Η απωθημένη από τη μνήμη τραγωδία του Λουζνίκι,

28 χρόνια πριν, του Ηλία Καραγιάννη (iliaskaragiannis@hotmail.com)

Τα μοντέρνα καθίσματα του σταδίου Λουζνίκι ήταν καλυμμένα από σμάρια φωνακλάδων Ρώσων οπαδών της Σπαρτάκ Μόσχας, που χαμογελούσαν πλατιά ενώ παρακολουθούσαν τους αρτίστες της Τσέλσι να εισέρχονται στο μεγαλύτερο στάδιο της Ρωσίας την Τρίτη το απόγευμα. Εκφραστές ενός σαγηνευτικού ποδοσφαίρου, που γεννά μια ανέμελη χαρά στους θεατές του την εφετινή σεζόν, οι Μαλουντά, Τέρι, Ανελκά και Κάρλο Αντσελότι έμελλε να βρεθούν στο Λουζνίκι την παραμονή μιας τραγωδίας με πολυαίμακτο τίμημα για τον «βασιλιά των σπορ» πριν από 28 χρόνια.

Η 20ή Οκτωβρίου του 1982 ήταν η βραδιά που η βαριά σιωπή του θανάτου απλώθηκε σαν σάβανο πάνω από τη Μόσχα. Οδυρόμενες κραυγές ανακατεύονταν με γοερές προσευχές, ενώ περισσότεροι από 350 Ρώσοι συνθλίβονταν στη μοναδική πόρτα που είχαν αφήσει ανοιχτή οι αστυνομικές αρχές στο ματς της Σπαρτάκ Μόσχας με την ολλανδική Χάρλεμ για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το οποίο παρακολούθησαν, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, σχεδόν 15.000 άνθρωποι. Στο έλεος της άμπωτης και της παλίρροιας του συνωστισμού, πομπές από μπλεγμένες σκιές προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τον θάνατο. Αν και επρόκειτο για παιχνίδι ευρωπαϊκής διοργάνωσης, εντούτοις η... μισή αλήθεια μαθεύτηκε μόλις 7 χρόνια μετά!

Το 1989 ανακοινώθηκε ότι το... 1982 είχαν χάσει τη ζωή τους 66 άνθρωποι, αλλά, όπως επιβεβαίωσαν αυτόπτες μάρτυρες της τραγωδίας, που ξέθαψαν τις καταχωνιασμένες αναμνήσεις τους από το πλέον σκοτεινό μέρος της μνήμης τους για να συνθέσουν τα κομμάτια της ιστορικής αλήθειας, οι νεκροί ξεπέρασαν τους 350. Τη συγκάλυψη του μαρτυρικού γεγονότος συνόδευσαν «μαφιόζικες» απειλές κατά των συγγενών των θυμάτων για τη μη αποκάλυψη της τραγωδίας και η μαζική ταφή, σε μια χώρα που έμοιαζε σαν τη στρουθοκάμηλο που χώνευε τα μυστικά της...

*** Ο παγωμένος αέρας έτσουζε σαν τη λάμα μαχαιριού την 20ή Οκτωβρίου του 1982. Αυτή ήταν η κυριότερη αιτία που αρκετοί οπαδοί της Σπαρτάκ απέφυγαν να μεταβούν στο Λουζνίκι για να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση με την ολλανδική Χάρλεμ για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου θα καθόριζε και την ομάδα που θα προκρινόταν στη φάση των 16!

Σχεδόν 100 ήταν οι τολμητίες Ολλανδοί που δεν δίστασαν να βρεθούν ανάμεσα σε περίπου 15.000 Ρώσους οπαδούς. Η μικρή προσέλευση των θεατών οδήγησε τις αρχές στην τοποθέτηση του πρώτου κρίκου στην αδιάσπαστη αλυσίδα των τρομακτικών λαθών, όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος και τότε θεατής του ματς Αλεξάντερ Προσβέτοφ. «Βρισκόμασταν όλοι στην εξέδρα απέναντι από τα δημοσιογραφικά θεωρεία.

Εκείνη την εποχή ήταν παράνομο για παιδιά κάτω των 16 ετών να παρευρίσκονται σε νυχτερινά παιχνίδια χωρίς τη συνοδεία κηδεμόνα. Έτσι η αστυνομία είχε ανοίξει μόλις μία θύρα για να εξετάσει καλά τα χαρτιά μας». Αυτή η έμπνευση των αρχών αποτέλεσε και την αρχή του τέλους για περισσότερους από 350 ανθρώπους. Με το ματς να κυλά σε νωχελικούς ρυθμούς και τους παίκτες της Σπαρτάκ να γλιστράνε στον παγωμένο αγωνιστικό χώρο του Λουζνίκι με τη δεξιοτεχνία αθλητών πατινάζ, οι περισσότεροι οπαδοί σκέφτηκαν να αποχωρήσουν πριν ολοκληρωθεί το ματς με σκορ 1-0. Ήθελαν να αποφύγουν τον συνωστισμό στον σταθμό του ηλεκτρικού στον λόφο του Λένιν, στη δεξιά όχθη του ποταμού Μόσχα. Ενώ οι περισσότεροι εκ των 15.000 θεατών κατευθύνονταν προς τη μοναδική θύρα εξόδου, ο Σεργκέι Σβετσόφ σκόραρε το δεύτερο γκολ της αναμέτρησης. Το αναθεματισμένο! Αυτό για το οποίο χρόνια αργότερα, με φωνή σπασμένη από τη συμφορά, εξομολογήθηκε: «Εύχομαι να μην είχα σκοράρει ποτέ».

Αίφνης οι οπαδοί που είχαν εισέλθει στο τούνελ της εξόδου γύρισαν αστραπιαία για να ρίξουν το τελευταίο βλέμμα στον αγωνιστικό χώρο, που για αρκετούς εξ αυτών έμελλε να είναι και το έσχατο της ζωής τους...

*** Τα σκαλοπάτια του Λουζνίκι είχαν καλυφθεί από πάγο. Η ξαφνική κίνηση των περισσοτέρων έπειτα από το γκολ οδήγησε σε ένα μεγάλο ντόμινο. Κορμιά έπεφταν στο έδαφος ενώ στην έξοδο της θύρας οι αστυνομικοί, όπως βεβαιώνουν αυτόπτες μάρτυρες, δεν επέτρεπαν την επιστροφή στις εξέδρες. «Στα γλιστερά σκαλοπάτια άνθρωποι έπεφταν, παρασύροντας ο ένας τον άλλο στο έδαφος. Ήταν σαν ένα μεγάλο ντόμινο», θυμάται ο μετέπειτα πρωταθλητής του τένις και θεατής εκείνου του ματς Αντρέι Τσεσνόκοφ.

«Για να προστατεύσω τον εαυτό μου, πήδηξα ένα προστατευτικό εμπόδιο και ξέφυγα την τελευταία στιγμή. Πίσω μου βρισκόταν μια σειρά κορμιών, που εξέτειναν τα χέρια τους και κλαίγοντας φώναζαν, βοήθησε με, σώσε με. Έμειναν εκεί, σε έναν σωρό από πτώματα».

Ο Προσβέτοφ ήταν περισσότερο τυχερός, καθώς βρισκόταν μακριά από την εστία του θανάτου.

«Ήταν σκοτεινά και πολύ γλιστερά. Υπήρχαν κάποια προστατευτικά εμπόδια και πολλοί αστυνομικοί που δεν γνώριζαν τι να κάνουν ενώ κορμιά συνθλίβονταν. Ήμουν τυχερός, γιατί ήμουν μακριά από τον θάνατο. Κατάλαβα αμέσως, όμως, ότι κάτι τραγικό συνέβη».

Ενώ απελπισμένοι άνθρωποι αλάλαζαν τρομοκρατημένοι, έκπληκτοι αστυνομικοί παρακολουθούσαν σιωπηλοί τις σκηνές, ενώ ο πιτσιρικάς Τσεσνόκοφ προσπαθούσε να διασώσει όποιον μπορούσε.
«Κατάφερα να τραβήξω εκτός ένα πολύ μικρό παιδί και να το πάω σε ένα ασθενοφόρο. Αλλά όταν φτάσαμε ήταν νεκρό. Είδα με τα μάτια μου τουλάχιστον 100 πτώματα». Οι φρικιαστικές φωνές ενώνονταν δημιουργώντας ένα νοητό μωσαϊκό κόλασης. Περισσότεροι από 350 άνθρωποι σκοτώθηκαν, και το πρώτο μέλημα της κομμουνιστικής ηγεσίας ήταν να μη μάθει τίποτα η παγκόσμια κοινή γνώμη.
*** Την επόμενη ημέρα, με ένα κρυπτογραφικό μήνυμα, η εφημερίδα «Vechernaya Moskva» ενημέρωνε για την τραγωδία:
«Ένα περιστατικό συνέβη χθες στο Λουζνίκι. Μετά το τέλος του ποδοσφαιρικού παιχνιδιού μερικοί θεατές τραυματίστηκαν».
Τίποτα άλλο. Ούτε εκείνη την ημέρα, μήτε την επόμενη, ούτε την επόμενη εβδομάδα, μήνα, χρόνο, χρόνια...
*** Με τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ στο νεκροκρέβατο (έμελλε να εκπνεύσει 21 ημέρες μετά, στις 10 Νοεμβρίου του 1982) το κομμουνιστικό καθεστώς δεν ήθελε άλλα άσχημα νέα και απέκρυψε τα πάντα. Όπως λένε σήμερα συγγενείς των θυμάτων, απειλήθηκαν για να μην αποκαλύψουν τίποτα. Οι αρχές μάζεψαν άρον άρον τα πτώματα και επέτρεψαν στους συγγενείς τους μόλις 40 λεπτά μαζί τους ως το τελευταίο κατευόδιο, πριν τη μαζική ταφή που ακολούθησε. Τέσσερις μήνες αργότερα, στις 8 Φεβρουαρίου του 1983, διεξήχθη μια δίκη παρωδία, κεκλεισμένων των θυρών, και αποδόθηκαν οι ευθύνες της τραγωδίας στον αποδιοπομπαίο τράγο, τον διευθυντή του γηπέδου Πατσίκιν, ο οποίος, αν και άγουρος στο πόστο του (μόλις 2,5 μήνες), ήρε τις αμαρτίες των αστυνομικών και στρατιωτικών αρχών. Χρειάστηκε να περάσουν 7 χρόνια για να γίνει γνωστή η αλήθεια, το 1989. Είχε προηγηθεί το θανάσιμο λάθος με την προσπάθεια απόκρυψης της έκρηξης στον πυρηνικό αντιδραστήρα του Τσερνομπίλ.
Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ έχανε τη δύναμη του, η Σοβιετική Ενωση κατακερματιζόταν, και τα πρώτα φωτεινά σπαράγματα της αλήθειας έκαναν την εμφάνιση τους σε μια κοινωνία που, όπως αναφέρει η λαϊκή παροιμία τους: «Η αλήθεια σιωπά όταν μιλάει η εξουσία».
Το 1992 ορισμένοι οπαδοί της Σπαρτάκ Μόσχας συνέβαλαν στη δημιουργία ενός μνημείου έξω από το Λουζνίκι, που θα διατηρούσε ζωντανή στη μνήμη την τραγωδία, η οποία στη δίνη εκείνης της ταραγμένης εποχής, όπου ζηλότυπα κρύβονταν τα πάντα, τσακίστηκε, για να εξελιχθεί σε μια απωθημένη «λεπτομέρεια» της ιστορίας!

...Ποδόσφαιρο παίζουν άνθρωποι, με σάρκα και οστά.

του Γιώργου Χαλά.

Για τον σερ Αλεξ Φέργκιουσον τα πράγματα είναι μάλλον ξεκάθαρα για το ποδόσφαιρο.

Σε ανύποπτη στιγμή είχε δηλώσει πριν από αρκετά χρόνια:

«Οταν οι κριτικοί του παιχνιδιού προβάλλουν τις θεωρίες τους σχετικά με τις αρετές που κάνουν κάποιες ομάδες καλύτερες από άλλες, με διασκεδάζει πάντοτε η επιμονή τους να εστιάζουν την κριτική τους σχεδόν αποκλειστικά σε συγκρίσεις τεχνικής και τακτικής. Συχνά συζητούν για το ποδόσφαιρο με αφηρημένους όρους, παραβλέποντας ότι στην πραγματικότητα παίζουν άνθρωποι με σάρκα, οστά και συναισθήματα. Οι τακτικές έχουν σημασία, αλλά δεν κερδίζονται έτσι τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Οι άνθρωποι τα κερδίζουν...».

Πέρα από την τεχνική και την τακτική, λοιπόν, που φυσικά δεν γίνεται να αγνοηθούν αφού αποτελούν τεράστια κεφάλαια για το ποδόσφαιρο, υπάρχουν και τα ενεργειακά - σωματικά και ψυχικά - αποθέματα των παικτών. Διότι όσο καλός ποδοσφαιριστής κι αν είναι κάποιος, δεν θα μπορέσει να αποδώσει αν δεν έχει δυνάμεις.

*** Ποια πρωταθλήματα, λοιπόν, ξεχωρίζουν περισσότερο, όσον αφορά την φυσική τους κατάσταση;

Προπόνηση στα Μελίσσια

*** Σε ποιες χώρες, δηλαδή, πέφτει περισσότερο το βάρος εκεί;

Και σ' αυτό δεν θα μας βοηθήσει μόνο η εικόνα που έχουμε από τα πρωταθλήματα, αλλά και η στατιστική ανάλυση.
Σε έρευνα, λοιπόν, που έγινε από εταιρεία ανάλυσης επιδόσεων στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, βάσει του συστήματος μετρήσεων Amisco, μπήκαν στο μικροσκόπιο 231 ματς της πρέμιερ λιγκ, 210 του σαμπιονά, 223 της πριμέρα και 130 της μπουντεσλίγκα.
Υπήρξε, δηλαδή, μια εξαιρετικά μεγάλη γκάμα δεδομένων.
Οι ειδικές κάμερες κατέγραφαν όλες τις κινήσεις των ποδοσφαιριστών, ακριβώς με τον τρόπο που μπαίνει το... κοντέρ στους αγώνες τσάμπιονς λιγκ και στη συνέχεια προβάλλονται στις οθόνες τα χιλιόμετρα που κάλυψε ο κάθε παίκτης.
Από τις λεπτομερείς αναλύσεις, λοιπόν, φάνηκε ότι τις μεγαλύτερες αποστάσεις τρέχουν οι παίκτες στο γαλλικό πρωτάθλημα, το οποίο πράγματι θεωρείται πολύ αθλητικό.
Ο μέσος όρος τρεξίματος για κάθε παίκτη ανά ματς: 
*** του γαλλικού πρωταθλήματος είναι 10.497 μ.
*** της πρέμιερ λιγκ 10.334 μ.,
*** της μπουντεσλίγκα 10.002 μ.,
*** της πριμέρα 9.951 μ.
Φυσικά, δεν αρκούν μόνο αυτοί οι αριθμοί για να βγει ασφαλές συμπέρασμα. Θα πρέπει να επισημανθεί ότι η εκρηκτικότητα δεν συμβαδίζει απαραίτητα με τα πολλά χιλιόμετρα. Χρειάζεται, λοιπόν, και ποιοτική ανάλυση των αποστάσεων, πέρα από την ποσοτική.
Ο κάθε παίκτης του γαλλικού πρωταθλήματος κάνει:
*** 451 μέτρα σπριντ μέσο όρο στα 90 λεπτά του ματς. (όταν λέμε σπριντ εννοούμε με ταχύτητα μεγαλύτερη από 21 χλμ. την ώρα.)
*** Στην Αγγλία ο μέσος όρος είναι 442 μ.,
*** στην Γερμανία 393 μ. και

*** στην Ισπανία 388 μ.

Αν αναλογιστούμε πόσο εξαντλημένοι είναι οι σπρίντερ του στίβου μετά από ένα κατοστάρι και πόσες ώρες χρειάζονται ώστε να επανέλθουν για μια ακόμα κούρσα 100 μ., τότε αντιλαμβανόμαστε τι τεράστιες απαιτήσεις υπάρχουν πλέον στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, όταν οι παίκτες είναι υποχρεωμένοι να κάνουν μικρών και μεσαίων αποστάσεων σπριντ π.χ. 500 μ. σε μόλις μιάμιση ώρα. Κι αν σκεφτούμε τι μπορεί να κάνει ένα σπριντάκι 10 μ. στο 89ο λεπτό για να αποτραπεί ένα γκολ ή, για να μπει ένα γκολ, τότε καταλαβαίνουμε ότι πλέον η διαφορά βρίσκεται στις λεπτομέρειες...

Κι εκεί ακριβώς ρίχνουν πλέον το βάρος τους οι περισσότερες ευρωπαϊκές ομάδες.

Στην διάρκεια της έκρηξης. Να μπορεί, δηλαδή, ο ποδοσφαιριστής να είναι εκρηκτικός από το 1ο λεπτό του αγώνα μέχρι και το τελευταίο για να διατηρεί την σπιρτάδα του όσο το δυνατόν περισσότερο. Κι ας μην ξεχνάμε ότι όλο και περισσότερα παιχνίδια κρίνονται από το 85 και μετά...

Σε ένα διάστημα, δηλαδή, που σαφώς παίζουν ρόλο και οι φυσικές δυνάμεις.

SOS: Λείπουν τα αντιοξειδωτικά από τη διατροφή μας.

Ερευνα της Ελληνικής Διατροφολογικής Εταιρείας.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής (άγχος, κάπνισμα, κακή διατροφή κ.λπ.) μας υποβάλλει σε μία σειρά «τοξικών» παραγόντων: περιβαλλοντικών και διατροφικών προοξειδωτικών.
Το βιολογικό αποτέλεσμα όλης αυτής της διαδικασίας είναι η μεγάλη συγκέντρωση των ελεύθερων ριζών (ενεργές μορφές οξυγόνου - ROS), η οποία δημιουργεί το φαινόμενο του οξειδωτικού στρες, που με τη σειρά του συνδέεται με μια σειρά από εκφυλιστικά νοσήματα που απειλούν την ανθρώπινη υγεία, όπως ο καρκίνος, τα καρδιαγγειακά νοσήματα, ο σακχαρώδης διαβήτης, η σκλήρυνση κατά πλάκας κ.λπ.
Ως διατροφική απάντηση στο εν λόγω φαινόμενο ορίζονται τα αντιοξειδωτικά των τροφίμων, τα οποία ενισχύουν τη φυσική άμυνα του οργανισμού ενάντια στις καταστροφικές ελεύθερες ρίζες. Μέσα στις φυσικές τροφές υπάρχουν εκατοντάδες αντιοξειδωτικά, που είτε ενισχύουν τους αμυντικούς μηχανισμούς του οργανισμού είτε διαθέτουν την ικανότητα να αντιμετωπίζουν απευθείας τις ελεύθερες ρίζες και να περιορίζουν ή να αποτρέπουν τις οξειδωτικές φθορές που προκαλούν. Κάθε τροφή περιέχει έναν ιδιαίτερο συνδυασμό αντιοξειδωτικών, και ως εκ τούτου συνεισφέρει μοναδικά στην προστασία του ανθρώπινου οργανισμού.

Η σημασία του ORAC
Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας συνιστά την κατανάλωση τουλάχιστον 5 μερίδων φρούτων και λαχανικών την ημέρα, λόγω των ευεργετικών τους ιδιοτήτων με βάση τα αντιοξειδωτικά που περιέχουν. Ωστόσο, προκειμένου να ποσοτικοποιηθεί η πρόσληψη αντιοξειδωτικών από τους ερευνητές του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας (USDA), επινοήθηκε ο δείκτης ORAC (Οxygen Radical Absorbance Caracity - Ικανότητα Απορρόφησης Ριζών Οξυγόνου), ο οποίος απεικονίζει τη δύναμη που παρουσιάζει ένα τρόφιμο προκειμένου να είναι σε θέση να καταστρέψει τις ελεύθερες ρίζες.
Κάθε τροφή διαθέτει τη δική της αντιοξειδωτική ισχύ, και ως εκ τούτου συνεισφέρει μοναδικά στην αντιοξειδωτική προστασία του οργανισμού. Τροφές όπως τα φρούτα, τα λαχανικά, τα όσπρια, τα προϊόντα ολικής άλεσης, οι σπόροι, τα βότανα, τα καρυκεύματα και οι ξηροί καρποί ξεχωρίζουν για τις αντιοξειδωτικές τους ιδιότητες, και κατ' επέκταση για τις μονάδες ORAC που περιέχουν.
Η διατροφή του ανθρώπου σε φυσιολογικές καταστάσεις, βάσει της σύστασης του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας, θα πρέπει οπωσδήποτε να περιέχει καθημερινά 3.000-5.000 μονάδες ORACαπό τρόφιμα ανώτατης βιολογικής αξίας.

Οξειδωτικό στρες εν όψει
Έπειτα από έρευνα της Ελληνικής Διατροφολογικής Εταιρείας βγαίνει το συμπέρασμα πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας μας βρίσκεται κάτω από το όριο της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης αντιοξειδωτικών.
Το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 70% για τους άνδρες και στο 48,94% για τις γυναίκες, ενώ ένα ποσοστό κατά πολύ μεγαλύτερο της τάξης του 85% για τους άνδρες και του 60,64% για τις γυναίκες βρίσκεται κάτω από το μέσο όρο της προτεινόμενης αντιοξειδωτικής πρόσληψης. Με δεδομένο ότι η ανεπαρκής πρόσληψη αντιοξειδωτικών προάγει το φαινόμενο του οξειδωτικού στρες και αυτό με τη σειρά του ευθύνεται για τα σοβαρά προβλήματα υγείας, είναι φανερό πως η συγκεκριμένη έρευνα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου!

Πηγή: Ελληνική Διατροφολογική Εταιρεία

Αλάτι: Ένας ύπουλος εχθρός της υγείας.

50% πάνω η κατανάλωση του στην Ελλάδα.

Εδώ και χρόνια ακούμε τους ειδικούς να συμβουλεύουν να μειώσουμε το αλάτι που προσθέτουμε στο φαγητό, γιατί η υπερβολική κατανάλωση νατρίου συμβάλλει στην αύξηση της αρτηριακής πίεσης. Όπως αποδείχθηκε δεν αρκεί να κρύψουμε την αλατιέρα, καθώς το 75% του αλατιού που παίρνουμε «κρύβεται» στα τρόφιμα που τρώμε καθημερινοί, τα οποία δεν είναι απαραίτητο να έχουν αλμυρή γεύση.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η μέση κατανάλωση αλατιού στην Ελλάδα να κυμαίνεται στα 9-10 gr ημερησίως, όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συστήνει κάτω από 5 gr την ημέρα, δηλαδή 1 κουταλάκι του γλυκού.

Σε κάποια μέρη μάλιστα, όπως η Μεγάλη Βρετανία και ο Δήμος της Νέας Υόρκης, τον τελευταίο χρόνο έχει κηρυχθεί δημόσιος πόλεμος εναντίον του αλατιού και οι αρχές ζητούν επίμονα από τα εστιατόρια και τη βιομηχανία τροφίμων να μειώσουν τις ποσότητες αλατιού που χρησιμοποιούν στα προϊόντα τους. Παράλληλα, εκπαιδεύουν και παρακινούν τους πολίτες να διαβάζουν στις ετικέτες τροφίμων την περιεκτικότητα σε αλάτι ή νάτριο.

Ήδη την τελευταία πενταετία μεγάλες εταιρίες τροφίμων έχουν θέσει τη μείωση αλατιού στις προτεραιότητες τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Unilever, η οποία από το 2005 και μετά, στο πλαίσιο της συνεχούς βελτίωσης των συνθέσεων των προϊόντων της, μειώνει διαρκώς το αλάτι που χρησιμοποιεί σε πολλά από τα τρόφιμα της. Και μάλιστα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, λανσάροντας μια σειρά προϊόντων - μαργαρίνη και ροφήματα φρούτων-εμπλουτισμένων με κάλιο, το οποίο βοηθάει στη φροντίδα της αρτηριακής πίεσης.

Το κάλιο είναι ένα απαραίτητο ιχνοστοιχείο της διατροφής, το οποίο αποβάλει την περιττή ποσότητα αλατιού από τον οργανισμό μας. Γι’ αυτό το λόγο οι επιστήμονες συχνά το ονομάζουν «αντίβαρο του αλατιού». Το κάλιο δεν αποθηκεύεται στο σώμα μας και άρα η καθημερινή του κατανάλωση είναι απαραίτητη.

Πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων (ΕFSΑ), γνωμοδότησε ότι η πρόσληψη καλίου μέσω της διατροφής βοηθάει στη διατήρηση φυσιολογικών επιπέδων αρτηριακής πίεσης3.

Επτά διατροφικοί μύθοι καταρρίπτονται

Ποια φαγητά κρύβονται πίσω από τη φήμη των διαιτητικών τροφών;
της Κωνσταντίνας Χωριανοπούλου.

Ο δρ Γκαλβάνο, διατροφολόγος και καθηγητής διαιτητικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Κατάνια της Ιταλίας, μιλώντας στην ιταλική εφημερίδα «La Stampa», δίνει τα φώτα του γύρω από τους αστικούς μύθους που καθορίζουν την καθημερινή μας διατροφή.

*** 1) Η μαύρη ζάχαρη είναι περισσότερο διαιτητική από τη λευκή.
Από χημική και διατροφική άποψη είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα: σακχαρόζη. Επομένως και οι δύο τύποι έχουν ακριβώς τις ίδιες θερμίδες: 4 kcal/gr. Η μοναδική διαφορά τους είναι ότι την πρώτη την αποκτάμε από το ζαχαροκάλαμο, ενώ τη δεύτερη από το ζαχαρότευτλο, με αποτέλεσμα να είναι περισσότερο ραφιναρισμένη και να αποκτά το λευκό λαμπερό της χρώμα.

*** 2) Τα λευκά στίγματα στα νύχια οφείλονται στην έλλειψη ασβεστίου.
Τα νύχια δεν είναι φτιαγμένα από ασβέστιο αλλά από κερατίνη. Τα λευκά στίγματα οφείλονται σε ατέλειες σύντηξης μεταξύ των στρωμάτων της κεράτινης.

*** 3) Ο ανανάς «καίει» το σωματικό λίπος.
Πρόκειται για έναν αστικό μύθο που πιθανότατα να προήλθε από το γεγονός ότι ο ανανάς περιέχει βρομελίνη, ένα πρωτεϊνολυτικό ένζυμο που απορροφάται από το δέρμα, επιτίθεται στα μόρια λίπους, τα καταστρέφει και έπειτα αυτά με τη σειρά τους αποβάλλονται από το σώμα. Σημειώνουμε πως η βρομελίνη δεν βρίσκεται στο ίδιο το φρούτο αλλά στο κοτσάνι του.

*** 4) Η σάουνα και το μασάζ βοηθούν στο αδυνάτισμα.
Και οι δύο μέθοδοι απομακρύνουν μόνο τα υγρά του σώματος, τα οποία ωστόσο ανανεώνονται σχεδόν αμέσως. Επομένως, ναι μεν βοηθούν στο να χάσουμε προσωρινά κάποια κιλά, αλλά δεν αδυνατίζουν. Αδυνάτισμα σημαίνει αφαίρεση σωματικού λίπους.

*** 5) Τα φρούτα δεν πρέπει να καταναλώνονται απευθείας μετά από τα γεύματα γιατί φουσκώνουν λόγω ζυμώσεων στο στομάχι.
Πρώτα απ' όλα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στο στομάχι δεν συμβαίνουν ζυμώσεις. Μπορεί, παρ' όλα αυτά, να συμβούν στο έντερο. Τα φρούτα, τουλάχιστον 2 με 3 μερίδες την ημέρα, μπορούν να καταναλώνονται τόσο στο τέλος των γευμάτων, οπότε εκτελούνται καλύτερα οι λειτουργίες του στομάχου, όσο και μεταξύ των κύριων γευμάτων, για να κόψουν την πείνα. Αν στο τέλος του γεύματος προκαλούν αίσθημα βάρους είναι γιατί πιθανόν το γεύμα ήταν άφθονο και δεν υπήρχε χώρος για φρούτο.

*** 6) Καλύτερα να τρώμε κριτσίνια ή κράκερ.
Τα κριτσίνια (431 kcal/100 gr) και τα κράκερ (428 kcal/100 gr) περιέχουν περισσότερες θερμίδες από το ψωμί (275 kcal/100 gr). Αυτό συμβαίνει γιατί περιέχουν πρόσθετα λιπαρά και λιγότερη ποσότητα νερού. Επομένως, αν θέλουμε να αντικαταστήσουμε το ψωμί με αυτά, θα πρέπει να τρώμε λιγότερα.

*** 7) Η μπίρα αυξάνει την ποσότητα μητρικού γάλακτος.
Λάθος. Το αλκοόλ περνάει στο γάλα και προσλαμβάνεται από το νεογνό, κάτι που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο και μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στο παιδί.

Το μέλι χαρίζει υγεία!

της Γεωργίας Καπώλη, (Κλινική Διαιτολόγος–Διατροφολόγος)

Το μέλι έχει κατηγορηθεί ότι παχαίνει. Μια κουταλιά της σούπας μέλι προσδίδει περίπου 60 θερμίδες, δηλαδή έχει αντίστοιχη θερμιδική αξία με ενα φρούτο. Επιπλέον, έχει μηδενικό ποσοστό λίπους.
Το προϊόν των μελισσών περιέχει 15 γρ. υδατάνθρακες, η πρόσληψη των οποίων είναι απαραίτητη καθημερινά και θα πρέπει να καλύπτουν το 50% της ημερήσιας ενεργειακής πρόσληψης. Επιπρόσθετα, το μέλι αποτελεί τροφή πλούσια σε απλά σάκχαρα (γλυκόζη), που είναι το βασικό καύσιμο του εγκεφάλου. Η κατανάλωση του στο πλαίσιο μιας ισορροπημένης διατροφής όχι μόνο δεν παχαίνει αλλά μας οπλίζει με τις ευεργετικές του ιδιότητες, οι οποίες παρουσιάζονται στη συνέχεια.
*** Ενισχύει το μεταβολισμό: Το μέλι είναι πλούσιο σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β, που αποτελούν βασικό παράγοντα για το μεταβολισμό των υδατανθράκων, του λίπους και των πρωτεϊνών για την απελευθέρωση ενέργειας.

** Καρδιά - κυκλοφορικό: Η αυξημένη κατανάλωση μελιού από άτομα που πάσχουν από καρδιακές διαταραχές έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της κατάστασης τους. Τα σάκχαρα του μελιού, ιδίως η γλυκόζη, είναι απαραίτητα για τις συστολές του καρδιακού μυ και αποτελούν πηγή ενέργειας για την καρδιά. Ακόμη, το μέλι με τη βοήθεια των σακχάρων του και της ακετυλοχολίνης διαστέλλει τα αγγεία και συμβάλλει στη ρύθμιση της αρτηριακή πίεσης.

** Αναιμία: Το ποσοστό της αιμοσφαιρίνης, ιδίως σε παιδιά, αυξάνεται με την κατανάλω¬ση μελιού, κυρίως λόγω του σιδήρου και του χαλκού που περιέχει.

** Στομαχοεντερικές παθήσεις: Το μέλι είναι βασικά αλκαλική τροφή, λόγω των μεταλλικών αλάτων που περιέχει. Η αλκαλικότητα αυτή μειώνει την οξύτητα του στομάχου. Το μέλι αποδεικνύεται πολύτιμο μέσο προστασίας κατά των ελκών του στομάχου και δωδεκαδάκτυλου. Τέλος, το μέλι θεωρείται ένα από τα καλύτερα φυσικά ελαφρά καθαρτικά, μιας και η φρουκτόζη που περιέχει απορροφάται δυσκολότερα, και σε συνδυασμό με τη χολίνη, βελτιώνει την κινητικότητα του εντέρου και προλαμβάνει τη δυσκοιλιότητα.

** Πλούσιο σε αντιοξειδωτικά: Η υψηλή περιεκτικότητα του μελιού στις αντιοξειδωτικές βιταμίνες C & Ε προστατεύει τα αγγεία, συμβάλλοντας στη σωστή κυκλοφορία του αίματος, ενισχύει την άμυνα του οργανισμού, αλλά και την υγεία της επιδερμίδας.

** Αντισηπτικές ιδιότητες: Η μεγάλη περιεκτικότητα του μελιού σε φυσικά σάκχαρα έχει ως αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να αναπτυχθούν μέσα σε αυτό διάφοροι μικροοργανισμοί. Επιπλέον, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εξωτερικά με τη μορφή καταπλάσματος, καθώς ανακουφίζει από τα εγκαύματα, τις πληγές και τις ρινοφαρυγγικές παθήσεις, χάρη στην ινχιδίνη (inhidine), που του προσδίδει βακτηριοστατικές ιδιότητες.

** Όσο πιο σκουρόχρωμο τόσο πιο υγιεινό

Το μέλι, και μάλιστα αυτό που έχει σκούρο χρώμα, έχει ισχυρή αντιοξειδωτική δράση, αντίστοιχη αυτής πολλών φρούτων και λαχανικών, σύμφωνα με έρευνα Αμερικανών επιστημόνων που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική έκδοση του επιστημονικού περιοδικού «Journal of Agricultural & Food Chemistry». Σύμφωνα με αυτή την έρευνα, το πλούσιο σε αντιοξειδωτικά μέλι συμβάλλει στη μείωση της οξείδωσης της LDL-κακής χοληστερόλης, η οποία οδηγεί στην ανάπτυξη αθηρωματικής πλάκας.

Μεσογειακό μενού

Γράφει η Κατερίνα Πέλκα.

Ο Ιπποκράτης από το 400 π.Χ. ισχυριζόταν ότι «το φαγητό πρέπει να είναι το φάρμακο και το φάρμακο να είναι το φαγητό».

Σχεδόν 2.500 χρόνια μετά, η επιστημονική κοινότητα παραδέχεται πλέον στο σύνολο της ότι πολλές σοβαρές χρόνιες ασθένειες (καρδιακές παθήσεις, υπέρταση, καρκίνος, εγκεφαλικά επεισόδια, σακχαρώδης διαβήτης, κ.λπ.) συσχετίζονται άμεσα με την ποσότητα και την ποιότητα της διατροφής μας. Μια ισορροπημένη διατροφή, με σωστή αναλογία μακροθρεπτικών συστατικών-πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λίπη -και μικρο-θρεπτικών συστατικών- βιταμίνες, μέταλλα, αντιοξειδωτικές ουσίες- μπορεί να μας προσφέρει τα μέγιστα στη διατήρηση της υγείας. Έτσι, ολοένα και περισσότερες μελέτες συστήνουν στροφή στη μεσογειακή διατροφή.

Ο όρος «μεσογειακή διατροφή» βασίζεται στις διατροφικές συνήθειες και τις παραδόσεις της Κρήτης και της νότιας Ιταλίας την περίοδο του 1960.

Η μεσογειακή διατροφή χαρακτηρίζεται από χαμηλή κατανάλωση κορεσμένου λίπους και, αντίθετα, από υψηλή κατανάλωση υδατανθράκων, που βρίσκονται κυρίως στα σιτηρά και τα προϊόντα τους (δημητριακά, όσπρια, ψωμί, ρύζι, ζυμαρικά), στα φρούτα, στα λαχανικά, στο γάλα και τα γαλακτοκομικά. Η μεσογειακή διατροφή είναι επίσης πλούσια σε βιταμίνες, ενώ η κύρια μορφή λίπους που χρησιμοποιείται είναι το ελαιόλαδο.

Η παραδοσιακή μεσογειακή διατροφή μπορεί να περιγραφεί με τα ακόλουθα:
* Άφθονες φυτικές ίνες (φρούτα, λαχανικά, ψωμί / δημητριακά, πατάτες, όσπρια, καρποί).

* Λίγα επεξεργασμένα προϊόντα.

* Γαλακτοκομικά προϊόντα χαμηλά σε λιπαρά (κυρίως τυρί και γιαούρτι - 2 μερίδες καθημερινά).

* Ψάρια και πουλερικά σε μικρές έως μέτριες ποσότητες (2 φορές εβδομαδιαία),

* Κόκκινο κρέας σε μικρές ποσότητες (κατανάλωση 1 φορά το μήνα).

* Ελαιόλαδο ως κύρια πηγή λιπαρών που περιέχουν πολυακόρεστα λιπαρά οξέα (2 κ.σ. καθημερινά).

Η εφαρμογή της μεσογειακής διατροφής σε συνδυασμό με τις ακόλουθες διατροφικές οδηγίες μπορεί να προσφέρει όλες τις θρεπτικές ουσίες που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός και προάγουν την υγεία και τη διατήρηση φυσιολογικού βάρους.

Έτσι καλό είναι να μην ξεχνάτε να:

* Καταναλώνετε καθημερινά τουλάχιστον 2 λίτρα υγρών (νερό, χυμοί, τσάι, κ.λπ.).

* Καταναλώνετε καθημερινά 5-7 μερίδες εποχιακών φρούτων και λαχανικών.

* Ξεκινάτε τη μέρα σας με πρωινό. Μετά τις ώρες του νυχτερινού ύπνου παρέχει στον οργανισμό την απαραίτητη ενέργεια για ένα καλό ξεκίνημα, αποτρέποντας σας από τα μετέπειτα «τσιμπολογήματα».

* Καταναλώνετε καθημερινά 2-3 μερίδες γαλακτοκομικών χαμηλών σε λιπαρά, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η απαραίτητη πρόσληψη ασβεστίου και φωσφόρου.

* Περιορίστε την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών. Προτιμήστε κρασί.

* Προτιμήστε την κατανάλωση ελαιόλαδου έναντι ζωικών λιπών (βούτυρο). Το ελαιόλαδο προμηθεύει τον οργανισμό με απαραίτητα λιπαρά οξέα, καθώς επίσης με αντιοξειδωτικές βιταμίνες κατά της γήρανσης. Προσθέστε το στο φαγητό σας προς το τέλος του μαγειρέματος με μέτρο.

* Αποφύγετε την κατανάλωση λιπαρών τροφίμων (τσιπς, fast food, λιπαρά κρέατα).

* Προτιμάτε άπαχα κρέατα και αφαιρείτε πάντα το ορατό λίπος.

* Αν καταναλώσετε κάτι ιδιαίτερα λιπαρό, προσπαθήστε ταυτόχρονα να καταναλώσετε μεγάλη ποσότητα πράσινης σαλάτας ή χορταρικών.

* Ακολουθείτε μικρά και συχνά γεύματα.
* Προσπαθήστε καθημερινά να έχετε 30 λεπτά φυσικής δραστηριότητας. Τρόφιμα με ελάχιστη θερμιδική αξία τα οποία μπορείτε άφοβα να καταναλώνετε είναι τα ακόλουθα: αγγούρι, άνηθος, γαρίφαλο, δυόσμος, κανέλα, κάρυ, κάπαρη, λεμόνι, λάχανο, μαρούλι, μουστάρδα, μαϊντανός, ξύδι, πίκλες, ρόκα, σπανάκι, σκόρδα, φασκόμηλο / χαμομήλι κ.λπ.

Υγιεινή διατροφή στο σχολείο; Γίνεται!

της Κωνσταντίνας Χωριανοπούλου

Οι ώρες που περνάμε στο σχολείο δεσμεύουν το 1/4 της ημέρας, που αντιστοιχεί περίπου στο χρόνο που απαιτείται για να καλυφθεί το 1/3 των ημερήσιων αναγκών των παιδιών σε θερμίδες, πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, βιταμίνες, φυτικές ίνες και ιχνοστοιχεία.

Είναι σημαντικό, λοιπόν, να τρέφονται σωστά και υγιεινά για να έχουν καλή ανάπτυξη. Λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι και βάλουμε τη σχολική τσάντα στον ώμο είναι σημαντικό να έχουμε φτιάξει ένα πλούσιο πρωινό.

*** Δεν είναι τυχαίο πως το πρώτο γεύμα της ημέρας θεωρείται το σημαντικότερο.
Η κατανάλωση του ωφελεί μυαλό και σώμα.

Ρυθμίζει την όρεξη και την ενέργεια κατά τη διάρκεια της ημέρας, καθώς σταθεροποιεί τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.

Προσφέρει βασικά θρεπτικά στοιχεία που δεν αναπληρώνονται με τα άλλα γεύματα και συμβάλλει στη μείωση του δείκτη μάζας σώματος.
Άλλωστε, έρευνες που έχουν γίνει στη Γαλλία και στη Δανία κατέδειξαν πως η παράλειψη του πρωινού, τόσο από τους ενηλίκους όσο και από τα παιδιά, συσχετίστηκε με υψηλό δείκτη μάζας σώματος, ενώ τα παιδιά που παραλείπουν το πρώτο γεύμα της ημέρας δεν επιδεικνύουν την ίδια αποτελεσματικότητα στην επιλογή της σημαντικής πληροφορίας στην επίλυση προβλημάτων σε σύγκριση με όσα τρώνε πρωινό.

*** Τροφές που βελτιώνουν τη μνήμη και τη συγκέντρωση:
Μέλι, λάδι, αυγά, γιαούρτι, ξηροί καρποί, τυρί, άσπρο ψάρι, γαρίδες, καλαμάρι, κόκκινο κρέας, φασόλια.

*** Δεν θέλω γάλα...
Είναι σημαντικό να προσφέρουμε στο παιδί ένα πρωινό που του αρέσει πραγματικά αλλά και να το τροποποιούμε καθημερινά ώστε να μην υπάρχουν κορεσμός και τελικά αποφυγή του πρώτου γεύματος. Πέρα από το γάλα με δημητριακά ή το γάλα με φρυγανιές και βούτυρο ή μαρμελάδα, μπορούμε να βάλουμε στο... παιχνίδι και τα φρούτα, το αυγό, το γιαούρτι, το τυρί, το μέλι.

*** Προτάσεις:
Δημητριακά με φρούτα και χυμό πορτοκαλιού, σοκολατούχο γάλα με δημητριακά, γιαούρτι με μέλι και ξηρούς καρπούς, τοστ με τυρί, αυγοφέτες και κάρυ.

*** Τροφές που δίνουν δύναμη και ενέργεια:
Πατάτες, ρύζι, κόκκινο κρέας, μαλάκια, φασόλια, κολοκύθια, ξηροί καρποί, αβοκάντο, σύκα, σοκολάτα.

*** Η ώρα του κολατσιού.
Καλό είναι να έχουμε τον έλεγχο της διατροφής του παιδιού καθόλη τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό σημαίνει πως είναι προτιμότερο να ετοιμάζουμε το κολατσιό που θα φάει το παιδί στο σχολικό διάλειμμα παρά να του δίνουμε χαρτζιλίκι για να αγοράσει μία τυρόπιτα ή ένα τοστ, χωρίς τελικά να γνωρίζουμε εάν θα αγοράσει πατατάκια ή παγωτό.

*** Προτάσεις:
Σπιτικές πίτες με τυρί και λαχανικά. Τορτίγιες γεμιστές με κοτόπουλο, καλαμπόκι και άπαχο τυρί. Σπίτικά μικρά κέικ ή μπισκότα με φρούτα. Σταφιδόψωμο ή ψωμί με ταχίνι και μέλι. Ζελέ με φρέσκα φρούτα.
Τροφές που βοηθούν στην ανάπτυξη γερού σκελετικού και μυϊκού συστήματος: Λάχανο, φασόλια, γάλα, μπανάνες, αυγά, ρύζι, άσπρο ψάρι, κόκκινα φρούτα, αγκινάρες, καλαμπόκι, σπανάκι, τυρί, άσπρο κρέας.

*** Η δύναμη της δημιουργικότητας.
Είναι σημαντικό οι τροφές που προσφέρουμε στα παιδιά μας να έχουν ποικιλία καινά έχουν παρασκευαστεί με δημιουργικότητα και φαντασία. Αν χρειαστεί, για παιδιά μικρής ηλικίας, χρησιμοποιούμε πολύχρωμα σκεύη και περίεργα πιρουνάκια ή την αγαπημένη τους τσαντούλα ώστε να νιώθουν ευχάριστα και να ανυπομονούν να έρθει η ώρα του φαγητού. Στο τέλος κάθε εβδομάδας ετοιμάστε μια έκπληξη-επιβράβευση.
Όλοι εξάλλου λειτουργούμε καλύτερα έχοντας ένα στόχο.

14 Οκτωβρίου: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ κατά της τύφλωσης.

Αφιερωμένο στον εξάδελφό μου, το «μικρό» όλης της οικογένειας.

Την ώρα που τρέχω στο γήπεδο, αναζητάς τη σκιά μου.

Με την βοήθεια των άλλων αντιλαμβάνεσαι την κατεύθυνση και αφού «εστιάσεις» στο περίγραμμα του σώματος, με «αναγνωρίζεις» από το στυλ και τις κινήσεις που –πέρασαν κιόλας δώδεκα χρόνια- σου είναι πολύ «γνωστές» και οικείες από τα παιχνίδια μας.

Όσοι κι αν φωνάζουν ξεχωρίζει η δική σου φωνή. «Μπράβο Άγγελε»! Ποτέ δεν γύρισα να σε αντικρίσω.

Αράχωβα, Χριστούγεννα 2009.

 Όταν «αλλάζω» θέση, «δυσκολεύω» τη δική σου.  Όσο τρέχω, «αδυνατείς» να παρακολουθήσεις. Το χαίρεσαι όμως πραγματικά. Χαίρεσαι για μένα, μαζί με εμένα και πανηγυρίζεις κάθε γκολ, κάθε πετυχημένη προσπάθεια. Ας μην το διακρίνεις. Ας μην τις αποτυπώνεις.

Αξίζεις και θα στο πω.

 Κάθε μέρα μας βάζεις -όλων- τα «γυαλιά» στο «γήπεδο της ζωής» με την πίστη και τη ζωντάνια σου. Κατάφερες να ξεχωρίζεις με την ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΨΥΧΗ σου, όσα δεν μπορούν να διακρίνουν τα «θολά» σου μάτια.

Να ξέρεις ότι θα σε έχουμε πάντα δίπλα μας. Θα σε νοιαζόμαστε και θα σε φροντίζουμε εμείς και οι γονείς μας. Θα είσαι μαζί μας στο σπίτι, στις διακοπές, στις εκδρομές.

 Μαζί μου στο γήπεδο, «πάνω» στα τσιμέντα της εξέδρας. Τώρα στις Σιταποθήκες, στο Ρέντη, στο Μοσχάτο, στον Ταύρο και στο Πέραμα, «αύριο» στις εγκαταστάσεις, «μεθαύριο» στο «Γ. Καραϊσκάκης» και στα γήπεδα όλου του κόσμου.

Άγγελος

-------------------------------------------------



Υ.Γ.  Ως «Παγκόσμια Ημέρα Όρασης (κατά της Τύφλωσης) έχει καθοριστεί κάθε χρόνο η δεύτερη Πέμπτη κάθε Οκτωβρί­ου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Επιτροπής για την Πρό­ληψη της Τύφλωσης, σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανι­σμό Υγείας (WHO). Έτσι εφέτος γιορτάστηκε στις 14 Οκτωβρίου.

……………Πάνω από 45 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζεται ότι είναι (ολικά) τυφλοί παγκοσμίως, ενώ σε αυτούς αθροίζονται 1-2 εκατομ­μύρια κάθε χρόνο….



…………Στα πλαίσια αυτά ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας έχει ξεκινήσει το πρόγραμμα Όραση 20/20 με στόχο να εξαλείψει τη δυνητι­κά αποτρέψιμη τύφλωση μέχρι το έτος 2020……………….»

Πηγή: The Right to Sight

«Επέστρεψε» στο Ρέντη ο κ. Νεκτάριος Πανταζής.

Ως υπεύθυνος γυμναστής των Εθνικών Ομάδων.

Το «πρώτο» κύπελλο στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Με τεχνικό τον κ. Πανταζή

«Ο Φερνάντο Σάντος βρέθηκε χθες στο Ρέντη για να επιβλέψει την προπόνηση των Ελπίδων και εντυπωσιάστηκε από την αρτιότητα των προπονητικών εγκαταστάσεων του Ολυμπιακού.

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός δεν είχε ποτέ στο παρελθόν την ευκαιρία να δει από κοντά το «στρατόπεδο» του Θρύλου και κάθε λίγο και λιγάκι ζητούσε από τον Νεκτάριο Πανταζή, που ήταν μέχρι πρότινος μέλος του «ερυθρόλευκου» τιμ, να του δείξει τα κατατόπια. Ο πρώην γυμναστής του Ολυμπιακού έκανε μια σχετική ξενάγηση στον Πορτογάλο τεχνικό, ο οποίος αποχώρησε με τις καλλίτερες εντυπώσεις.»

Εφημερίδα «ΦΩΣ» των Σπορ,  

Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010

-------------------------------------------------------------------

*** Γνώρισα τον κ. Νεκτάριο Πανταζή, τον Ιανουάριο του 2009, όταν βρέθηκα «νεάκι» στο προπονητικό κέντρο του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ.

Ήταν τότε ο προπονητής της ομάδος U15 και με τη δική του ευθύνη και επιμέλεια, προπονήθηκα και αγωνίστηκα μέχρι το καλοκαίρι του 2009.

Τον ξανασυνάντησα, την Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010 το απόγευμα. Είχε προηγηθεί η προπόνηση της Εθνικής Ελπίδων και ο κ. Πανταζής με την ιδιότητα του γυμναστή των Εθνικών Ομάδων, Ανδρών & Ελπίδων, είχε την επιμέλεια της.

*** Χάρηκα αφάνταστα και ανυπόκριτα και το έδειξα. Το ίδιο κι εκείνος. Ένα κομμάτι των όσων –ελάχιστων- κατάφερα ως τώρα θα είναι για πάντα δικό του.

Καλή επιτυχία κ. Νεκτάριε. Χαίρομαι, μέσα από την καρδιά μου, όταν σας συναντώ και διαβάζω καλά νέα για σας.

Άγγελος-Γεώργιος Νίκου

Ο Jimmy Jump αναγγέλλει εισβολή σε Ελληνικό γήπεδο.

"Η γωνιά τωνΛαρισαίων" από τον ΣΩΤΗΡΗ ΚΕΛΛΑ

«Μπουκάρει» παντού. Στον τελικό του Μουντιάλ, στον τελικό του Εuro, στη Φόρμουλα 1, σε αγώνες μπάσκετ με ομάδες ΝΒΑ, στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράκμπι, στον τελικό του γαλλικού όπεν τένις, ακόμα και στη... Εurovision.
Δεν είναι άλλος από τον Χάουμε Μάρκετ Κοτ, τον γνωστό Jimmy Jump.

Τον πέτυχε συνεργάτης της στήλης μόλις γύρισε από την Ουγγαρία. Εκεί πήγε και διέκοψε το ντέρμπι της Ουγγαρίας ανάμεσα στην Ουίπεστ και τη Φερεντσβάρος (6-0), μπαίνοντας στο γήπεδο με μια σημαία της Καταλωνίας. Και η πρώτη κουβέντα ήταν για την παρουσία του στον τελικό του Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής.

Μας είπε:
«Άγγιξα το τρόπαιο με το δεξί μου χέρι. Το άγγιξα, αλλά δεν μπόρεσα να βάλω το σκουφάκι μου και σε αυτό. Αυτό δεν το έδειξε η τηλεόραση. Σιγά μην το έδειχνε. ΦΙΦΑ ΚΑΙ ΟΥΕΦΑ θέλουν να ελέγχουν τα πάντα για να κερδίζουν χρήμα. Εγώ είμαι ένα παιδί που από μικρός ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής, μου άρεσε να κάνω σάλτο για να είμαι μέσα στην τηλεόραση. Αυτό θέλω μόνο και αυτό κάνω».
Πιο απολαυστικός ο Τζίμι Τζαμπ, ο σαλταδόρος των γηπέδων, όταν μίλησε για την Ελλάδα, που προειδοποιεί:
« Θα κάνω σάλτο και στα ελληνικά γήπεδα αλλά θα πρέπει να το προετοιμάσω περισσότερο χωρίς να υπάρξει κανένα πρόβλημα».
Και η συνέχεια ήταν έκπληξη όταν μίλησε για τον Ολυμπιακό και μια πιθανή είσοδο του Καραϊσκάκη λέγοντας για το ελληνικό ποδόσφαιρο:
«Μου αρέσει ο Ολυμπιακός στην Ελλάδα και το Καραϊσκάκη είναι μέσα στους στόχους μου... αλλά σέβομαι όλες τις ομάδες. Ο Αρης κέρδισε και την Ατλέτικο με 1-0. Το είδες; Μεγάλη έκπληξη».
Για τη Λάρισα, που σε μικρό διάστημα θα ολοκληρώσει το καινούργιο της γήπεδο (το είδε στο Υoutube μετά τις δικές μας οδηγίες) και την πιθανότητα να έρθει, απάντησε:
«Πάντα στην Ελλάδα είμαι δημοφιλής. Γιατί να μην κάνω και ένα σάλτο στο καινούριο σας γήπεδο...».
Σε αναμονή λοιπόν του Τζίμι Τζαμπ και στα ελληνικά γήπεδα...

Διαβάστε ακόμη: Ο Jimmy Jump στο World Cup 2010

Το σκάουτινγκ των ακαδημιών του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ.

του Θέμη Σινάνογλου, στο «ΦΩΣ» των σπορ.


Ψάξαμε να μάθουμε τι έκανε το σκάουτινγκ του Ολυμπιακού στις μικρές ηλικίες αυτό το καλοκαίρι. Διότι κάθε χρονιά μαθαίνουμε και γράφουμε τα ονόματα των αστεριών του μέλλοντος. Εδώ είχε πρωτογραφτεί το όνομα του Φετφατζίδη όταν ήταν 15 χρονών, εδώ είχαν γραφτεί για τον Κυριάκο Παπαδόπουλο όταν δεν τον ήξερε κανείς, εδώ για τον Παπασταθόπουλο κ.λπ.
Λοιπόν, θα γράψουμε την αλήθεια και ας είναι «αντιεμπορικό» αυτό που θα κάνουμε. Φέτος δεν υπήρξε κανένα «διαμάντι» από το σκάουτινγκ, δεν υπήρξε κανείς από όσους αποκτήθηκαν που να μπορείς να πεις με το καλημέρα ότι «πήραμε ένα αστέρι που θα βγάλει μάτια». Ούτε Κυριάκος Παπαδόπουλος υπήρξε φέτος ούτε Παπασταθόπουλος ούτε Φετφατζίδης.
Αποκτήθηκαν αρκετά παιδιά από σκάουτινγκ και μάλιστα ακολουθήθηκε μια στρατηγική από τον Ολυμπιακό, να ρίξει βάρος σε μικρά παιδιά! Σε 13ρηδες, 14ρηδες, 15ρηδες! Αντε το πολύ 16ρηδες. Ταλαντούχα παιδιά που να μπορούν να εξελιχτούν σε καλούς παίκτες αργότερα, αφού δουλέψουν στο Ρέντη και μάθουν τακτική, φτιάξουν την απαιτούμενη φυσική κατάσταση.
Να έχουν μπροστά τους 3 χρόνια δουλειάς.

Αγγελος-Γεώργιος Νίκου (Προπόνηση στα Μελίσσια)

Άλλωστε ο Ολυμπιακός έβγαλε πολλά ταλέντα που τα έδωσε φέτος δανεικούς και πρέπει πρώτα αυτοί να απορροφηθούν. Υπάρχει χρόνος διαθέσιμος δηλαδή για την επόμενη φουρνιά. Επαναλαμβάνουμε όμως ότι δεν βρέθηκε το ξεχωριστό ταλέντο, αυτό που θα βγάζει μάτια. Κάτι πάντως το οποίο δεν είναι απαγορευτικό για τα παιδιά που αποκτήθηκαν, αφού έχουν υπάρξει ταλέντα που στην αρχή έβγαζαν μάτια αλλά στην πορεία χάθηκαν. Και το αντίθετο. Για παράδειγμα ο Γιώργος ο Αμανατίδης, που έκανε καριέρα στον Ολυμπιακό, δεν ήταν κανένα ιδιαίτερο ταλέντο στα 16 του... Εμείς είμαστε εδώ για να καταγράφουμε την πραγματικότητα.

Πρέπει να προετοιμάσουμε επίσης τον κόσμο ότι η φετινή ομάδα Νέων του Ολυμπιακού δεν έχει σχέση με την περσινή που σάρωσε, σε κάθε ματς έβαζε πολλά γκολ και πήρε το πρωτάθλημα με περίπατο, με εξωπραγματική διαφορά στα γκολ από τις άλλες ομάδες.
Η ομάδα Νέων του Αλεξανδρή αποδυναμώθηκε, έφυγαν σχεδόν όλα τα πολύ ταλαντούχα παιδιά, άλλοι πήγαν στον Πανιώνιο (Σκούρτης, Παναγόπουλος), άλλοι πήγαν δανεικοί για να ψηθούν (Νικλητσιώτης, Σοϊλέδης, Βασιλόγιαννης, Βαλεριάνος, Σταμογιάννος), ο Φετφατζίδης είναι στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού, όπως και ο Ποτουρίδης ο οποίος πάντως θα παίζει και με τους Νέους. Έγινε μαζική φυγή και η ομάδα άλλαξε. Και σε αυτή την ομάδα πάντως υπάρχουν κάποια καλά ταλέντα και στο χέρι τους είναι να διαπρέψουν και αυτοί, όπως οι προηγούμενοι. Εμείς εδώ θα είμαστε για να γράψουμε ονόματα, όταν όμως πείσουν ότι πράγματι αξίζουν.

Ανθρώπινο λάθος; Δεν νομίζω...

του Ηλία Μπαζίνα

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ πράγμα που κάνω κέφι να κουβεντιάζω σε ένα Μουντιάλ είναι η διαιτησία.
Στη Νότιο Αφρική, όμως συμβαίνουν πράγματα που αρνούμαι να μετρήσω ως «ανθρώπινο λάθος».
Τι «ανθρώπινο λάθος» ήταν ότι τα εντεταλμένα όργανα της διαιτησίας παράβλεψαν ένα γκολ όπου η μπάλα χτύπησε κάτω, μισό μέτρο μέσα, στο σουτ του Λάμπαρντ;
«Ανθρώπινο λάθος» ήταν το μισό γήπεδο οφσάιντ στο γκολ της Αργεντινής σε βάρος του μπομποτοδίαιτου, αλλά ψυχωμένου Μεξικού; Και πώς ακυρώθηκε ένα καρανταηλίδικο γκολ των Η ΠΑ, που άξιζε να μπει στα βιβλία διδασκαλίας ποδοσφαίρου σαν υπόδειγμα φάσης όπου ο διαιτητής δεν είχε τίποτα να σκεφτεί;
Αλήθεια, τι «σκέφτηκε» ο συγκεκριμένος αυθεντικός χάλιας εκτός από μηδέν διά τίποτα ίσον μισή βλήτα; Μήπως δεν πήγαινε με τίποτα τη συμπαθητική φάτσα του Αμερικανού που σκόραρε, επειδή ο ίδιος ήταν πιο άσχημος από τον πονόδοντο!
Και, ασφαλώς θέμα ασχήμιας και συμπαντικής βλακείας του Γάλλου διαιτητή πρέπει να ήταν και η αποβολή του Κακά, του καλύτερου παιδιού του ποδοσφαίρου, που απλά προσπαθούσε να βοηθήσει στην εξομάλυνση μιας άθλιας κατάστασης που δημιουργήθηκε αποκλειστικά από την ανεπάρκεια του διαιτητή.
Και αυτές είναι λίγες μόνο από τις ιδιαίτερα ενοχλητικές περιπτώσεις. Υπήρξαν πάμπολλες ακόμα! Έτσι θα πάει μπροστά το ποδόσφαιρο;
ΑΚΟΥΣΑ αστεία πράγματα.
«Καλά να πάθει η Αγγλία, διότι το ίδιο πράγμα που έπαθε τώρα αυτή το είχε πάθει η Γερμανία στον μεταξύ τους τελικό του 1966!..».
Άλλο: «Την Αργεντινή τη σφάξανε στο περασμένο Μουντιάλ για να περάσει η Γερμανία, η γονατιά του Κλόζε στον Αμποντανσιφι, που έσπασε πλευρά, ήταν απευθείας κόκκινη!..».
Μπορεί να ήταν! Κι εγώ τότε είχα γράψει ότι για μένα, ο Λιούμπος Μίχελ, αγαπημένο παιδί της FIFA, είναι ένα ασύλληπτα γλοιώδες λαμογιάκι. Αλλά εδώ είναι ποδόσφαιρο, παιχνίδι, δεν είναι έργο τρόμου και εκδίκησης να ξυπνάνε οι βρικόλακες και να βγαίνουν από τις κάσες!
Πρέπει να κοιτάμε μπροστά.
Και πώς να κοιτάξουμε μπροστά όταν ο Μπλάτερ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ το «ανθρώπινο σφάλμα»; Λανσάροντας μπάλα που το κάνει αναπόφευκτο; Αρνούμενος πεισματικά την υποβοήθηση της διαιτησίας με το βίντεο, σε περιπτώσεις εντελώς κραυγαλέες και ανυπόφορες
ΜΗΠΩΣ, λοιπόν, οι βρικόλακες ζουν, αυτοί μας οδηγούν;
Φταίμε αν θεωρήσουμε ΒΕΒΑΙΟ ότι το Μέγα Ιερατείον του ποδοσφαίρου ΘΕΛΕΙ να κατασκευάζει αποτελέσματα; Άρα, δεν θέλει την ασφάλεια του επιστημονικού πορίσματος.
ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ το «ανθρώπινο σφάλμα», που κατευθύνεται από τα φαντάσματα των Μακιαβέλι, Καίσαρα, Βοργία, Παράκελσου και λοιπών μεγάλων διδασκάλων της... Αλχημείας!..

25 χρόνια από το τέλος του Τζοκ Στέιν.

του Ηλία Καραγιάννη.

Τα πάντα ήταν σιωπηλά και αβέβαια ενώ ο Ντέιβι Κούπερ τοποθετούσε μια μπάλα πιο βαριά από όλα τα φορτία του κόσμου στο σημείο του πέναλτι.
Στο 81ο λεπτό της αναμέτρησης της Σκωτίας με την Ουαλία για τα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου του Μεξικού το 1986, ο εξτρέμ των Ρέιντζερς είχε την ευκαιρία να ισοφαρίσει το γκολ του Μαρκ Χιουζ και να στείλει την ομάδα του στα πλέι οφ με την Αυστραλία, με διακύβευμα μια θέση στην τελική φάση.

Ο προπονητής τής Εθνικής Σκωτίας, Τζοκ Στέιν, βουτηγμένος σε ένα πέλαγος διάχυτης αγωνίας, παρακολουθούσε τη σκηνή που κράτησε όσο το σύντομο, απατηλό διάστημα ενός τσιγάρου.

Τα ουρλιαχτά της ασυγκράτητης χαράς για το γκολ του Κούπερ συγκρούστηκαν με μια κραυγή σπασμένη από τη συμφορά όταν ο Στέιν κατέρρεε στο έδαφος έπειτα από μερικά δευτερόλεπτα.



Jock Stein

Το «Νίνιαν Παρκ» μεταμορφωνόταν σε έναν παράδεισο... απελπισίας, ενώ ένας ο γοερός θρήνος κύκλωνε τις εξέδρες. Η καρδιά του 62χρονου «Μεγάλου Τζοκ», η ρυθμισμένη σαν ρολόι να αντέχει τις συγκινήσεις, σταματούσε.

Ο άμεσος συνεργάτης του, σερ Αλεξ Φέργκιουσον, δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο παρά να στέκεται άχρηστος και εξουθενωμένος ανάμεσα σε αμήχανους ανθρώπους, των οποίων η απερίγραπτη χαρά για την επιτυχία της Εθνικής ομάδας είχε μετατραπεί σε λίγα λεπτά οε απόλυτη θλίψη.

Πεθαίνοντας την 10η Σεπτεμβρίου του 1985, ο Τζοκ Στέιν, ο προπονητής που προσέδωσε μυθικές διαστάσεις στη Σέλτικ κατακτώντας το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών που έκανε δικό της βρετανική ομάδα, έπαιρνε μαζί του και ένα μέρος τής Σκωτίας... Μεγαλώνοντας στο αποθαρρυντικό λιλιπούτειο χωριό των ανθρακωρύχων, το Μπέρνμπανκ του Λάνκασάίαρ, ο μοναχογιός του Τζορτζ και της Τζέιν Στέιν εγκατέλειψε το σχολείο στα 15 του για να δουλέψει σε ένα εργοστάσιο χαλιών..Ήταν το μεσοδιάστημα ανάμεσα στον Α' και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η εποχή της «Μεγάλης Κατάθλιψης», όταν ο Τζοκ Στέιν άρχισε να μαθαίνει τα μυστικά της μπάλας. Βλέποντας τον να αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος, ο πατέρας του, Τζορτζ, ήλπιζε ότι κάποια ημέρα θα φορούσε τη φανέλα της ομάδας που παραδοσιακά υποστήριζε η οικογένεια του. Των Ρέιντζερς!
Αγωνιζόμενος στους Άλμπιον Ρόβερς για μια 8ετία (1942-50) δημιούργησε τη φήμη ενός τραχύ μέσου που δεν χαριζόταν στους αντιπάλους του. Ετσι το 1951, έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από τη Λιανέλι Τάουν, η Σέλτικ τον απέκτησε αντί 1.200 λιρών. Μια κίνηση που υλοποιήθηκε έπειτα από τη συμβουλή του μυθικού σκάουτ της σκοτσέζικης ομάδας, Τζίμι Γκρίμπεν, και ξεσήκωσε έναν κουρνιαχτό αμφισβήτησης τόσο στον πυρήνα των οπαδών όσο και στην οικογένεια του.
Οι αμφιβολίες προκλήθηκαν αρχικά λόγω της ηλικίας του (29 ετών τότε) και εν συνεχεία εξαιτίας των οπαδικών του προτιμήσεων. Ο πατέρας του, ένας φλογισμένος οπαδός των Ρέιντζερς, σταμάτησε να του μιλά για ένα ακαθόριστο χρονικό διάστημα, τη στιγμή που ο Τζοκ Στέιν κατόρθωνε, σε διάστημα τριών ετών, να αναγορευθεί σε αρχηγό της Σέλτικ. Ως και το 1957, όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση εξαιτίας ενός επίμονου πόνου στον αστράγαλο του, ο Στέιν αποτέλεσε τον ηγέτη μιας ομάδας που φιδοσερνόταν στη μετριότητα. Έπρεπε ο «Μπιγκ Τζοκ» να περάσει στο επόμενο επίπεδο, αυτό της προπονητικής, για να εκτοξευθεί η Σέλτικ στις σημερινές της διαστάσεις...
Ήταν κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας που ο Στέιν άρχισε να αναπτύσσει ενδιαφέρον για τήν προπονήτική. Ήδη από το 1957 οι άνθρωποι τής Σέλτικ του είχαν προτείνει να αναλάβει τεχνικός ηγέτης της εφηβικής ομάδας, αλλά αυτή ή θέση δεν έκρυβε καμιά φιλοδοξία για τον «Μπιγκ Τζοκ». Τρία χρόνια έπειτα από την απόσυρση του από την ενεργό δράση, ο Στέιν ανέλαβε να διασώσει την «ημιθανή» Ντανφέρμλιν που βρισκόταν στο χείλος του υποβιβασμού. Ο αντίκτυπος της παρουσίας του ήταν τόσο έντονος, που τήν επόμενη σεζόν την οδηγούσε στον τελικό του Κυπέλλου Σκωτίας απέναντι στη Σέλτικ.
Επειτα από μια λευκή ισοπαλία στο «Χάμπντεν Παρκ», η Ντανφέρμλιν κατακτούσε στον επαναληπτικό το πρώτο τρόπαιο της ιστορίας της. Ο Στέιν άρχισε να λαμβάνει τη θέση που του αναλογούσε στη σκέψη των οπαδών του ποδοσφαίρου στη Σκωτία. Ήδη αναγνωριζόταν το γεγονός πως ήταν... «έτη φωτός» μακριά από τους υπόλοιπους προπονητές της εποχής. Η κατανόηση του παιχνιδιού ήταν τόσο βαθιά, που άρχισε να μελετά ακόμη και τα διαστήματα μέσα στο ματς που οι παίκτες του θα έπρεπε να εξοικονομούν ενέργεια.
Η καρποφόρα τετραετία στην Ντανφέρμλιν οδήγησε σε έναν χρόνο στη Χιμπέρνιαν, όπου κατάφερε να νικήσει ακόμη και τη Ρεάλ Μαδρίτης σε φιλικό παιχνίδι που έδωσαν οι δύο ομάδες το 1964. Ηταν τέτοια η φήμη του, που η εβρισκόμενη σε κρίση Σέλτικ δεν δίστασε να τον χρίσει στον πρώτο προτεστάντη προπονητή της το 1965. Ηταν η αρχή του... θεριέματος των Κελτών...
Η επιρροή του στη Σέλτικ ήταν άμεση. Για τα επόμενα 13 χρόνια ή ομάδα του Τζοκ Στέιν κυριάρχησε στη Σκωτία, κατακτώντας 9 στη σειρά πρωταθλήματα από το 1966 ως και το 1974. Το 1967 οδήγησε τη Σέλτικ στην κατάκτηση του πρώτου Κυπέλλου Πρωταθλητριών από βρετανική ομάδα. Η απαραμείωτη επιτυχία του ήταν ο λόγος που δημιούργησε παντού οπαδούς, σαν τον μελλοντικό συνεργάτη του στην Εθνική ομάδα της Σκωτίας, τον σερ Άλεξ Φέργκιουσον, που ομνύει στο όνομα του.
«Ήταν τόσο μπροστά από την εποχή του, που δεν μπορούσες να το πιστέψεις. Κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών με 11 παιδιά που γεννήθηκαν το πολύ σε απόσταση 20 χιλιομέτρων από το «Πάρκχεντ». Ακόμη και για το 1967 ήταν μεγάλο επίτευγμα. Ήμουν πολύ τυχερός που πέρασα δύο χρόνια στο πλάι του στον πάγκο της Εθνικής Σκωτίας. Τότε κατάλαβα πόσο ταπεινός ήταν και πόσο μεγάλη θέληση για μάθηση είχε».
Η Σέλτικ, που μέχρι το 1958 είχε κατακτήσει τρία πρωταθλήματα, αναγόταν σε μια μυθική ομάδα για τη Σκωτία χάρη στον Στέιν, τον προπονητή που ξεπερνούσε μια ομάδα. Μέχρι και το 1978, που έφυγε από τήν ομάδα πικραμένος, επειδή δεν του προσφέρθηκε μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο ως αναγνώριση των επιτυχιών του, η Σέλτικ είχε εγκαθιδρύσει την ηγεμονία της. Ο Στέιν αποχωρούσε για τη Λιντς, όπου παρέμεινε μόλις 45 ημέρες πριν αναλάβει τις τύχες της Εθνικής Σκωτίας, με συνεργάτη τον προπονητή της Αμπερντίν, Αλεξ Φέργκιουσον. Εναν βοηθό που είχε εξετάσει με τη λεπτολογία νευροχειρουργού πριν τον εγκρίνει.
Όπως θυμάται ο προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ:
«Ο Τζοκ είχε μεγαλύτερο δίκτυο κατασκόπων από ότι η CIA και η KGB μαζί. Μου τηλεφώνησε μια Κυριακή βράδυ, όταν ήμουν στην Αμπερντίν (1978-86) και με ρώτησε: «Τι έγινε». Δεν είχε κανένα νόημα να του απαντήσω γιατί ήδη γνώριζε. «Απέκτησα έναν νέο μέσο" του έλεγα και μου απαντούσε αυτοστιγμεί. "Τον Μπίλι Σταρκ από τη Σεντ Μίρεν». Γνώριζε τα πάντα».
Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1985 στον επαναληπτικό με την Ουαλία η Σκωτία περιπλανιόταν στη θλίψη με τον αδόκητο χαμό του Στέιν.
Ακριβώς 25 χρόνια από εκείνη την καταραμένη ημέρα, όμως, η ρήση του μυθικού Μπιλ Σάνκλι, που ειπώθηκε έπειτα από την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών από τη Σέλτικ του Στέιν, επιβεβαιώνεται με τρόπο επιτακτικό.  «Τζοκ, είσαι πλέον αθάνατος»...

Η αποχώρηση του Γιώργου Δαλούκα...

«το σφάλειν ανθρώπινο, το εμμένειν δαιμονικό, το συγχωρείν Θείο».
του Γιώργου Χαλά,
από το "ΦΩΣ" των Σπορ.



"Κόκκινη" κάρτα από τον Βαγγέλη Μαρινάκη

**** ............Θα ήθελα πραγματικά να πω ότι με εξέπληξε η ευθιξία του Γιώργου Δαλούκα στο άκουσμα της προσωρινής (έτσι μεταφράζεται το «στην παρούσα φάση») αποχώρησης του, αλλά καταλαβαίνετε πως δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί τέτοιο πράγμα από τη στιγμή που δεν έκρινε ο ίδιος σκόπιμο να απολογηθεί για το τεράστιο σφάλμα του. 

**** Ισα ισα, θεωρώ ότι το μόνο που κατάφερε ήταν να επιβαρύνει τη θέση του. Αν έχεις τύψεις για κάτι, ζητάς συγγνώμη ή παραιτείσαι. Σε αντίθετη περίπτωση, προσπαθείς να βγεις και από πάνω. Και αυτό ακριβώς επέλεξε να κάνει ο Βολιώτης...

**** Καταρχάς, από πού φεύγει; Έτσι και αλλιώς «φευγάτος» ήταν, δεδομένου πως ο Μαρινάκης δεν θα ησύχαζε αν δεν τον έβλεπε εκτός πινάκων. Και είναι προκλητικό το ότι δεν ανακοίνωσε οριστική παραίτηση αλλά εμμέσως μια προσωρινή αποχώρηση. Δηλαδή «αντί να με τιμωρήσουν, φεύγω μόνος μου και θα επιστρέψω όταν θα έχουν ηρεμήσει τα πράγματα».



**** Εκείνο όμως που δείχνει πραγματικά την παντελή έλλειψη μεταμέλειας του είναι τα περί «λάσπης»: με απλά λόγια, ο Δαλούκας όχι μόνο δεν απολογείται, αλλά ζητά και τα ρέστα γιατί έτυχε άδικης μεταχείρισης από τον Τύπο. Το σύνολο του, αν εξαιρέσουμε κάτι έντυπα που οι πωλήσεις τους γίνονται μεταξύ συγγενών και φίλων...

**** Λυπάμαι πολύ, αλλά έχω την αίσθηση πως ο Δαλούκας σπατάλησε την τελευταία ευκαιρία που είχε ώστε να δείξει λίγη μεγαλοσύνη. Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από την ειλικρινή συγγνώμη, ταυτόχρονα όμως δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να ζητάς και τα ρέστα μετά από ένα τεράστιο λάθος, αυτό το «εμμένειν» δηλαδή, που λέγαμε πιο πάνω.

**** Δυστυχώς, αυτό δεν είναι προνόμιο μονάχα του Δαλούκα, αλλά και ενός ολόκληρου λαού , που όσο περνούν τα χρόνια «ξεχνά» τι θα πει μπέσα και φιλότιμο...

Μπρούς Λόκχαρντ, η οδύσσεια του κατασκόπου της μπάλας.

του Ηλία Καραγιάννη.

Στη Μόσχα των αρχών του περασμένου αιώνα αναδινόταν έντονα το άρωμα της διαρκούς συνωμοσίας. Η επανάσταση του 1905, τότε που οι νιφάδες του χιονιού βάφτηκαν με το πορφυρό αίμα των άοπλων εργατών στα χειμερινά ανάκτορα της Πετρούπολης, είχε ξεδιπλώσει με τρόπο επιτακτικό τα αιτήματα των εξαθλιωμένων αγροτών και εργατών.
Η ταραγμένη εποχή που εκυοφορείτο στη Ρωσία είχε μαγνητίσει το ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών δυνάμεων που γέμισαν τη Μόσχα με «σκιές» σαν τον Μπρούς Λόκχαρτ.
Σε εκείνο τον τόπο των ανήκουστων συμβάντων ο Λόκχαρτ αντιμετώπιζε με εντυπωσιακή ηρεμία τις ανατροπές στην καθημερινότητα της ρωσικής κοινωνίας που κόχλαζε.
Στο πλάι του μυθικού κατασκόπου, Σίντνεϊ Ρέιλι, ο οποίος αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης του Ιαν Φλέμινγκ προκειμένου να πλάσει τον χαρακτήρα του Τζέιμς Μποντ, ο Λόκχαρτ έμαθε να είναι η προσωποποίηση του αθέατου.
Διπλωμάτης του Βρετανικού Σώματος, κατόρθωσε να απλώσει το δίχτυ της οικειότητας στους προλετάριους με δόλωμα το ποδόσφαιρο. Λάτρης του από την τρυφερή ηλικία, που όλα εγγράφονται σαν μαλακό κερί, ο Λόκχαρτ κατέφτασε στη Μόσχα το 1909 με τη φήμη του σπουδαίου ποδοσφαιριστή να τον ακολουθεί σαν επίμονη σκιά.
Μια φήμη που παραβίασε σφαλισμένες πόρτες, σε μια κοινωνία όπου τόσο πολλά ήταν μυστικά, που ζηλότυπα έκρυβε ακόμα και το εσωτερικό των σπιτιών της από τους ξένους. Σε μια Ρωσία εξαγριωμένη, με ανθρώπους έτοιμους από την εξαθλίωση να ξεσκίσουν την ίδια τους τη σάρκα, ο Βρετανός κατάσκοπος, που γεννήθηκε σαν σήμερα (2 Σεπτεμβρίου) πριν από 123 χρόνια, εξελίχθηκε σε έναν από τους διαμορφωτές της ιστορίας...
* Σε ένα οικογενειακό περιβάλλον δασκάλων και καθηγητών, ο Μπρους Λόκχαρτ ασφυκτιούσε…………….. Στα 21 του απέδρασε για τη Μαλαισία, όπου δύο από τους θείους του διατηρού¬σαν μεγάλες εκτάσεις φυτειών, προκειμένου να δημιουργήσει ένα εργοστάσιο πρώτων υλών. ………….το ανήσυχο πνεύμα του δεν μπορούσε να εγκλειστεί σε ένα μικρό γραφείο στη Μαλαισία και έτσι έλαβε την απόφαση να επιστρέψει στη Βρετανία για να ενταχθεί στο Διπλωματικό Σώμα.
Το 1909, και ενώ οι πληγές από την επανάσταση τέσσερα χρόνια πριν παρέμεναν ανεπούλωτες, ο Λόκχαρτ κατέφτανε στη Μόσχα με τη φήμη του να προηγείται. Η είδηση ότι ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής από το Κέμπριτζ πρόκειται να αφιχθεί στη ρωσική πρωτεύουσα διείσδυε με άνεση... κατασκόπου στις συζητήσεις ανθρώπων όπως ο Κλέμεντ και ο Χάρι Τσάρνοκ. Των δύο Βρετανών που είχαν κάνει τις πρώτες θερμές συστάσεις του «βασιλιά των σπορ» με το προλεταριάτο της Ρωσίας. Ιδιοκτήτες μύλων βαμβακιού σε μια περιοχή 80 χιλιόμετρα μακριά από τη Μόσχα, οι Τσάρνοκ παρατηρούσαν με φόβο την κοινωνία να εξαθλιώνεται καταναλώνοντας απίστευτες ποσότητες βότκας για να αφήσει στη λήθη την συνθλιπτική καθημερινότητα.
Όπως ανασύρει από τη μνήμη του ο Λόκχαρτ στην αυτοβιογραφία του «Οι αναμνήσεις ενός Βρετανού κατασκόπου»:
«Οι Τσάρνοκ χρησιμοποίησαν το ποδόσφαιρο σαν ένα αντίδοτο κατά της βότκας και της πολιτικής καταπίεσης».
Σε αυτή την ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά ο κατάσκοπος από το Φάιφ, χάρη σε μια παρανόηση που ήταν εύκολο να συμβεί την εποχή που τα νέα κυκλοφορούσαν πιο αργά και από νύχτα αϋπνίας...
** Στην οικογένεια του υπήρχε όντως ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Ήταν ο αδελφός του, ο Τζον. Οι Βρετανοί όμως, που ζούσαν εκείνη την εποχή στη Μόσχα, αρκέστηκαν στο άκουσμα του επώνυμου Λόκχαρτ και με μια σπάνια επίδειξη βικτοριανής διακριτικότητας σταμάτησαν να αναρωτιούνται. Ετσι ο Ρόμπερτ Λόκχαρτ, ένας μέτριος Βρετανός ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε μέχρι και στο πρώτο πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Ρωσία το 1912. Στην ομάδα που θα εξελισσόταν στη σημερινή Ντιναμό Μόσχας, την OKS, ο Λόκχαρτ αγωνίστηκε ως βασικός σε μια εντεκάδα που αποτελείτο από 6 Βρετανούς και 5 Ρώσους.
«Φοβάμαι ότι η εμπειρία μου ήταν πιο επικερδής για εμένα παρά για το κλαμπ. Στην πραγματικότητα δεν άξιζα τη θέση μου στην ενδεκάδα. Παρά ταύτα, εκείνα τα παιχνίδια ξεσήκωσαν θύελλα ενθουσιασμού στους οπαδούς του ποδοσφαίρου. Στο Οριέτσοβο αγωνιζόμασταν μπροστά σε κοινό 10 με 15.000 ανθρώπους»,
έγραφε με μια βαθύτατη αίσθηση αυτοσαρκασμού ο Λόκχαρτ στο δεύτερο κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας του……………………… Ο Λόκχαρτ έγινε μάρτυρας όλων όσα μπορούσαν να συμβούν μεταξύ των ανθρώπων κατά την πρώτη επανάσταση του 1917 που αποκλήθηκε Φεβρουριανή.
* Η πτώση του Τσάρου Νικόλαου Β' και η κατάργηση της μοναρχίας οδήγησαν τις βρετανικές αρχές στην άμεση επαναφορά του Μπρους Λόκχαρτ στην πατρίδα του για να πραγματοποιηθεί συνεκτίμηση των νέων δεδομένων. Ετσι ο Βρετανός κατάσκοπος, που κατάφερνε να συλλέγει πληροφορίες χάρη στις σχέσεις που είχε αναπτύξει παίζοντας ποδόσφαιρο, δεν ήταν μάρτυρας της Οκτωβριανής Επανάστασης, μιας και επέστρεψε στη Μόσχα τον Ιανουάριο του 1918, όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έμοιαζαν δυσαρεστημένες από τη νέα κατάσταση που καταργούσε αρκετά από τα προνόμια τους στη ρωσική οικονομία. Πλέον ο Λόκχαρτ μαζί με τον ιδεότυπο του κατασκόπου, Ρέιλι, είχαν μια αποστολή. Τη δολοφονία του Λένιν...
** Ο Μπρους παράδερνε μουσκεμένος κάτω από τον μολυβένιο ουρανό της Μόσχας την ημέρα των γενεθλίων του, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1918.
Ηταν λίγες ώρες αφότου είχε αποκαλυφθεί το σχέδιο δολοφονίας του ηγέτη των Μπολσεβίκων, Βλάντιμιρ Ιλιτς Λένιν, από δύο Βρετανούς. Τον Λόκχαρτ και τον Ρέιλι. Και ενώ ο Ρέιλι χάθηκε σαν σκιά από τις ρωσικές αρχές, ο Λόκχαρτ καταδικάστηκε σε θάνατο, με την απόφαση να έχει άμεση ισχύ. Τα πάντα στο κελί του ήταν βαριά και ασάλευτα, ενώ ξαναζούσε τη νύχτα των γενεθλίων του, σκηνές που έλαβαν τη θέση τους στο πελώριο καταπίστευμα των αναμνήσεων της Μόσχας. Στο ύστατο ιδροκόπημα της αγωνίας πριν από το μοιραίο, ο Λόκχαρτ ανακουφίστηκε στο άκουσμα ότι το βρετανικό σώμα είχε καταφέρει να τον σώσει ανταλλάσσοντάς τον με έναν Ρώσο κατάσκοπο που είχε συλληφθεί στο Λονδίνο. Επέστρεψε στην Αγγλία και το 1932 δημοσίευσε τις «Αναμνήσεις ενός Βρετανού κατάσκοπου» που δύο χρόνια αργότερα μεταφέρθηκαν στο σελιλόιντ με τον Λέσλι Χάουαρντ να τον υποδύεται.
Συνέχισε να παρακολουθεί ποδόσφαιρο στη Βρετανία στο ενδιάμεσο των διαλέξεων του, της συγγραφής και των δημοσιογραφικών κειμένων που υπέγραφε.
Αφηγείτο τις περιπέτειές του στη Μόσχα, ιδωμένες υπό το πρίσμα του ποδοσφαίρου, το οποίο, όπως έλεγε, ήταν ο καλύτερος τρόπος για να προσεγγίσει κανείς τους εσωστρεφείς Ρώσους.
«Ήταν ένας λαός που δύσκολα σου ανοιγόταν και εγώ έπρεπε να συλλέγω πληροφορίες. Το πείραμα των Τσάρνοκ αποδείχθηκε ευεργετικό. Αν είχε υιοθετηθεί και από άλλους, τότε οι σκληρά εργαζόμενοι Ρώσοι θα ήταν περισσότερο προσεγγίσιμοι»,
έλεγε ο Λόκχαρτ, οι αναμνήσεις του οποίου είχαν πάντοτε ποδοσφαιρικά ίχνη.
«Πάντοτε θεωρούσα τις ποδοσφαιρικές μου εμπειρίες με τους Ρώσους προλετάριους σαν το πλέον πολύτιμο μέρος της ρωσικής μου εκπαίδευσης. Όταν, λόγω της μπάλας, βρεθήκαμε πιο κοντά, αντιλήφθηκα πόσο υπέροχοι άνθρωποι ήταν»,
έλεγε ο Μπρούς Λοκχαρντ, η κατασκοπική οδύσσεια του οποίου κατακάθισε σαν μια έντονη σημείωση στην ιστορία.

Ο Λευκορώσος ποδοσφαιριστής Σεργκέι Βικτόροβιτς Κίσλιακ

Ήταν πέρυσι «σεσημασμένος ληστής».

Γράφει ο Ηλίας Καραγιάννης

Πέρυσι τέτοια εποχή.
Δυο οπλισμένοι άντρες εισέβαλαν στο σπίτι του και οδήγησαν τον 23χρονο μέσο σε ένα θλιβερό κρατητήριο, με την κατηγορία της ένοπλης ληστείας…...
Δεν χρειάστηκαν παρά μερικές ώρες για να ξεδιαλυθεί η παρεξήγηση και ο ποδοσφαιριστής της Ντινα­μό Μινσκ να επιστρέψει άσπιλος και πάλι στην κοινωνία της Λευκορωσίας. Η φυσιογνωμική ομοιότητα του με έναν συμπατριώτη του, που λήστεψε ένα ανταλλακτήριο χρημάτων στην καρδιά του Μινσκ, οδήγησε στην ταλαιπωρία του για μερικές ώρες……………….
Μόλις έναν χρόνο μετά όμως, ο απτόητος λάτρης του Αντρέι Σεφτσένκο επέδειξε το ένστικτο του παρανόμου που πάλλεται μέσα του οδηγώντας την Εθνική ομάδα της Λευκορωσίας σε μια... άοπλη ληστεία στο Σταντ Ντε Φρανς, στο πρώτο παιχνίδι των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2012. Πετυχαίνοντας το μοναδικό γκολ της ομάδας του, ο Σεργκέι Κίσλιακ, ο... ομολογημένος πόθος της αντιπάλου του Παναθηναϊκού στο Τσάμπιονς Λιγκ, της Ρούμπιν Καζάν, έριξε τους «τρικολόρ» του Λοράν Μπλαν στο έλεος μιας ανήμπορης απελπισίας, στην οποία λιμνάζει έτσι και αλλιώς εδώ και μερικά χρόνια η πάλαι ποτέ κραταιή δύναμη της γηραιάς ηπείρου.
Ο Κίσλιακ αποτέλεσε το καλό χαρτί του Μπερντ Στόνγκε, του Γερμανού προπονητή της Λευκορωσίας, που στο παρελθόν κατηγορήθηκε ως πράκτορας της Στάζι και υμνητής του Σαντάμ Χουσεΐν όταν αναλάμβανε την Εθνική ομάδα του Ιράκ την εποχή της ακμής του δικτάτορα.

Ο 23χρονος επιτελικός χαφ αγωνίστηκε μόλις για 15 λεπτά, χρονικό διάστημα ικανό για να σχεδιάσει το «μεγάλο κόλπο» στο Παρίσι...

Μεγαλώνοντας σε μια τακτοποιημένη πόλη στα νοτιοδυτικά της Λευκορωσίας, το Κάμιανιετς, ο Κίσλιακ δεν έκανε όνειρα παρά μόνο όταν άγγιζε την μπάλα. Καθ' ομολογία του δεν αφέθηκε ποτέ στην ανάγνωση ενός... βιβλίου, πέραν των σχολικών, βγάζει φλύκταινες στο άκουσμα της πολιτικής, αγνοεί ακόμη και ποιος είναι ο δήμαρχος του Μινσκ, όπως με μεγάλη άνεση εξομολογήθηκε πριν από περίπου 20 ημέρες στον δικτυακό τόπο των φανατικών οπαδών της Ντιναμό Μινσκ…... Ήδη στα 15 του είχε αφήσει ορατά ποδοσφαιρικά ίχνη, τα οποία εντόπισαν οι άνθρωποι της Ντιναμό Μινσκ. Αγωνιζόμενος ως αμυντικός μέσος την εποχή εκείνη, ο Κίσλιακ διακρινόταν για την τεχνική του κατάρτιση και τις μαεστρικές εκτελέσεις φάουλ και κόρνερ. Έπρεπε να φτάσει όμως η άνοιξη του 2009 για να λαμπυρίσει στα μάτια ενός προπονητή η ποιότητα του Κίσλιακ, η οποία... θάμπωνε όταν αγωνιζόταν ως ανασταλτικός μέσος. Ο κοσμογυρισμένος Σεργκέι Γκουρένκο, αμυντικός κάποτε της Ρόμα, της Πάρμα και της Σαραγόσας, πραγματοποίησε το αυτονόητο, χρίζοντας τον 23χρονο σήμερα Σεργκέι Κίσλιακ ενορχηστρωτή του παιχνιδιού της Ντιναμό Μινσκ.

«Αυτή είναι η θέση που μου ταιριάζει περισσότερο, αυτή που μου αρέσει», έλεγε πριν από το περσινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 21 ετών που έλαβε χώρα στη Σουηδία και αποτέλεσε την πρώτη σύσταση του με το ευρωπαϊκό κοινό. Επιτυγχάνοντας τα μόλις 2 γκολ της Λευκορωσίας απέναντι στην οικοδέσποινα και την Ιταλία, ο Κίσλιακ επέπλεε του ναυαγίου της ομάδας...

Η παρουσία του με τη μικρή ομάδα της Λευκορωσίας αποδείχτηκε το διαβατήριο για την πρώτη του εμφάνιση στην Εθνική ανδρών πριν από περίπου έναν χρόνο. Ήταν το ματς απέναντι στη Σαουδική Αραβία που έδωσε τη δυνατότητα στον Κίσλιακ να πραγματοποιήσει ένα από τα ποδοσφαιρικά του όνειρα. Το μεγαλύτερο παραμένει μια μεταγραφή. Πριν από λίγους μήνες δοκιμάστηκε από τη Σλάβια Πράγα, αλλά στο σύντομο διάστημα που βρέθηκε στην Τσεχία δεν κατάφερε να πείσει για την ποιότητα του.
Αγωνιζόμενος όμως στην Ντιναμό Μινσκ, η οποία μαραζώνει στη σκιά της Μπάτε Μπορίσοφ, ο Κί­σλιακ έθελξε με την απόδοση του τον προπονητή της Ρούμπιν Καζάν, Γκούρμπαν Μπερντίεφ, και λίγες ημέρες πριν η μεταγραφή του έμοιαζε δεδομένη.

Ο Παναθηναϊκός πάντως δεν θα τον βρει απέναντι του στα παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς ο Κίσλιακ, που απολαμβάνει πάντοτε μια μπίρα έπειτα από το τέλος κάθε παιχνιδιού του, θα παραμείνει στην Ντιναμό Μινσκ.
Για λίγο ακόμη, όπως αποδεικνύει με τις μεστές εμφανίσεις του με την Εθνική ομάδα της χώρας, όπου πραγματοποίησε μόλις την 9η συμμετοχή του, επιτυγχάνοντας έπειτα από το γκολ επί της Βόρειας Κορέας τον περασμένο Μάιο το δεύτερο του τέρμα.
Στο ματς με τη Γαλλία η παρουσία του στο τελευταίο τέταρτο του παιχνιδιού ήταν αθόρυβη μέχρι το εκκωφαντικό γκολ του που... σιώπησε το Σταντ Ντε Φρανς. Αυτή θα είναι και η στιγμή της ποδοσφαιρικής του καριέρας που θα αντηχεί στην αιωνιότητα της Λευκορωσίας...

Για τον Σεργκέι Κίσλιακ το παιχνίδι του Σταντ Ντε Φρανς έμοιαζε με όνειρο. Δεν γνώριζε αν ο Μπερντ Στάνγκε θα τον εμπιστευτεί, έστω και για λίγα λεπτά, όπως έγινε τελικά και έδειχνε να έχει πιαστεί από τη μέγγενη της αδημονίας, ακούγοντας τους 76.395 θεατές να ζητωκραυγάζουν στις λιγοστές ευκαιρίες της Γαλλίας, με κύριο εκφραστή τον Μαλουντά. Τη στιγμή της αλλαγής του, στο 75ο λεπτό, ο συλλογικός βρυχηθμός των οπαδών των «τρικολόρ» τον ανατρίχιασε.

«Είναι συγκλονιστικό το συναίσθημα που ένιωσα. Το να αγωνίζεσαι μπροστά σε τόσο πολλούς θεατές είναι από μόνο του μια απόλαυση. Πόσο μάλλον να νικάς μια τέτοια ομάδα όπως η Γαλλία. Θυμάμαι έντονα τους αγώνες του Παγκόσμιου Κυπέλλου το 1998, το οποίο κατέκτησε, και δεν περίμενα ποτέ να βρεθώ σε τέτοια κατάσταση»,

εξομολογείται ο Κίσλιακ, ο οποίος με το γκολ του στο 86ο λεπτό της αναμέτρησης εξώθησε τους πικραμένους οπαδούς των «τρικολόρ» να γιουχαΐσουν τους «Άθλιους» του Λοράν Μπλαν. Ένα γκολ που εν πολλοίς οφείλεται στα αέναα στριφογυρίσματα του χαρισματικού Αλεξάντερ Χλεμπ στην περιοχή αλλά και στην ικανότητα πρόβλεψης του Κίσλιακ.
«Γνωρίζω πώς δρα σε ανάλογες περιπτώσεις ο Χλεμπ, όποτε όταν τον είδα να προσπαθεί να φτάσει κοντά στην εστία διείσδυσα προς το σημείο του πέναλτι. Ήθελα να σουτάρω στην αριστερή γωνία αρχικά, αλλά την τελευταία στιγμή αποφάσισα να πραγματοποιήσω το πλασέ στη δεξιά», υποστηρίζει ο Σεργκέι Κίσλιακ, που φαίνεται αποφασισμένος να συνεχίσει τα «μεγάλα κόλπα» και στα επόμενα ματς του 4ου προκριματικού ομίλου του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος...