Ο Νίκος Γκάλης ποτέ δεν ζήτησε το σεβασμό

"Είσαι τόσο καλός όσο το τελευταίο σου αποτέλεσμα».

Ο μεγαλύτερος αθλητής που φόρεσε τα γαλανόλευκα ήταν ο Νίκος Γκάλης, Όχι επειδή ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο, που ήταν, αλλά επειδή έμπαινε στο γήπεδο για να κερδίσει. Έκανε το παιχνίδι του όσο καλύτερα μπορούσε, συνήθως κέρδιζε, και δεν είχε πει ποτέ ότι βούλωσε τα στόματα όσων τον είχαν αμφισβητήσει. Γιατί κανένας ποτέ δεν θα τολμούσε να αμφισβητήσει τον Νίκο Γκάλη. Τη στιγμή που θα το έκανε θα είχε βάλει σε αμφισβήτηση τη δική του διανοητική κατάσταση και όχι την αξία του Γκάλη.
* Αντίθετα με την Εθνική Ελλάδα, ο Γκάλης ποτέ δεν αναφέρθηκε στα παλιά του κύπελλα. Ούτε καν στο Πανευρωπαϊκό του 1987. Είχε μάθει από την Αμερική ότι «είσαι τόσο καλός όσο το τελευταίο σου αποτέλεσμα».- Πηγαίνοντας σε τουρνουά ποτέ δεν είχε πει «να με αφήσουν να το ευχαριστηθώ». Για ευχαρίστηση υπάρχουν το «Alou Fun Park» και οι διακοπές.- Ποτέ δεν είχε ζήτησε σεβασμό. Τον σεβασμό σου τον δίνουν, δεν τον ζητάς. Και ο σεβασμός δίνεται όταν ένας αθλητής τελειώσει την καριέρα του και μπορεί να κριθεί στο σύνολο του.
- Ποτέ δεν είχε πει «δεν έχω να αποδείξω τίποτα». Κάθε φορά που ο αθλητής δένει τα κορδόνια έχει να αποδείξει ότι είναι καλύτερος από τον άλλο κερατά που δένει τα δικά του κορδόνια στα απέναντι αποδυτήρια.- Δεν είχε πει «γυρνάμε με ψηλά το κεφάλι». Δεν το είπε γιατί δεν χρειάστηκε ποτέ να το κατεβάσει. Και δεν είχε πει «τώρα να δούμε τι θα λένε αυτοί που περιμένανε να μας σταυρώσουν». Δεν υπήρχε σταυρός να τον χωρέσει.
** Όλες οι προηγούμενες φράσεις με τις κραυγές για σεβασμό, αυτοκατανάλωση και κάθε άλλη χατζηαβατιά που έχει εφεύρει το μυαλό του Έλληνα ήρθαν από ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ελλάδος στη Νότιο Αφρική.
Ο αθλητής που δεν αντέχει να κρίνεται, να σταματήσει, να γίνει ένας καταξιωμένος συνταξιούχος.
Όχι άλλοι καταξιωμένοι, όχι άλλο Δημόσιο όχι άλλοι συνταξιούχοι στα 23 τους. Όχι άλλος σεβασμός που αντί να δίνεται ζητιέται.

Θυμήθηκαν γιατί πήγαν..

του ΗΛΙΑ ΜΠΑΖΙΝΑ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ η Εθνική μας να κάνει τα ίδια με το 2004; Θα το έθετα ανάποδα. Δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να ΠΑΘΕΙ όσα έπαθε το 1994. Οταν πραγματώσαμε το επίζηλο 0-10, που ασφαλώς θα το ζήλευαν η Γιακουτία, η Κοχιγκίνα και η εκείθεν του Δρίνα Αλβανία. Διότι τέτοια σκόρια δεν μπορεί να τα φιλοτεχνήσει ο πας ένας!Η ΠΛΑΚΑ είναι ότι για εκείνη την εποποιία δεν ζητήθηκαν ουσιαστικές ευθύνες από κανέναν. Ισως ορθώς. Δεν ήταν δημιούργημα προσώπων, αλλά της αθάνατης ελληνικής μαγκιάς. Το μαραφέτι είχε ρυθμισθεί έτσι μέσα στη σκέψη όλων μας, ώστε να πούμε ότι το μέγα κέρδος ήταν η συμμετοχή και οι εντεύθεν δημόσιες σχέσεις, προβολή, πρεσβείες καλής θέλησης, σύσφιγξη δεσμών με την ομογένεια, φιλανθρωπισμός, αποστολές αγά π ης, φωτογραφίες, γαρίδες γιουβέτσι, σαμπάνιες και σουφλέ με κάστανα. Μέχρι που κάποιοι ανέκραξαν: Ρε 'σείς! Το ξέρετε, ρε 'σείς, ότι θα παίξουμε και μπάλα;
ΚΑΙ ΠΗΓΑΝ να παίξουν μπάλα. Και όταν τυγχάνεις τόσο μπασμένος στα μυστικά του «απώτερου τρόπου σκέψης», πάλι το 'χεις σίγουρο ότι τα πράγματα είναι κανονισμένα. Εντάξει, ρε μάγκα! Θα παίξουμε και τρία ματσάκια. Τι έγινε; Και όταν αρχίνησαν να σφυρίζουν τα μπαλάκια εκ δεξιών και εξ ευωνύμων, φορέσαμε την πασίγνωστη λαϊκή μάσκα του βάρδου που κλαίει επειδή η ιερόδουλος κενωνία δεν τον αγάπησε και δεν τον συμπόνεσε, να 'ούμε. Ωωω! Ουάαα! Τι βαρά', ρε; Τι σου 'κανα, να 'ούμε; Και όταν πάλι δεν μας λυπήθηκαν, βαφτίσαμε τις σφαλιάρες μελομακάρουνα και καθαρίσαμε!ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΑΦΡΙΚΗ, το μόνο που αποκλείεται είναι να συμβούν τα ίδια! Τι θα κάνουμε, δεν ξέρω. Τι ΔΕΝ θα κάνουμε, το ξέρω! Δεν θα πάμε σαν σε πάρτι, το οποίο συνεχίζεται και πάνω στο γρασίδι. Θα είμαστε σοβαροί. Και παθιασμένοι και φανατισμένοι.
Και θα πάμε ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ στο απλοϊκό, αλλά μαθηματικά σωστό «11 εκείνοι, 11 και 'μείς!..». Δεν λέω ότι θα σηκώσουμε κούπα. Λέω ότι θα παίξουμε σαν να πιστεύουμε ότι μπορούμε.
Ακόμα, λέω ότι θα χρειαστεί ακόμα περισσότερη ευψυχία από το 2004. Διότι τότε η διαιτησία μάς πήγε. Τώρα μπορεί κάποιοι να μη θέλουν να διακριθούμε. Οπότε, θα πάμε με τον «δικό μας διαιτητή». Την καρδιά μας! Και όσο το παιχνίδι είναι 11 με 11, τίποτα ποτέ δεν αποκλείεται! Αν μας αφήσουν με 10 ή με 9, θα δούμε! Αλλά αν είμαστε διαβασμένοι και προετοιμασμένοι για όλα, κάτι τέτοιο ΔΕΝ θα επιτρέψουμε να συμβεί!..

Παθολογικά συμπτώματα

του Ηλία Μπαζίνα

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ, το θέμα δεν είναι τα αποτελέσματα της Εθνικής (ούτε γνωρίζω, φυσικά, το αποτέλεσμα του δεύτερου αγώνα). Το θέμα είναι η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ. Μήπως χρειαζόμαστε περισσότερη από όση δείχνουμε;
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να εξαρτάς την «εθνική περηφάνια» σου από το αν ένα τόπι βάρεσε στύλο ή πήγε πέντε πόντους πιο μέσα, στο πλεχτό! Η εθνική μου περηφάνια δεν εξαρτάται από τις επιδόσεις οποιουδήποτε διασκεδαστή, είτε αθλητικού, είτε ποπ. Εχει να κάνει με τον Αριστοτέλη, τον Αλέξανδρο, τον Πλάτωνα, τον Ομηρο, τον Αισχύλο, τον Κολοκοτρώνη, τον Παπανικολάου, τον Ελύτη, τον Σεφέρη, την Κόλλας.
Δεν θα πενθήσω επειδή η Ελλάδα διασύρεται ως μέλος της διεθνούς κοινότητας και ο λαός της υποφέρει. Κι αν αυτά δεν τα ΕΝΝΟΩ, είμαι ασόβαρος! Οπως δεν με συνθλίβει η δυστυχία γι' αυτό που σκάρωσε το τόπι (η φοράδα στ' αλώνι, η Φατμέ στο Γενί Τζαμί κ.λπ.), έτσι οφείλω και να δέχομαι με ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗ χαρά ό,τι καλό καταφέρνουμε στον αθλητισμό και μετά να ξαναγυρίζω στα πιο σοβαρά θέματα. Αρκετές επιτυχίες που σημειώσαμε τα τελευταία χρόνια, αποδείχθηκαν ακριβά πληρωμένες. Ακόμα ΚΑΙ οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 ίσως ήταν καλύτερα να μην είχαν υπάρξει! Οσο για τον άθλο μας στο ποδόσφαιρο την ίδια χρονιά, ευπρόσδεκτος ήταν και παραμένει θετική καταχώριση στο κιτάπι μας. Αλλά κι αυτόν κοντεύουμε να τον κάνουμε πηγή κακών. Εβαλε ψηλά τον πήχη. Αυτό τυραννάει έκτοτε την ομάδα! Κυρίως, όμως, μας έκανε να πούμε, ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ, αφόρητα πολλά λόγια! Κάθε φορά που τα πράγματα δεν μας ευνοούν, κάτι που στο ποδόσφαιρο είναι φυσικός νόμος, πέφτουμε να πεθάνουμε! Και λέμε έναν οχετό αντιφάσεις, αυτοαναιρούμαστε! Ενώ περνάμε εποχή περισυλλογής που απαιτεί ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ και αυτοκριτική.
ΑΔΥΝΑΤΩ να εννοήσω πως η κουβέντα στον «έβδομο ουρανό, αδέλφια!..»(200 ντεσιμπέλ) είναι μια «τίμια» φιλολογική στιγμή μας, ενώ ΚΑΙ η απαξίωση, ύστερα από ένα στραβό αποτέλεσμα, «στο έβδομο υπόγειο, τρίτα ξαδέρφια εξ αγχιστείας, ναούμε, έξοδος από την πίσω πόρτα!..»είναι ΚΑΙ αυτή μια «τίμια» φιλολογική μας στιγμή! Πότε, επιτέλους, έχουμε άδικο κι εμείς, οι κριτές των πάντων; Ουδέποτε! Ασπρο-μαύρο η ζωή; ΚΙ εμείς απ' έξω; Τιμητές και ανεμόμυλοι;
ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ είναι. Παιχνίδι! Φυσικές καταστάσεις η νίκη, η ήττα, η ισοπαλία. Ενώ η ασυναρτησία, η υστερία, η αδυναμία να σοβαρευτούμε, παρά τα χιλιάδες χρόνια Ιστορίας μας, είναι γνωρίσματα βαθιάς, ευρύτερης ΚΡΙΣΗΣ, συμπτώματα παθολογικά!..

Πηγή: Εφημερίδα "Real News"

Ο κ. Νεκτάριος Πανταζής, γυμναστής της Εθνικής Ελλάδος

Ο κόουτς των Ακαδημιών του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ,

γυμναστής κ. Νεκτάριος Πανταζής,

προειτομάζει τους παίκτες της ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, για την τελευταία προπόνηση, επί Ελληνικού εδάφους.

Εθνική Ελλάδος: Ομιλία Ρεχάγκελ πριν την προπόνηση

Εθνική Ελλάδος: Πριν την τελευταία προπόνηση.

Νεκτάριος Πανταζής: "Εθνική Ομάδα: Έμφαση στη φυσική κατάσταση"

Με την επίβλεψη του γυμναστή της Εθνικής μας ομάδος κ. Νεκτάριου Πανταζή έγινε η χθεσινή προπόνηση σε Ελβετικό έδαφος.

Τη συγκεκριμένη περίοδος –όπως είναι φυσικό- το βάρος της προετοιμασίας πέφτει στη φυσική κατάσταση, κι αυτό έγινε στη χθεσινή προπόνηση της Εθνικής Ελλάδος, στη διάρκεια της οποίας οι Έλληνες ποδοσφαιριστές δεν χρησιμοποίησαν μπάλα.

Η προετοιμασία της Εθνικής μας ομάδος είναι εντελώς διαφορετική σε σχέση με την προετοιμασία πριν από το Euro 2008, αλλά και το Euro 2004, η οποία είχε γίνει στο ίδιο ελβετικό κέντρο.
Οκτώ ποδοσφαιριστές, συγκεκριμένα οι Καπετάνος, Μόρας, Παπασταθόπουλος, Μαλεζάς, Αβραάμ Παπαδόπουλος, Τζιόλης, Μάκος και Πρίττας, οι οποίοι δεν ήταν από την πρώτη μέρα της προετοιμασίας της Εθνικής, έκαναν χθες έλεγχο αεροβικής ικανότητας.

Με την παρουσία –για πρώτη φορά σε προετοιμασία- του γυμναστή κ. Νεκτάριου Πανταζή, καθώς και εξειδικευμένων εργοφυσιολόγων και διατροφολόγων το επίπεδο στην Εθνική ομάδα έχει ανέβει.Η προπόνηση ήταν ανοιχτή για το κοινό και τα μέσα ενημέρωσης.

Σωκράτης Παπασταθόπουλος: Καλαμάτα-Τζένοα...

Γεννήθηκε 9 Ιουνίου 1988 και κατάγεται από την Καλαμάτα.
Τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο τα έκανε στον Απόλ­λωνα Πεταλιδίου και εκεί τον ανέδειξε ο Γιάννης Κορονέλλος με αποτέλεσμα να εξαπλωθεί η φήμη του στον ποδοσφαιρι­κό χάρτη της Ελλάδας.
Τα «λαγωνικά» της ΑΕΚ τον ανακάλυ­ψαν το 2005 και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς ο νεαρός αμυντικός έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα της καριέρας του.
Το ντεμπούτο του με την κιτρινόμαυρη φανέλα έγινε (26/10/2005) σ' ένα ματς με τον ΠΑΣ Γιάννενα για το κύπελ­λο και ήταν ονειρικό, δεδομένου ότι ο νεαρός άσος σκόραρε μόλις στο 7' του αγώνα και ήταν αυτός που άνοιξε τον δρό­μο για τη νίκη της ΑΕΚ (3-0).
Τον Ιανουάριο του 2006 η ΑΕΚ αποφάσισε να τον δώσει, προ­κειμένου να «ψηθεί» και να πάρει περισσότερο χρόνο συμ­μετοχής.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του λοιπόν ήταν η Νίκη Β., στην οποία αγωνίστηκε για 6 μήνες πριν επιστρέψει στην ΑΕΚ την επόμενη σεζόν, όπου έπαιξε σε 3 ματς για το Τσάμπιονς Λιγκ, μεταξύ των οποίων ήταν και η μεγάλη νίκη επί της Μίλαν (1-0).
Την σεζόν 2007-08, ήταν βασικός και αναντικατάστατος στην ΑΕΚ και ένα από τα πιο πολύτιμα όπλα που είχαν στη... φαρέτρα τους οι κιτρινόμαυροι.
Άμεσα μπήκε στο στόχαστρο πολλών ευ­ρωπαϊκών ομάδων με τις εμφανίσεις του και το καλοκαίρι οι κόποι του επιβραβεύτηκαν.
Η ιταλική Τζένοα πρόσφερε 3,8 εκατ. ευρώ στην ΑΕΚ, που είπε «ναι» και έτσι άνοιξε τα... φτερά του για το καμπιονάτο, όπου μέχρι στιγμής τα πάει υπέροχα.
Ο Ελλη­νας άσος έχει γίνει δέκτης εγκωμιαστικών σχολίων από τα ιτα­λικά ΜΜΕ και δεν είναι τυχαίο ότι συμπεριλήφθηκε μέσα στις 20 καλύτερες μεταγραφές του καλοκαιριού.
Σε συνέντευξή του είπε :
«Το ντόπινγκ έχει γίνει πληγή. Είναι δύσκολο να το κατανο­ήσουν όσοι δεν είναι μέσα στα πράγ­ματα, αλλά πλέον αποτελεί μέρος του πρωταθλητισμού. Είναι πολύ δύσκο­λο για κάποιον να κάνει πρωταθλη­τισμό και να μην ντοπαριστεί.
Δεν έχω πάρει ποτέ αναβολικές ουσίες και ποτέ δεν μου έχουν προτείνει κάτι τέτοιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ντόπινγκ.
Οι αθλητές όμως πρέπει να βάζουν τη ζωή τους πά­νω από το επάγγελμα και την καριέρα τους. Δεν μπορείς να παίζεις με αυτά τα πράγματα. Δεν έχω πάρει ποτέ ουσίες και ούτε θα το κά­νω στο μέλλον. Θέλω να φτάσω εκεί που μπορώ».

Πηγή:Εφημερίδα «Real News» Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2009