστε να χτίζεται στο γυμναστήριο ένα πιο δυνατό κορμί.
ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ, όμως να αμφισβητηθεί και η τρομερή έξαρση του ντόπινγκ ως μιας από τις βασικές αιτίες που οι μύες έχουν...φου­σκώσει και... πρήζονται όλο και περισσότε­ρο. Κι όταν το ίδιο βλέπουμε και σε γυναί­κες αθλήτριες τότε ο προβληματισμός γί­νεται ακόμα εντονότερος.
Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ, άρα και «κακή», προπόνηση σε συνδυασμό με τοξική ενίσχυση αποτελούν την... εγγύηση για μια καριέρα προβληματι­κή.
Οι πολλοί τραυματισμοί στο μυοσκελετικό σύστημα είναι αποδεδειγμένοι κι επιστη­μονικά πια, ενώ οι διακυμάνσεις στην απόδοση δεδομένες.
Συν τοις άλλοις υπάρχουν αρκετά τεχνικά σπορ, κυρίως ομαδικά, που ένα «σκληρό», άκαμπτο και υπερφορτωμένο μυ­ϊκό σύστημα αλλοιώνει την τεχνική «ευελιξία» του αθλητή, με ολέθριες συνέπειες.
Η ΔΙΨΑ για ένα γρήγορο αποτέλεσμα και με οποιοδήποτε ρίσκο κάνει όλο και περισσότερους αθλητές να παρασύρονται σε έναν μα­νιώδη αγώνα για την ανεύρεση... προηγμένης τεχνολογικά χημικής«βοήθειας» και να ξεχνάνε το απλούστερο:
Οτι αποκτούν μία αχίλλειο πτέρνα. Και ότι η επίδοση χτίζεται σταδιακά..., μέρα με τη μέρα. Μόνο αν οι βάσεις είναι στέρεες θα έρθει το ζητούμενο, που είναι η διάρκεια.
Διότι από «φωτοβολίδες-αθλητές» έχουμε πια... χορτάσει.

Doping: Η «παραεπιστήμη» της απληστίας...

Του Βασίλη Γαλούπη
ΟΤΑΝ ο χρυσός ολυμπιονίκης στον μαρα­θώνιο του 1904 Τόμας Χικς αποπειράθηκε να ντοπαριστεί δεν υπήρχαν ούτε χορηγίες από πολυεθνικές ούτε τόσοι προβολείς α­πό ΜΜΕ, ούτε τα σημερινά οικονομικά κί­νητρα. Παρά ταύτα, ο Αμερικανός δρομέ­ας προσπάθησε αποδειγμένα να διεγερθεί με... στρυχνίνη.
Και μπορεί να μοιάζει πα­ρανοϊκή η χρησιμοποίηση ως ουσία ντό­πινγκ ενός επικίνδυνου δηλητηρίου, όμως μέχρι το 2009 έχουν καταγραφεί αρκετά «σύγχρονα» κρούσματα με στρυχνίνη α­πό Κινέζους και Ρώσους αθλητές.
Ο ΧΙΚΣ έκανε κοκτέιλ τη στρυχνίνη με μπράντι κι όταν ξεθύμανε η δράση του δηλητη­ρίου είχε έτοιμη μια δεύτερη ισχυρή δόση, που την πήρε κατά τη διάρκεια του μαρα­θωνίου. Αμέσως μετά τον τερματισμό του ο δρομέας κατέρρευσε και κινδύνεψε σο­βαρά η ζωή του.
ΑΚΟΜΑ και πριν το 1900 μ.Χ. υπάρχουν περιπτώσεις ντόπινγκ στον αθλητισμό.
Αυ­τό μπορεί να ερμηνευθεί και ως εξής: Δεν είναι μόνο τα οικονομικά κίνητρα ή η δόξα που ωθούν έναν αθλητή στο να ψάξει την καλύτερη απόδοση με πλάγιους τρόπους.
Οντως η εμπορευματοποίηση των σπορ έ­χει μετατρέψει σε Λερναία Υδρα τη φαρμακοδιέγερση, ωστόσο δεν γίνεται κανείς να παραγνωρίσει και τον ρόλο της ίδιας της ανθρώπινης φύσης...
ΤΟ ΝΤΟΠΙΝΓΚ είναι η «παραεπιστήμη»της απληστίας. Και η ανθρώπινη ιστορία μας έχει διδάξει -άλλωστε, μέθοδοι ενίσχυσης απόδοσης υπήρχαν και στην αρχαία Ελλάδα, όπως και στην αρχαία Ρώμη- ότι πάντα θα αναζητείται το κάτι παραπάνω. Οταν βλέ­πει ο άνθρωπος ότι οι δυνάμεις του δεν εί­ναι αρκετέςγια να φτάσει τον στόχο και να σπάσει τα όρια του, τότε ίσως να κάνει το λάθος να ψάξει τη λύση για το «κάτι παρα­πάνω» μέσα από αθέμιτες διαδρομές. Με όποιο ρίσκο κι αν συνεπάγεται αυτό..
ΚΑΝΟΥΜΕ αυτή την αναφορά για να γίνει ευκολότερα κατανοητό τι είναι το ντόπινγκ. Είναι κάτι πολύπλευρο, πολυδιάστατο κι ό­χι μόνο αθλητικό πιά.
Δεν ξεκίνησε ξαφνικά από το 1960, όπως νομίζουν αρκετοί. Σαν φαινόμενο το έχουμε δει να υπάρχει από την αρχαιότητα, έστω κι όχι σε τέτοια έκταση, φυσικά. Συνεπώς η λύση του προ­βλήματος δεν έχει να κάνει μόνο π.χ. με τα κίνητρα, τα οποία αν κοπούν από τον νό­μο αυτομάτως όλα θα γίνουν παραδεισένια. Μακάρι να ήταν έτσι. Δυστυχώς, όμως οι ρίζες του καρκίνου των σπορ είναι πο­λύ βαθύτερες...

Doping: Εχουμε τον αθλητισμό που μας αξίζει;...

Του Βασίλη Γαλούπη
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ σοκ και πολλές συζητήσεις προ­κάλεσε την εβδομάδα που πέρασε η απίστευ­τη αποκάλυψη του πασίγνωστου Βρετανού σπρίντερ Ντουέιν Τσέιμπερς ότι χρησιμο­ποίησε για να ντοπαριστεί περισσότερες α­πό 300 διαφορετικές ουσίες μέσα στο 2002!
Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία των σπορ που γίνεται λόγος για τέτοια εξωφρενικά αλό­γιστη χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων με αποκλειστικό στόχο τη βελτίωση της επί-δοσης. Κι αναρωτιέται ο κάθε πραγματικός λάτρηςτου αθλητισμού:
«Πού οδεύει τελικά ο σύγχρονος πρωταθλητισμός»...
Ο ΤΣΕΪΜΠΕΡΣ ήταν μόνο ένα από τα μέλη του περιβόητου τιμ των φτασμένων σπρίντερ της Balco). Από τη δικογραφία έχει προκύψει ως τώρα ότι πανομοιότυπα κοκτέιλ ντόπινγκ χορηγούνταν στους περισσότερους αθλητές που ήταν ενταγμένοι στην ίδια «Αδελφότητα της Σύριγγας».
Οι Τιμ Μοντγκόμερι, Μάριον Τζόουνς, Κέλι Γουάιτ και τόσοι άλλοι έχουν παραδεχθεί ότι ακολουθούσαν πιστά τις συ­νταγές του Βίκτορ Κόντε.
Συνεπώς το πιθα­νότερο είναι κι άλλοι σπρίντερ να έχουν υπο­στεί τέτοιο βομβαρδισμό ουσιών. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, στα εργαστήρια του πρωταθλη­τισμού γίνονται πράγματα που δεν μπορεί να τα φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Και συλλογίζεται κανείς τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.
Τη δεκαετία του 70 έκαναν θραύ­ση μόνο 5-10 είδη γνωστών στεροειδών χα­πιών της εποχής όπως το Ντιαναμπόλ και το Τουριναμπόλ. Σταδιακά αυξήθηκαν τα είδη φαρμάκων και κατά συνέπεια τα κο­κτέιλ ντόπινγκ.
Αν, λοιπόν, ένας παγκόσμι­ος πρωταθλητής όπως ο Τσέιμπερς χρειά­ζεται στις αρχές του 21 ου αιώνα 300 διαφο­ρετικά χάπια, τότε το 2030 ένας κορυφαίος αθλητής με πόσα φάρμακα θα ντοπάρεται;
Με 1.000; Εκτός πια κι αν στο μεταξύ το γονιδιακό ντόπινγκ έχει υποκαταστήσει εντε­λώς τις «παραδοσιακές» μεθόδους.
ΜΟΝΟ ΘΛΙΨΗ γεννούν σε κάθε αγνό φίλα­θλο τέτοιες ειδήσεις που αποκαλύπτουν ένα νοσηρό περιβάλλον στον σύγχρονο πρωτα­θλητισμό, θα ήλπιζε κάποιος ότι μέσα στα τό­σα κοινωνικά προβλήματα που μας ταλαιπωρούν όλους καθημερινά, ίσως να αξίζαμε έναν καλύτερο και πιο φωτεινό πρωταθλητισμό α­πό αυτόν που παρακολουθούμε.
Δυστυχώς όμως όπως οι συνθήκες στην αρχαία Ελλάδα ήταν ευνοϊκές για να εξυψωθεί σε παγκόσμια και αθάνατη πολιτισμική αξία το ολυμπιακό ι­δεώδες έτσι και σήμερα είμαστε ενδεχομένως καταδικασμένοι να έχουμε έναν κόσμο των σπορ τόσο... μαγικό όσο και οι εξίσου χαώδεις και προβληματικές κοινωνίες μας.

Doping: Η σκοτεινή πλευρά ενός Γολγοθά...

Του Βασίλη Γαλούπη
ΤΟ ΣΩΜΑ... Εκεί επικεντρώνονται οι περισ­σότεροι όταν ψάχνουν τις παρενέργειες των αναβολικών. Υπάρχει και η... ψυχή, όμως. Κι εκεί τα στοιχεία ίσως είναι ακόμα πιο δραμα­τικά.

Σε πρόσφατη έρευνα που έγινε με συμ­μετοχή πρώην αθλητών της Αν. Γερμανίας οι οποίοι ήταν στην ενεργό δράση τις δεκαετίες του 70 και του '80, οι τρεις στους τέσσερις διαπιστώθηκε ότι αντιμετωπίζουν ακόμα και σήμερα ψυχολογικά ή ψυχιατρικά προβλή­ματα. Το 58% εξ αυτών παραδέχονται πως υπήρξαν περίοδοι όπου ένιωθαν ότι δεν έ­χουν κανέναν έλεγχο στη ζωή τους.
Ενα ακόμα διαφωτιστικό εύρημα είναι ότι το 29% των ερωτηθέντων απάντησαν «ναι» στην ερώτηση «αν προσπάθησαν ποτέ να βλάψουν ηθελημένα τον εαυτό τους ή να αυτοκτονήσουν».

Το 40% παραμένει σε κίν­δυνο, σύμφωνα με τις ιατρικές γνωματεύ­σεις, ακόμα και να αυτοκτονήσει...
Ο ΚΟΙΝΟΣ παρονομαστής αυτών των 50 και πλέον αθλητών - αθλητριών είναι ότι ό­λοι τους υπήρξαν θύματα του κρατικού ντό­πινγκ επί Αν. Γερμανίας.

Εχουν, μάλιστα, συ­νταξιοδοτηθεί αυτοί οι βετεράνοι από το ε­νιαίο γερμανικό κράτος και τα στοιχεία που παρουσιάζουμε σήμερα δόθηκαν στη δη­μοσιότητα σε μεγάλο διεθνές συνέδριο α­ντιντόπινγκ από τον αξιόλογο Γερμανό ιστο­ρικό των σπορ Γκίζελερ Σπίτζερ.

Το συμπέ­ρασμα, λοιπόν, της έρευνας ήταν ότι ένας στους τρεις αθλητές που έκανε χρήση κο­κτέιλ αναβολικών, διεγερτικών και ψυχο-διεγερτικών ουσιών, με στόχο τη βελτίω­ση της επίδοσης στους αγωνιστικούς χώ­ρους έφτασε σε τέτοια ψυχολογικά αδιέ­ξοδα από την υπερχρήση φαρμάκων που προσπάθησε ακόμα και να δώσει τέρμα στη ζωή του. Κάτι που επιβεβαίωσαν και οι θεράποντες ιατροί.
Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ πλευρά του ντόπινγκ έχει πολλές πτυχές. Και είναι άγνωστο ακόμα το εύρος των σωματικών και ψυχικών βλαβών απάτη χρήση ουσιών, διότι μπορεί οι παρενέργειες από κάθε αναβολικό ξεχωριστά να είναι αρκετά γνωστές όμως παραμένουν άγνωστος «Χ» οι παρενέργειες όλων αυτών των «ενι­σχυτικών» μαζί σε κοκτέιλ.

Μην ξεχνάμε ό­τι πρόσφατα ο Βρετανός σπρίντερ Ντουέιν Τσάμπερς παραδέχθηκε δημοσίως πως έ­κανε χρήση 300 διαφορετικών σκευασμά­των μέσα στο 2001!

Αυτό σημαίνει ότι ο οργανισμός του υπέστη πολλαπλή και βάρβα­ρη κακοποίηση.
Αντί επιλόγου: Το ντόπινγκ προσφέρει βραχυπρόθεσμες χαρές κέρδη και δόξα. Μακροπρόθεσμα, όμως-κι όταν τα φώτα στη σκηνή θα έχουν σβήσει για τον πρωταγωνιστή, με τις επιτυχίες του να έχουν ξεθωριάσει πια-, αρχίζει Γολγοθάς μαρτυρι­κός.
Και μοναχικός...

Doping: Ενδιαφέρει η εξουσία και όχι η υγεία...

Του Βασίλη Γαλούπη
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ το σκηνικό που διαδραματίζεται τα τελευταία χρόνια.
Ενώ το ντόπινγκ είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα και στο ποδόσφαι­ρο, όπως σχεδόν σ' όλα τα σπορ, ωστόσο με το μόνο που δεν ασχολούνται WADA και η FIFA είναι ακριβώς αυτό.
Η προστασία της υγείας των ποδοσφαιριστών δεν μοιάζει να είναι στις πρώτες προτεραιότητες τους κι α­ναλώνονται συνέχεια σε ένα μπαράζ διαξι­φισμών, επειδή ο ένας φοβάται μήπως του αρπάξει ο άλλος ένα κομμάτι εξουσίας.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ από εφτά χρόνια βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο. Ο οποί­ος έχει μόνο υφέσεις, αλλά όχι κι οριστικό φι­νάλε.
Παλαιότερα ο πρόεδρος της ΦΙΦΑ Ζεπ Μπλάτερ αρνιόταν πεισματικά να υπογρά­ψει τον κώδικα αντιντόπινγκ της WADA, με την αιτιολογία ότι δεν πρέπει οι ποδοσφαιριστές να τιμωρούνται απαρεγκλίτως με δύο χρόνια, όπως στα άλλα σπορ, αλλά οι ποινές να είναι μικρότερες.
Τότε η ΔΟΕ απειλούσε να βγάλει εκτός προγράμματος Ολυμπια­κών Αγώνων το ποδόσφαιρο.
ΜΕ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ η WADA αποφάσισε, με τον πρόσφατο κώδικα αντιντόπινγκ -που τέθηκε σε εφαρμογή από 1η Ιανουαρίου 2009-, να «παίζουν» οι ποινές από έναν μή­να έως δύο χρόνια για όλα τα σπορ και για τις περισσότερες απαγορευμένες ουσίες.
Η WADA έκανε το χατίρι της FIFA κι έτσι ο Ζεπ Μπλάτερ υπέγραψε, τελικά, τον κώδι­κα αντιντόπινγκ.
ΠΟΙΟΣ, όμως, είπε ότι ο πόλεμος τελείωσε;
Πριν από λίγες μέρες έκαναν σκληρή επίθε­ση από κοινού στην WADA ο Μπλάτερ με τον πρόεδρο της UEFA Μισέλ Πλατινί. Αυτή τη φορά αφορμή ήταν τα Whereabouts.
Από την αρχή του χρόνου η WDA υποχρεώνει και τους ποδοσφαιριστές να δηλώνουν πού θα βρίσκονται για μία ώρα κάθε μέρα, ακό­μα και στις διακοπές τους, έτσι ώστε να είναι διαθέσιμοι και τις 52 εβδομάδες του χρόνου για αιφνίδιο έλεγχο.
Την περασμένη Τρίτη ο Αυστραλός πρόεδρος της WADA Τζον Φέιχι υπερασπίστηκε τον νέο κανονισμό και κα­τακεραύνωσε με δηλώσεις του τους ποδο­σφαιρικούς μεγαλοπαράγοντες.
ΟΙ ΕΧΘΡΟΠΡΑΞΙΕΣ μπορεί να κοπάσουν για ένα διάστημα, αλλά δεν θα σταματή­σουν.
Διότι η WADA και η FIFA κοιτάνε μό­νο το «μαγαζί» τους, τα συμφέροντα τους την καρέκλα τους αλλά κανείς δεν φαίνε­ται να ενδιαφέρεται για την ουσία του προ­βλήματος και πώς θα προστατευθεί η υγεία νέων ανθρώπων.
Αυτό περνάει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα...